سیستم حفاظت از کودکان ایرلند یک بازی پرمخاطره Jenga است

جان رالز، فیلسوف آمریکایی اواخر قرن بیستم، آزمون ساده‌ای را برای اندیشیدن به عدالت پیشنهاد کرد: اگر نمی‌دانستید جایگاه شما در آن جامعه چیست، چگونه جامعه‌ای را ارزیابی می‌کنید؟

سوال به دل عدالت می رود. موفقیت یک جامعه را نمی توان با آنچه که قدرتمندان را قادر می سازد به دست آورند، سنجید، بلکه با آنچه برای کسانی که قادر به محافظت از خود نیستند اتفاق می افتد. و تعداد کمی از شهروندان نسبت به کودکانی که تحت سلطه سیستم مراقبت ایرلندی هستند قادر به محافظت از خود نیستند.

دادگاه عالی اخیرا شنیده است که یک دختر 14 ساله که توسط گروهی از مردان مورد استثمار شدید جنسی قرار گرفته است، نمی تواند تحت مراقبت ویژه قرار گیرد. با وجود اینکه تخت‌های فیزیکی خالی وجود دارد، تقریبا نیمی از مکان‌های مراقبت ویژه ایالت در دسترس نیستند، زیرا کارکنان کافی برای راه‌اندازی آن‌ها وجود ندارد. بنابراین، در حالی که دولت امکانات فیزیکی برای محافظت از این کودک را دارد، نمی تواند خدماتی را ارائه دهد که او را از شرایط وحشتناک و خطرناک دور کند.

کیتی هالند دیروز گزارش داد که برای پسری که 37 کیسه کراک را که از گاردای مخفی کرده بود استفراغ کرده بود، تخت مراقبت خاصی وجود ندارد. این پسر از فنتانیل استفاده می کند و به دلیل مصرف مواد مخدر یا بدهی مواد مخدر "در معرض خطر جدی مرگ" قرار دارد. قاضی جان جردن گفت: «اگر [توسلا] از حکم دادگاه پیروی می کرد [که تحت مراقبت ویژه قرار می گرفت]، این کودک مصرف کننده فنتانیل نبود.

همچنین تختی برای یک دختر 17 ساله وجود ندارد که اخیرا «در کنار جاده‌ای بی‌تفاوت» پیدا شده و نمی‌تواند به خاطر بیاورد که وقتی او را با شکایت از درد در ناحیه لگنش به بیمارستان آورده‌اند، چه اتفاقی برای او افتاده است.

علیرغم تعهد قانونی دولت برای قرار دادن این کودکان در مکانی امن برای حفاظت از خود، نمی تواند این الزام را برآورده کند زیرا در هماهنگی امکانات عملیاتی که قبلا ساخته است ناکام مانده است.

ما اغلب در ایرلند از کلمه "بحران" استفاده می کنیم. بحران مسکن؛ بحران بهداشت و درمان؛ بحران حمل و نقل؛ بحران هزینه زندگی؛ بحران اقلیمی – هر یک کوتاه‌نویسی برای شکستی چنان مهیب که نیازمند تغییرات فوری است. با این حال، سال‌ها می‌آیند و می‌روند، و «بحران» به ویژگی دائمی جامعه معاصر ایرلند تبدیل می‌شود.

برای مدت طولانی، و تحت بسیاری از دولت ها، دولت در حمایت از کودکانی که آنها را در معرض خطر تشخیص داده است، شکست خورده است. در نهایت، نوع نتایج و بهانه‌هایی که اخیرا در دیوان عالی شنیده می‌شود به یک انتظار تبدیل شده است. و شاید به همین دلیل است که این موارد امواج شوک را به جامعه نمی فرستند – بالاخره ما فقط در مورد چیزهایی صحبت می کنیم که ما را شگفت زده می کند. شکست سازمانی آنقدر عادی شده است که حتی وحشتناک ترین شرایط غیرقابل توجه شده است.

راه حل ابتکاری برای بحران مسکن در تمام این مدت زیر بینی ما بوده است

این نوجوانان برای امنیت، حیثیت و آینده خود با نبردهای وجودی روبرو هستند - علیه افرادی که از آنها استثمار می کنند یا فروشندگان مواد مخدر که پول آنها را می خواهند. و اکنون نیز علیه خود دولت. نهادهایی که قرار است از آنها محافظت کنند، خود به مانع دیگری تبدیل شده اند که باید در زندگی جوان خود بر آن غلبه کنند.

