سیاست ائتلاف اسرائیل: چگونه می توان در انتخابات پیروز شد و همچنان قدرت را از دست داد؟ - توضیح دهنده

به نظر می رسد که حزب لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، بیش از هر حزب دیگری در انتخابات 27 اکتبر اسرائیل رای آورده است. با این حال، نتانیاهو همچنان ممکن است از سمت خود خارج شود و کسی که حزبش رای بسیار کمتری کسب کرده است، جایگزین شود. و دولت بعدی، هر کسی که آن را رهبری کند، ممکن است شامل وزرای احزاب با فلسفه‌های سیاسی بسیار متفاوت باشد، شاید حتی از دو طرف طیف سیاسی.

اما وقتی نحوه عملکرد احزاب سیاسی آمریکا را در نظر می گیریم، درک این توضیح آسان تر است. برای مثال، حزب جمهوری خواه محافظه کاران مذهبی، آزادی خواهان، پوپولیست ها، محافظه کاران مالی و میانه روها را در بر می گیرد. این گروه ها بر سر مالیات، مخارج دولت، سیاست خارجی، مهاجرت و نقش دین در زندگی عمومی اختلاف نظر دارند. برخی از اختلافات آنقدر شدید است که در یک نظام سیاسی دیگر، ممکن است احزاب جداگانه باشند.

مترقی‌ها، سوسیالیست‌های دموکراتیک، سیاست‌مداران کارگر محور، محیط‌بانان، و میانه‌روهای دوستدار کسب‌وکار در درون حزب همزیستی دارند و اغلب بر سر پلتفرم و جهت‌گیری آن با هم می‌جنگند. در ایالات متحده، این جناح‌ها عموما برای نفوذ در دو حزب بزرگ رقابت می‌کنند. احزاب خود ائتلاف های گسترده ای هستند که قبل از رفتن رای دهندگان به پای صندوق های رای گرد آمده اند. اعضای آنها ممکن است به جز ترجیح دادن حزب خود بر حزب دیگر اشتراکات کمی داشته باشند.

به جای تحمیل این همه گرایش های سیاسی به دو حزب مسلط، سیستم انتخاباتی آن به بسیاری از این گرایش ها اجازه می دهد تا توسط احزاب جداگانه نمایندگی شوند، که هر کدام به دنبال سهم خود از کرسی های پارلمان هستند. تصور کنید حزب جمهوری خواه به چهار یا پنج حزب تقسیم می شود که محافظه کاران مذهبی، آزادی خواهان، میانه روها و پوپولیست ها به طور جداگانه در حال رقابت هستند.

حالا تصور کنید دموکرات‌ها کاری مشابه انجام دهند، با احزاب مترقی، میانه‌رو، محیط‌زیست و کارگری که برای کسب رای رقابت می‌کنند. پس از انتخابات، این گروه‌ها باید مذاکره کنند که کدام یک می‌توانند با هم کار کنند، روی کدام سیاست‌ها می‌توانند به توافق برسند، و چه کسی دولت منتج را رهبری خواهد کرد.

120 کرسی در کنست، پارلمان اسرائیل، تقریبا بر اساس سهم هر فهرست از آرای ملی تقسیم می‌شود، مشروط بر اینکه حداقل 3.25 درصد آرای معتبر را دریافت کند. در انتخابات 2026، 38 لیست نامزدها تأیید شد، اگرچه یک لیست قبل از رأی‌گیری کنار رفت. نتایج اولیه نشان داد که 11 نفر وارد کنست خواهند شد. احزاب طیف وسیعی از منافع سیاسی، مذهبی و اجتماعی را نمایندگی می کنند. برخی سکولار و برخی دیگر مذهبی هستند. برخی طرفدار سازش ارضی با فلسطینی ها هستند و برخی دیگر مخالف آن هستند.

برخی نماینده جامعه افراطی ارتدوکس هستند، برخی بیشتر از شهروندان عرب حمایت می کنند، و برخی دیگر بر سیاست های اقتصادی و امنیتی تمرکز می کنند. با شمارش آرا در روز چهارشنبه، پیش بینی می شد که لیکود تقریبا 26 کرسی یا 21.7 درصد از کنست را دریافت کند. این باعث می شود که آن را به بزرگترین حزب تبدیل کند، اما 94 کرسی دیگر را در دست رقبا و شرکای بالقوه خود خواهد گذاشت. برای مقایسه آمریکایی، جمهوری خواهان را تصور کنید که 26 کرسی در مجلس نمایندگان 120 عضوی، دموکرات ها دارای 21 کرسی، و 9 حزب کوچکتر که بقیه را تقسیم می کنند.

