سیستم بهداشتی آمریکا باید پیشگیری را در اولویت قرار دهد | نظر

آمریکا یاد گرفته است که چگونه مردم را زنده نگه دارد و در عین حال به آنها اجازه دهد بیشتر از زندگی خود را بیمار بگذرانند.

ما می توانیم بیماری های مزمن را برای چندین دهه مدیریت کنیم و امید به زندگی را از طریق پیشرفت های پزشکی افزایش دهیم. با این حال، این کشور خود را در انتظار بیمار شدن مردم قبل از آموزش نحوه محافظت از سلامت خود می بیند.

من فرهنگ مراقبت بهداشتی را می بینم که در واکنش به بیماری مهارت فوق العاده ای پیدا کرده است. در همین حال، پیشگیری همچنان یک تعهد باقی می ماند که انتظار می رود مردم در بین قرار ملاقات ها به خاطر بسپارند، اگر اصلا آن را به خاطر داشته باشند.

پیشرفت‌های پزشکی با نادیده گرفتن سال‌هایی که عادات سالم‌تر و مداخله زودهنگام می‌تواند کل زندگی یک فرد را تغییر دهد جشن گرفته می‌شود.

ما به مردم می گوییم چکاپ های سالانه را برنامه ریزی کنند، گویی 12 ماه تصمیمات روزانه را می توان در یک قرار ملاقات کوتاه حساب کرد.

در طول 364 روز دیگر چه اتفاقی می افتد؟ چگونه افراد یاد می‌گیرند که خطر را بشناسند، گزینه‌های خود را درک کنند و عادت‌هایی بسازند که از سلامت آنها محافظت می‌کند قبل از اینکه علائم آنها را وادار به توجه کنند؟

این سال‌هایی است که مدام تلف می‌کنیم. بزرگسالان جوانی که کاملا سالم هستند، دلیل کمی برای فکر کردن به بیماری مزمن ندارند. سالمندانی که فعال باقی می‌مانند ممکن است برنامه‌های سلامتی را چیزی ببینند که می‌توانند به تعویق بیفتند.

من با سالمندانی صحبت کرده ام که احساس خوبی دارند و معتقدند هنوز به حمایت پیشگیرانه نیاز ندارند. اما نکته، همانطور که به آنها می گویم، کمک به آنها برای حفظ احساس خوب است.

تا زمانی که نادیده گرفتن بیماری غیرممکن شود، ممکن است برخی از فرصت‌ها برای مداخله گذشته باشد.

پیشگیری یک تمرین روزانه است که بر اساس انتخاب های سالم، تصمیمات تحصیل کرده و درک صادقانه از گزینه های موجود بنا شده است.

این شامل تغذیه، ورزش، خواب، مدیریت استرس و دانستن زمان جستجوی راهنمایی حرفه ای است. همچنین مستلزم پرسیدن سوالات دشوار در مورد محیطی است که در آن این انتخاب ها را انجام می دهیم.

غذا را در نظر بگیرید. راحتی به نیروی قدرتمندی در زندگی آمریکایی تبدیل شده است، در حالی که مقرون به صرفه بودن اغلب تعیین می کند که خانواده ها چه چیزی را روی میزهای خود قرار دهند.

داده های CDC منتشر شده در سال 2025 نشان داد که غذاهای فوق فرآوری شده به طور متوسط 55 درصد از کالری مصرف شده توسط آمریکایی های یک ساله و بالاتر را در طول آگوست 2021 تا اوت 2023 تامین می کند.

در میان کودکان و نوجوانان 1-18 ساله، این رقم 61.9 درصد بود.

محصولات بسیار فرآوری شده به راحتی یافت می شوند، به راحتی ذخیره می شوند و اغلب ارزان تر از جایگزین های سالم تر هستند. ما نمی توانیم از مردم انتظار داشته باشیم که به طور مداوم انتخاب های سالم تری داشته باشند و در عین حال شرایط اقتصادی و تجاری را که تصمیمات آنها را شکل می دهد نادیده می گیرند.

اولویت های ما مستحق بررسی هستند. شرکت‌ها می‌توانند از محصولاتی که برای ماندگاری طولانی و خریدهای تکراری طراحی شده‌اند، بهره‌مند شوند، در حالی که خانواده‌ها عواقب طولانی‌مدت مصرف روزمره خود را به دوش می‌کشند.

مسئولیت شخصی مهم است، اما سلامت عمومی نیز بر اساس آنچه مقرون به صرفه، در دسترس، و به شدت به بازار عرضه می شود، شکل می گیرد.

جامعه‌ای که انتخاب‌های ناسالم را در هر مرحله آسان‌تر می‌کند، نباید از شیوع بیماری‌های قابل پیشگیری غافلگیر شود.

همین قطع ارتباط بیماران را به سیستم مراقبت های بهداشتی دنبال می کند. یک ارائه‌دهنده می‌تواند داروی مناسب را بدون اینکه بداند صدها دلار در هر ماه برای بیمار هزینه دارد، تجویز کند.

یک طرح درمانی می تواند روی کاغذ عالی به نظر برسد و بلافاصله در برابر یک شغل تمام وقت، مسئولیت های مراقبت از کودک یا یک برنامه پیچیده دوز با شکست مواجه شود.

