سیارا مگیان در طول حرفه خارق‌العاده‌اش قابل ارتباط، بی‌تأثیر و معتبر ماند.

در تابستان 2023، سیارا مگیان یک قطعه مناقصه و معمولا صادقانه برای مجله دو و میدانی Spikes نوشت. در آن، او در مورد چرخه پر پیچ و خم شکست ها و بازگشت هایی که حرفه او را شکل داده بود، و زمان هایی که او را با پشتکار زیاد حمل می کرد، منعکس شد.

در ابتدای مقاله، او در مورد یک عمل جراحی بر روی یک خار استخوانی نوشت که اوایل کار او را تحت تاثیر قرار داده بود و تهدید می کرد که آن را از مسیر خارج کند. او یک روز تمرین می کرد و دو روز بعد می ایستد و رنج می برد. او آمپول و مشاوره گرفت. نظرات دوم استراحت کرد، کشش داد، یخ زد، دوید، ایستاد. اگر او با دوستانش بیرون بود و آنها مجبور بودند برای اتوبوس یک انفجار ایجاد کنند، او نمی‌توانست بر اساس فرمان بدود. زمین را از زیر پاهایش برید.

مگی در آن زمان تنها 20 سال داشت. برای از بین بردن خار استخوان، آنها نیاز به بریدن چند تاندون داشتند و این بخش نگران کننده بود. احتمال موفقیت آمیز بودن عملیات بیش از 80 درصد بود. این احتمال دیگری بود که ذهن او را به دام انداخت.

"اگر دونده نباشم، من چه خواهم شد؟" مگی نوشت. "برای سال‌ها، همه من را اینگونه می‌شناختند، و در حالی که آنها همیشه منظورشان را خوب می‌دانستند، تلاش می‌کردند حمایت کنند، وقتی به اندازه کافی این را می‌شنوید، ذاتا شروع می‌کنید به خود اینطور اشاره می‌کنید. دونده هویت شما می‌شود."

با این حال، در طول سال ها، ارتباط مردم با مگی و داستان او بسیار فراتر از یک برچسب بود. افرادی که نمی‌توانستند زمان‌ها و نتایج را نقل‌قول کنند، احساساتی نسبت به او داشتند که تعداد کمی از ورزشکاران آن را هیجان زده می‌کردند. حتی افرادی که علاقه گذرا به دو و میدانی داشتند این احساس را داشتند که او چقدر تلاش کرده و چقدر بر آن غلبه کرده است.

سیارا مگیان قهرمان ایرلندی المپیک و اروپا در سن 34 سالگی درگذشت

او هرگز سعی نکرد آسیب پذیری خود را بپوشاند، اما او نیز با آن تعریف نشد. داستان او در مورد قدرت بود.

مگی باز و سرزنده و بزرگ دل بود و حتی از دور همه اینها مغناطیسی بود. حتی با وجود اینکه او یکی از بزرگترین ورزشکارانی بود که ایرلند تا به حال تولید کرده بود، قابل ارتباط و بی پیرایه و معتبر بود.

لبخندی که او در انظار عمومی می زد هرگز رنگ آمیزی به نظر نمی رسید. و در آن مصاحبه‌های فوری که ورزشکاران موظفند در مسابقات قهرمانی بزرگ انجام دهند، در حالی که داغ مسابقه هنوز بر چهره‌شان قرمز است، او هرگز سعی نکرد ژست بگیرد یا وانمود کند. وقتی قلبش در حال شکستن بود کاملا قابل دیدن بود. او هرگز سعی نمی کند احساسات خود را انکار کند. غیرممکن بود که او را روت نکنم. Being The Runner Mageean را دراز کرد و او را فاش کرد.

او در پایان سال 2023 گفت: «من معتقدم تمام آن سال‌های سخت، مواجهه با مصدومیت، عقب‌نشینی، نگرفتن جلیقه ایرلندی برای چندین سال - تمام آن مقاومتی که باید ایجاد می‌کردم، باعث می‌شود من ورزشکاری امروزی باشم.» «گاهی اوقات به آنچه که تحمل می‌کردم نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم «بازی جوانمردانه».