جمهوریخواهان بزرگترین هیئت را خواهند داشت، اما نمی توانند بدون انجام معامله حکومت کنند. نخست وزیر اسرائیل به طور جداگانه توسط مردم انتخاب نمی شود، همانطور که یک رئیس جمهور آمریکا انتخاب می شود. نخست وزیر ریاست دولتی را بر عهده دارد که برای روی کار آمدن و باقی ماندن در قدرت باید از حمایت کافی در کنست برخوردار باشد. معمولا، این به معنای تشکیل یک ائتلاف با حداقل 61 کرسی از 120 کرسی است، اگرچه دولت های اقلیت گاهی اوقات می توانند با حمایت احزاب خارج از ائتلاف دوام بیاورند. حزبی که تنها 6 کرسی دارد ممکن است تعیین کند که آیا یک دولت آینده دارای اکثریت است یا خیر.

رهبر آن می‌تواند برای پیوستن به ائتلاف امتیازات قابل توجهی را مطالبه کند، حتی اگر حزب تنها بخش کوچکی از رای‌دهندگان را نمایندگی کند. آنها همچنین می توانند شامل انتصابات کابینه شوند. در ایالات متحده، رئیس جمهور به طور کلی دبیران کابینه را از میان متحدان سیاسی انتخاب می کند، اگرچه روسای جمهور گاهی اوقات اعضای حزب مخالف را منصوب می کنند.

در اسرائیل، شرکای احتمالی ائتلاف در مورد وزارتخانه هایی که احزاب آنها کنترل خواهند کرد، مذاکره می کنند. یک حزب کوچک ممکن است از وزارت آموزش یا دارایی به عنوان بخشی از یک توافق ائتلافی درخواست کند. یکی دیگر ممکن است بر وزارت خارجه پافشاری کند، حتی اگر دیدگاه‌های سیاست خارجی‌اش به طور قابل‌توجهی با نخست‌وزیر متفاوت باشد. بنابراین، یک نخست‌وزیر راست‌گرا می‌تواند در کنار یک وزیر خارجه چپ میانه یا یک وزیر بهداشت جناح چپ خدمت کند.

توافقنامه ائتلاف سازش‌های گسترده‌ای را مشخص می‌کند که به این احزاب اجازه می‌دهد با هم حکومت کنند، اگرچه ممکن است هنوز در مورد موضوعات کلیدی اختلاف نظر داشته باشند. نخست‌وزیر که حزبش هفت کرسی به دست آورد، اسرائیل نمونه بارز این سیستم را در سال 2021 ارائه کرد، زمانی که لیکود نتانیاهو 30 کرسی به دست آورد، که بسیار بیشتر از هر حزب دیگری بود.

با این حال، نه نتانیاهو و نه لاپید در ابتدا نخست وزیر نشدند. در عوض، نفتالی بنت، که حزب راستگرای او یامینا تنها هفت کرسی به دست آورد، این کار را به دست آورد. بنت و لاپید به توافقی دست یافتند که هشت حزب را گرد هم آورد که بیشتر طیف سیاسی اسرائیل را در بر می گرفت. ائتلاف آنها شامل احزاب راست‌گرا، میانه‌روها، احزاب کارگر و مرتز جناح چپ، و راعام، یک حزب اسلام‌گرای عرب بود. تعداد کمی از این احزاب معمولا با هم حکومت می‌کردند.

هدف مشترک آنها جایگزینی نتانیاهو بود که سال ها بر سیاست اسرائیل تسلط داشت. بر اساس توافق آنها، بنت نخست وزیر شد، در حالی که لاپید وزیر امور خارجه و نخست وزیر جایگزین شد و ترتیبی داده شد که این دو نفر در نهایت موقعیت خود را با هم تبادل کنند. نیتزان هوروویتز، رهبر مرتز، وزیر بهداشت شد. رعام پست های کابینه را دریافت نکرد، اما در ازای مشارکت در ائتلاف، در مورد تعهدات سیاسی و بودجه برای جوامع عرب مذاکره کرد. علیرغم رهبری حزبی که بیشترین آرا را به دست آورد، نتانیاهو رهبر مخالفان شد.

آمدن کاملا با سیستم انتخاباتی اسرائیل سازگار بود. بنت و لاپید از حمایت پارلمانی کافی برای تشکیل دولت برخوردار بودند، کاری که نتانیاهو از انجام آن ناتوان بود. نتانیاهو پس از انتخابات دیگری در نوامبر 2022 به قدرت بازگشت. نخست وزیری بنت نمونه ای آموزنده برای آمریکایی ها باقی می ماند: سیاستمداری که حزبش بسیار عقب تر از حزب پیشرو انتخابات بود، نخست وزیر شد زیرا با احزاب دیگر به توافق رسید.

زمانی که رقبای سیاسی به یکدیگر نیاز دارند، روابط شخصی و رقابت‌های سیاسی می‌تواند به اندازه اختلافات ایدئولوژیک در مذاکرات ائتلافی اهمیت داشته باشد. دو حزب ممکن است تقریبا در مورد هر موضوع مهم سیاسی توافق کنند، اما از حکومت با هم امتناع کنند زیرا رهبران آنها به یکدیگر بی اعتماد هستند.