سپس بیماران را رها می کنند تا پیامدهای مالی و عملی توصیه هایی را که ممکن است برای پیروی از آنها تلاش کنند، مدیریت کنند.

متخصصان مراقبت های بهداشتی باید فرد را به همان اندازه که تشخیص را درک می کنند، درک کنند. این بیمار می خواهد زندگی اش چگونه باشد؟ کدام درمان ها با اهداف، شرایط و امور مالی آنها مطابقت دارد؟ آیا ما به آنها کمک می کنیم تا خوب زندگی کنند یا زندگی آنها را حول یک توالی بی پایان قرارها تنظیم می کنیم؟

وقتی بیماری مزمن خانواده ها، بیمارستان ها و منابع عمومی را تحت فشار قرار می دهد، این سؤالات محوری تر می شوند. در جوامع روستایی، پرسنل محدود و امکانات آسیب پذیر مراقبت های بهداشتی می توانند دسترسی به خدمات ضروری را به ویژه مخاطره آمیز کنند.

در سراسر کشور، افزایش نیازهای مراقبتی بر بیماران، کارفرمایان، بیمه‌گران و مالیات دهندگان فشار وارد می‌کند. پیشرفت‌های پزشکی ممکن است طول عمر افراد را افزایش دهد، اما تعداد سال‌هایی که در سلامتی خوب زندگی کرده‌اند، مستحق توجه یکسان است.

اگر دهه های پایانی تحت سلطه ناتوانی در لذت بردن از زندگی روزمره باشد، رسیدن به 100 به معنای کمی است.

سیستم مراقبت بهداشتی را تصور کنید که در آن پیشگیری زودهنگام شروع می‌شود، غذای مغذی در دسترس است، پزشکان زمان کافی برای درک بیماران خود دارند و تصمیمات درمانی منعکس کننده اهداف فردی هستند.

افراد بیشتری می‌توانند استقلال خود را حفظ کنند، خانواده‌ها می‌توانند زمان کمتری را برای عبور از بحران‌ها صرف کنند، و منابع مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند به سمت مراقبت‌هایی که مردم واقعا به آن نیاز دارند هدایت شوند.

به مسیر فعلی خود ادامه دهید، و افراد بیشتری در معرض خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن زودتر، با هزینه‌های غیرقابل حل و گذراندن سال‌های آخر زندگی خود برای مدیریت بیماری‌هایی هستند که ممکن است به تأخیر افتاده یا بهتر کنترل شده باشند.

مسئولیت تغییر مسیر بر عهده بیماران، پزشکان، رهبران صنعت و سیاست گذاران است. بیماران می توانند بپرسند که امروز چه کاری می توانند برای محافظت از سلامت آینده خود انجام دهند.

ارائه دهندگان می توانند مکالمات پیشگیرانه را به بخشی از مراقبت تبدیل کنند، پیامدهای مالی و عملی درمان را توضیح دهند و دوباره بررسی کنند که آیا برنامه های موجود هنوز به بیمارانشان خدمات می دهد یا خیر.

تولیدکنندگان و سیاستگذاران مواد غذایی نیز باید نحوه شکل‌گیری محصول، قیمت‌گذاری، بازاریابی و سیاست‌گذاری عمومی سلامت جمعیت را جدی بگیرند.

متخصصان مراقبت های بهداشتی، به ویژه، باید نقش خود را به عنوان حامیان بیمار بازیابند. من به پزشک خانواده قدیمی اعتقاد دارم که تاریخچه افراد را می داند و شرایط آنها را درک می کند.

در زمانی که مراقبت‌های بهداشتی می‌تواند باعث شود مردم احساس کنند که اعداد در یک سیستم حرکت می‌کنند، ما به این رابطه بیشتر نیاز داریم.

رهبران و سیاست گذاران مراقبت های بهداشتی باید پیشگیری را یک اولویت قابل اندازه گیری قرار دهند، روی مداخله زودهنگام سرمایه گذاری کنند و بخواهند که برنامه های مراقبتی زندگی واقعی بیماران را در نظر بگیرند.

ارائه دهندگان باید سیستمی را به چالش بکشند که به درمان بیماری پاداش می دهد و در عین حال توجه کافی به حفظ سلامتی ندارد. هر بیمار باید با درک واضح تر از نحوه مدیریت شرایط موجود و محافظت از رفاه آینده خود یک قرار ملاقات پزشکی بگذارد.

آمریکا نیازی به کنار گذاشتن نوآوری های پزشکی ندارد. باید از تلقی نوآوری به عنوان جایگزینی برای اصول اولیه دست بردارد. برای شروع مراقبت از سلامت خود نباید منتظر تشخیص باشیم.

سوال این است که آیا کشور تا زمانی که مردم هنوز فرصت دارند مسیر خود را تغییر دهند، اقدام خواهد کرد یا تا زمانی که پیشگیری به شکل بسیار گران‌تری از مدیریت بحران تبدیل شود، منتظر بمانند.

Rachael Rivero یک پرستار مراقبت‌های حاد و موسس Kansas Care Connect است که خدمات مدیریت مراقبت‌های مزمن و نظارت از راه دور را ارائه می‌دهد و می‌تواند از سرمایه‌گذاری بیشتر در مراقبت‌های پیشگیرانه بهره مند شود. نظرات بیان شده در این مقاله مربوط به خود اوست.