سونامی آبی ممکن است در سال 2028 به عنوان کالج انتخاباتی چشم چپ بزرگتر شده باشد

شکست میان دوره ای دموکرات ها بسیار بیشتر از تغییر شکل کنگره بود. پیروزی در یک سری از خانه‌های ایالتی ممکن است مسیری را برای یکی از مهم‌ترین تغییرات در انتخابات ریاست‌جمهوری در نسل‌ها باز کرده باشد که به طور بالقوه به برنده رأی مردمی ملی اجازه می‌دهد تا به طور مؤثر تعیین کند چه کسی در سال 2028 وارد کاخ سفید می‌شود.

این امکان از طریق پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی (NPVIC) حاصل می شود، توافقی که ایالت های شرکت کننده را ملزم می کند تا پس از پیوستن ایالت هایی که حداقل 270 رای الکترال را نمایندگی می کنند، انتخاب کنندگان ریاست جمهوری خود را به برنده آرای مردمی در سراسر کشور اهدا کنند.

این توافقنامه در حال حاضر شامل 222 رای الکترال است، به این معنی که پیش از اجرایی شدن این پیمان به 48 رای دیگر نیاز است، و دستاوردهای دموکرات ها در مجالس ایالتی و خانه های فرمانداری این هفته به طور ناگهانی رسیدن به این آستانه را قابل تصورتر کرده است.

پاتریک روزنستیل، مشاور ارشد National Popular Vote که از تغییر حمایت می کند، به نیوزویک گفت: «من نمی توانم به یک ویژگی بازخرید کننده برای سیستم فعلی فکر کنم، که در هنگام انتخاب رئیس جمهور، از هر پنج رأی دهنده چهار رای دهنده را در حاشیه می گذارد.

"این شامل جمهوری خواهانی مانند من در مینه سوتا و برخی از دوستان دموکرات من در ایالت هایی مانند اوکلاهاما می شود. رای مردمی ملی برای رئیس جمهور باعث می شود که هر رای دهنده ای در هر ایالت از نظر سیاسی در هر انتخابات ریاست جمهوری مرتبط باشد. این بهترین چیزی است که برای احزاب سیاسی ایالتی و محلی مناسب است و در بین رای دهندگان در هر ایالت بسیار محبوب خواهد بود."

برای تضمین ریاست جمهوری، کاندیدایی که بیشترین آرا را در سراسر کشور به دست آورد، لزوما نباید مجمع الکترال الکترال لغو شود.

بر اساس NPVIC، ایالت ها موافقت می کنند که آرای الکترال خود را به برنده آرای مردمی ملی اعطا کنند، نه اینکه آنها را بر اساس نتیجه در داخل مرزهای خود اعطا کنند. این توافق زمانی اجرایی می‌شود که کشورهای شرکت‌کننده به طور جمعی حداقل ۲۷۰ رای الکترال را کنترل کنند، این تعداد رای لازم برای کسب ریاست‌جمهوری است.

تا کنون، 18 ایالت و ناحیه کلمبیا این توافقنامه را تصویب کرده اند که 222 رای الکترال را به خود اختصاص داده است و حامیان 48 رای از آستانه عبور کرده اند.

انتخابات میان دوره ای می تواند محاسبات سیاسی را به طور اساسی تغییر دهد.

استیون راجرز، استاد علوم سیاسی در دانشگاه سنت لوئیس، چهارشنبه به نیوزویک گفت: «پنج ایالت جدید تریفکتا – پنسیلوانیا، میشیگان، آریزونا، ویسکانسین و نوادا – در مجموع دارای 61 رأی الکترال کالج هستند. اگر هر یک با این پیمان موافقت کنند، عملا می‌تواند یک رأی مردمی ملی برای ریاست جمهوری ایجاد کند».

پنج ایالتی که به عنوان افزوده‌های احتمالی به این توافقنامه برجسته شده‌اند، با هم ۶۱ رای الکترال را به خود اختصاص داده‌اند. با اضافه کردن هر پنج عدد، کامپکت به 283 می رسد که به راحتی بالاتر از آستانه 270 است.

نیوهمپشایر با چهار رای الکترال دیگر نیز توسط کمپین ملی رای مردمی به عنوان یک ایالت بالقوه امیدوار کننده شناخته شده است.

مهمتر از همه، حامیان برای وارد شدن به تک تک ایالت‌های جدید نیازی ندارند، زیرا ترکیب‌های مختلف گروه می‌توانند طرح را از خط خارج کنند.

پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری می تواند چشمگیر باشد.

اگر این توافقنامه اجرا می شد، یک ایالت شرکت کننده می توانست آرای الکترال خود را به نامزدی که آن ایالت را از دست داده بود، اعطا کند، مشروط بر اینکه آن نامزد آرای مردمی را در سراسر کشور کسب کند.

این بدان معناست که یک دموکرات از نظر تئوری می تواند پنسیلوانیا را در سال 2028 برنده شود، اما اگر حزب جمهوری خواه آرای بیشتری را در سطح ملی کسب کند، رأی دهندگان این ایالت به نامزد جمهوری خواهان اهدا می شوند و بالعکس.

ویکرام آمار، استاد برجسته حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه کالیفرنیا دیویس و یکی از صداهای کلیدی در جنبش NPV، جمعه به نیوزویک گفت: «تصویب NPV بدون خرید ایالت‌های قرمز یک اشتباه است. ایده آرای مردمی ملی، ترفندی برای انتخاب دموکرات‌ها نیست، بلکه یک اصلاحات اصولی در انتخابات است که در تئوری می‌تواند به نامزدهای جمهوری‌خواه یا دموکرات کمک کند.

این ترتیبات از نظر فنی هیئت الکترال الکترال را حذف نمی کند، زیرا لغو رسمی آن مستلزم اصلاح قانون اساسی ایالات متحده است که شامل یک مانع بسیار بالاتر است.

از آنجایی که گرد و غبار پس از انتخابات در این هفته فروکش می‌کند و چند هفته تا رسیدن مقامات جدید منتخب به سمت‌های خود در سال 2027 باقی مانده است، اکنون این سوال مطرح می‌شود که آیا ایالت‌های تازه تحت مدیریت دموکرات‌ها تمایلی به مشارکت در این تلاش خواهند داشت یا خیر.

تاد کوسر، استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو، چهارشنبه به نیوزویک گفت: «من فکر می‌کنم دموکرات‌ها احتمالا روی مسائلی که در این انتخابات پیروز شدند، روی هزینه‌های زندگی، مسکن و مراقبت‌های بهداشتی تمرکز خواهند کرد.

پس از سال 2016، دموکرات‌ها واقعا بر روی کالج الکترال متمرکز شدند، زیرا آرای مردمی را به دست آوردند، اما در کالج الکترال پیروز نشدند. ما در سال‌های اخیر چنین چیزی را ندیده‌ایم.

اگر این پیمان تا سال 2028 به طور کامل اجرا شود، می تواند به معنای تغییر استراتژی در ایالت های میدان نبرد باشد، زیرا پیروزی در ایالت های نوسانی برای پیروزی در کاخ سفید حیاتی نخواهد بود.

در عوض، آرا در ایالت های امن از نظر استراتژیک ارزشمندتر می شود، به این معنی که برای مثال، جمهوری خواهان دلیل بیشتری برای افزایش مشارکت در کالیفرنیا خواهند داشت، در حالی که دموکرات ها می خواهند ایالت های قرمز تیره ای را که به ندرت لمس می کنند، هدف قرار دهند.

روزنتیل گفت که NPV شامل اعضایی از احزاب اصلی و مستقل است و این جنبش در ایالت های کلیدی که به رنگ آبی درآمده بودند سازماندهی شده است.

او گفت: «ما به طور یکسان از حامیان قانون‌گذاری و سازمان‌های متحد حمایت خواهیم کرد و هر کاری که در توان داریم انجام خواهیم داد تا اطمینان حاصل کنیم که اصل دموکراتیک یک نفر و یک رأی بر انتخابات ریاست‌جمهوری 2028 حاکم است».

عمار کمتر متقاعد شده بود که تغییرات می تواند به موقع برای انتخابات ریاست جمهوری بعدی انجام شود، و به نیوزویک گفت که اجرای این پیمان به برنامه ریزی و زمان زیادی نیاز دارد و ممکن است به حمایت کنگره نیاز داشته باشد.

او گفت: «بر این اساس، من فکر می‌کنم صحبت در مورد اجرای NPV در سال 2028 بی‌معنی است؛ بیش از یک سال یا بیشتر نیاز است تا پروژه به‌گونه‌ای عملیاتی شود که بعید به نظر می‌رسد اشکالات اساسی داشته باشد.»