فصل قبل، 2022، بهترین دوران حرفه ای او بود: او نقره را در مسابقات قهرمانی اروپا و بازی های مشترک المنافع به دست آورد، برای اولین بار در مسابقه لیگ الماس پیروز شد و در فینال لیگ الماس دوم شد. در طول مسیر، او رکورد سونیا اوسالیوان ایرلندی برای 1500 متر را که از سال 1995 پابرجا بود، شکست.

سیارا مگیان: احتمالا تولد 40 سالگی ام را نخواهم گرفت. این خشن است

اهمیت آن بر هیچ کس گم نشد. زمانی که Mageean در دوران نوجوانی به موفقیت چشمگیری دست یافت، مقایسه با O’Sullivan بلافاصله ابداع شد. در آن مرحله از حرفه‌اش، او رکوردهایی را که اوسالیوان زمانی در اختیار داشت یا کارهایی را زودتر از زمانی که اوسالیوان انجام می‌داد انجام می‌داد، شکست.

او سال‌ها پیش گفت: «من هرگز آن را به عنوان یک بار نمی‌پذیرم. من فقط گفتم: "اگر آنها می خواهند مرا مقایسه کنند، می توانند با من مقایسه کنند."

زودرس بودن باید فشار خودش را به همراه داشته باشد. مگیان تنها 15 سال داشت که اولین عنوان ملی خود را در بلفاست در مسابقات داخلی داخل سالن به دست آورد. جری کیرنان سال‌ها بعد، پس از اینکه مربی و دوست او شد، گفت: «این جوان، من نمی‌دانستم کیست، فقط اجازه نداد روزان گالیگان برود. من هیچ چیز در مورد او نمی دانستم. او تأثیر زیادی بر من گذاشت، اما این کشور ورزشکاران زیر سن قانونی زیادی تولید کرده است که هرگز تبدیل به یک بزرگسال برتر نشده اند.

کایرنان و مگیان در آن زمان ملاقات نکردند، اما دو سال بعد به طور اتفاقی در خارج از یک استودیو در RTÉ ملاقات کردند. کایرنان در نقش همیشگی خود به عنوان یک آنالیزور، مسابقات قهرمانی بزرگی را پوشش می داد و مگیان برای مصاحبه در مورد مدال نقره او از جوانان جهان وارد شده بود. از 24 مدال مسابقات مسافتی در آن مسابقات، 23 مدال توسط دوندگان آفریقایی به دست آمده بود. Mageean تنها استثنا بود.

سیارا مگیان به قول خودش: به من گفته شد که دیگر نمی‌خواهد من را مربی کند.

کیرنان گفت: حضور او در این ترکیب همه را شگفت زده کرد. چیز متفاوتی در مورد او وجود داشت. شما نمی‌توانید به جوانان جهان بروید، آن را با آفریقایی‌ها مخلوط کنید و بدون اینکه متفاوت باشید، مدال بگیرید.

مگی از پیشینه دو و میدانی نیامده بود. او در پورتافری در نوک شبه جزیره آردز بزرگ شد، جایی که پرتاب در یک مستعمره پرشور رشد می کند. پدرش، کریس «هانتر» مگیان، در تیم داون بازی می‌کرد که در اوایل دهه 1990 باعث لرزش شد و این سنت بزرگ شدن او بود.

او برای داون و اولستر کاموژی بازی کرد و برنده آل استار کالج شد، و اگر عرصه دیگری برای درخشش او وجود نداشت، کاموژی او همین بود. او می‌گوید: «اگر از هر یک از دخترانی که با آن‌ها کاموژی بازی می‌کردم یا با آن‌ها کاموگی بازی می‌کردم بپرسید، به شما می‌گفتند که من از سنین پایین ذهنیت رقابتی داشتم. "به خصوص دوستان من که ورزش نمی کردند. آنها می گفتند "سیارا، تو هر وقت کاموجی بازی می کنی کمی ترسناکی".