در همین حال، احزاب با دیدگاه‌های اساسا متفاوت، ممکن است در عزم خود برای برکناری نخست‌وزیر کنونی نقاط مشترکی پیدا کنند. این به توضیح بن‌بست پس از انتخابات این هفته کمک می‌کند. از بعدازظهر چهارشنبه، پیش‌بینی می‌شد که راست‌گرایان سنتی و متحدان مذهبی نتانیاهو ۵۳ کرسی، هشت کرسی کمتر از اکثریت، را در اختیار داشته باشند. پیش‌بینی می‌شد که بلوک چهار حزبی اپوزیسیون 48 کرسی به دست آورد، در حالی که انتظار می‌رفت دو فهرست به رهبری عرب در مجموع 19 کرسی را به دست آورند. روی کاغذ، اپوزیسیون و احزاب عربی کرسی‌های کافی برای جایگزینی نتانیاهو خواهند داشت.

در عمل، برخی از رهبران مخالف حکومت با احزاب عربی یا تکیه بر حمایت پارلمانی آنها را قاطعانه رد کرده اند. محاسبات به دولتی اجازه می دهد که سیاستمداران درگیر ممکن است تمایلی به ایجاد آن نداشته باشند. سیاستمداران آمریکایی با این مشکل آشنا هستند، حتی اگر به شکل دیگری با آن مواجه شوند. رئیس‌جمهوری که تلاش می‌کند قانونی را تصویب کند، اغلب باید با اعضای حزب رئیس‌جمهور که دیدگاه‌هایشان به شدت متفاوت است، مذاکره کند.

رهبران کنگره زمان قابل توجهی را صرف کنار هم نگه داشتن جناح های رقیب حزب خود می کنند و گاهی متوجه می شوند که تعداد انگشت شماری از اعضا می توانند خواسته های گروه بسیار بزرگتری را ناکام بگذارند. چانه زنی ائتلاف اسرائیلی این تنش ها را بیشتر نمایان می کند زیرا بسیاری از جناح های رقیب احزاب، رهبران و اختیارات انتخاباتی خود را دارند.

مذاکرات آنها بر سر مواضع کابینه، تعهدات سیاسی، و رهبری دولت بین سازمان های سیاسی جداگانه صورت می گیرد. سیستم اسرائیل به رأی دهندگان امکان انتخاب گسترده تری از احزاب می دهد و به گروه های مذهبی، ایدئولوژیک و اقلیت های کوچکتر اجازه می دهد تا نمایندگی پارلمانی را به دست آورند. اما این احزاب می‌توانند از اهرم‌های قابل توجهی استفاده کنند و سازش‌های مورد نیاز برای سازگاری با آنها ممکن است دولت‌های بی‌ثباتی ایجاد کند. سیستم دو حزبی آمریکا معامله متفاوتی را ارائه می‌دهد.

احزاب آن عموما دو آلترناتیو گسترده را به رای دهندگان ارائه می دهند، اما شکاف ایدئولوژیک درون آنها پس از انتخابات از بین نمی رود. بیشتر چانه‌زنی‌های سیاسی اسرائیلی‌ها بین احزاب در درون خود احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات انجام می‌شود. البته، این مقایسه محدودیت‌هایی دارد. رئیس جمهور آمریکا به طور مستقل از کنگره و از طریق مجمع الکترال انتخاب می شود، در حالی که نخست وزیر اسرائیل به حمایت پارلمان وابسته است.

حتی اگر جناح‌های سیاسی آمریکا برای تشکیل احزاب جداگانه از هم جدا شوند، از طریق مذاکرات ائتلافی در کنگره رئیس‌جمهوری انتخاب نمی‌کنند. با این حال، این مقایسه به توضیح اینکه چرا نتایج انتخابات اسرائیل اغلب تنها آغاز مبارزه بر سر این است که چه کسی حکومت خواهد کرد، کمک می‌کند.

مرحله بعدی شامل مذاکرات میان احزابی خواهد بود که ماه‌ها در مبارزات انتخاباتی علیه یکدیگر بوده‌اند، با تصمیم‌گیری در مورد نخست‌وزیری، انتصابات کابینه و سیاست‌های دولت به طور بالقوه روی میز. برای مخالفان او، سوال این است که آیا آنها می توانند بر اختلافات خود غلبه کنند و بر روی یک جایگزین به توافق برسند. انتخابات 2021 به ما یادآوری می کند که نتیجه چقدر می تواند شگفت انگیز باشد. حزب نتانیاهو 30 کرسی، بنت هفت کرسی و بنت نخست وزیر شد.

حزبی که در روز انتخابات اول شود، مزیت دارد، اما ائتلاف‌هایی که پس از آن تشکیل می‌شوند تعیین می‌کنند که چه کسی بر اسرائیل حکومت می‌کند.