آن زمین‌گیری هرگز او را رها نکرد. زمانی که مگیان در مسابقات قهرمانی اروپا 2024 در رم طلا گرفت، مگی در یک جیب در خم نهایی گیر افتاد و روی دهانه عرق ریخت. هنگامی که نور روز بین دو دونده بریتانیایی ظاهر شد، او به شکافی رسید که به سختی برای یک دونده بزرگ بود. گرگ آلن در تفسیر RTÉ فریاد زد: "او راهش را شکسته است."

مگیان پس از آن گفت: "من با کاموژی بزرگ نشدم تا در جعبه قرار بگیرم."

معلمی استعداد مگی را برای دو و میدانی کشف کرد، اما هیچ حمایتی از آن رشته در مدرسه وجود نداشت و هیچ باشگاهی در خانه وجود نداشت. بنابراین، یک شب در هفته او مستقیما از مدرسه به بلفاست می‌رفت تا زیر نظر ایمون کریستی تمرین کند و شب‌های دیگر خودش در زمین پرتاب محلی، تک‌نفره و رانده تمرین می‌کرد.

در طول سال‌ها، مواقعی وجود داشت که او فقط برای ادامه دادن به آن خط مصمم وابسته بود. برخی از ناامیدی‌هایی که مگیان در حرفه دوندگی‌اش متحمل شد، بی‌رحمانه و تکان‌دهنده بود. تجربه او از المپیک لذت بخش بود. در ریو او در نیمه نهایی خود یازدهم شد. او در توکیو در یکی از آخرین چرخش های تمرینی خود ساق پای خود را پاره کرد و بدون هیچ امیدی به اجرای عدالت، جای خود را در خط استارت گرفت. او در پاریس چند هفته قبل از بازی‌ها تاندون آشیل خود را زخمی کرد و مجبور به عقب‌نشینی شد.

در تصاویر: زندگی و حرفه سیارا مگیان

و تجربیات دیگری از این دست وجود داشت. در مسابقات قهرمانی جهانی 2017، او در گرمای خود، بدون هیچ چیزی در تانک، آخرین رتبه را پشت سر گذاشت. مگیان در قطعه‌ای که برای اسپایکس نوشت، با صراحتی خلع سلاح‌کننده و صراحت معمولی درباره آن فصل صحبت کرد.

او نوشت: «در سال 2017، من با مشکل سوخت کم مواجه شدم. "خوشبختم که این هرگز یک اختلال خوردن نبود - این یک چیز عمدی نبود - اما روی من تاثیر گذاشت. من تمام این عملکردهای نادرست غیرقابل توضیح را داشتم و نمی دانستم چرا. اما گرسنه نبودم. از تمرین می رفتم و نمی خواستم شام بخورم، و دوست پسرم حداقل دوست پسرم بود. آنقدر بخور

برای هر ورزشکاری که این را تجربه می کند: برای کمک بخواهید. من این کار را زود انجام ندادم و آن فصل برایم هزینه داشت.»

مگی از آن هم برگشت. او در پنج فصل آخر دوران حرفه‌ای خود چهار مدال در مسابقات قهرمانی اروپا کسب کرد: طلا، نقره و برنز در فضای باز و یک برنز داخل سالن. در بین همه این‌ها او در مسابقات جهانی نیز چهارم شد. مگی در اوایل 30 سالگی قوی‌تر و سریع‌تر از هر زمان دیگری در حرفه‌اش بود. او هرگز از این دونده ای که باور داشت می تواند باشد تسلیم نشد.

با این حال، مدال ها معیار او نبودند. Mageean هرگز فقط The Runner نبود. او یکی از آن ورزشکاران نادری بود که روحیه اش بسیار فراتر از میدان می درخشید. آن روح جاودانه است.