دقیقا کدام نهادها؟ تعداد زیادی از آنها وجود دارند که هر کدام به دنبال بخش هایی از سیستم حفاظت از کودکان هستند که به طور تصادفی قطع شده اند.

ایرلند و سوئیس نسخه های مشابهی از بحث در مورد بی طرفی دارند

توسلا وجود دارد که بر حفاظت از کودکان نظارت می کند و قرار دادن مراقبت های ویژه را امکان پذیر می کند. دپارتمان کودکان وجود دارد که سیستم را تامین مالی و نظارت می کند. وزارت مخارج عمومی وجود دارد که بودجه و منابع مورد نیاز برای کارکنان را تخصیص می دهد. سپس HSE وجود دارد، مراقبت از خدمات بهداشتی و روانی - بخشی حیاتی از مراقبت یکپارچه. علاوه بر این، هیکا وجود دارد که مراکز مراقبتی را بازرسی و تنظیم می کند.

دادگاه این هفته شنید که هیکا توسلا را از پذیرش سایر کودکان - حتی زمانی که کودکان دیگر مرخص می‌شوند - در بزرگترین واحد، کرانوگ نوآ در شمال دوبلین، به دلیل ادامه نگرانی‌های ایمنی در مورد کارکنان منع کرده است.

در حالی که این دادگاه ها هستند که دستور اقدامات حفاظتی را می دهند، دادگاه ها نمی توانند تخت های مورد نیاز برای تحویل آنها را تشکیل دهند. و در نهایت، وزارت دادگستری است که مسئولیت سیاست و قانون گذاری عدالت را بر عهده دارد. هر یک از این هفت نهاد داده‌های خود را منتشر می‌کنند، تیم‌های رهبری خود را دارند و با زمان‌بندی‌ها و اولویت‌های مختلف کار می‌کنند.

آنچه ما در ایرلند به جای یک سیستم کارآمد داریم، تصمیم‌گیری از هم گسیخته در میان سیاست‌هایی است که ممکن است برای هر یک از بدنه‌ها منطقی باشد، اما مراقبت‌های سیستمی برای کودکان ایجاد نمی‌کند – که منجر به بازی Jenga می‌شود، با قطعات مهم مسئولیت که بی‌دقت بین مؤسسات توزیع می‌شود. این به نوبه خود شکاف های خطرناکی را در هر جایی که منابع و فرآیندهای عملیاتی آنها تلاقی نمی کنند، ایجاد می کند. سیاست ها ممکن است به طور تصادفی در برخی مکان ها همپوشانی داشته باشند. اما در برخی دیگر، حفره‌های غول‌پیکر پدیدار می‌شوند که کل زندگی‌ها و آینده‌ها را می‌بلعد.

آیا استعاره ای بهتر از این که کارکنان هگزت کره ی آیزنهاور را در هم بشکنند برای وضعیت جهان وجود دارد؟

دقیقا چند نفر زندگی می کنند؟ ارجاعات توسلا در دهه گذشته بیش از دو برابر شده و به 106444 نفر در سال 2025 رسیده است. این بدان معنا نیست که هر کودکی به مداخله شدید نیاز دارد - اما به بزرگی مسئولیتی که بر عهده سیستم حمایت از کودک است نگاه کنید. از هر 23 کودک یک نفر.

ایرلند دارای 26 تخت بالقوه مراقبت ویژه است. اگرچه تا ماه اکتبر، طبق گفته توسلا، تنها 13 مورد به دلیل کمبود نیروی انسانی عملیاتی شده بودند که تعداد آنها به طرز فاجعه باری ناکافی است.

مانند بحران حمایت از کودکان، بحران کارکنان نیز یک ویژگی نیمه دائمی زندگی ایرلندی است. دیوان عالی سال‌ها کمبود نیروی انسانی را دلیلی برای عدم فراهم کردن تخت برای کودکان در معرض خطر برای مدت طولانی ثبت کرده است. بنابراین در حالی که بسیاری از مردم تعجب می‌کنند که چرا دولت تخت‌های بیشتری را تامین نمی‌کند، این به یک سوال چالش‌برانگیزتر منجر می‌شود: چرا دولت شرایطی را ایجاد کرده است که در آن نمی‌تواند افراد کافی را برای ارائه ابتدایی‌ترین خدمات عمومی خود استخدام کند؟

امتناع وزیر از پاسخگویی به سؤالات قیمت مسکن نشان دهنده وضعیت آشفته سیاست مسکن است

بودجه‌های متوالی خام بودن تفکر سیاسی را در اینجا نشان می‌دهد: فقط پول بیشتری را روی مشکل بیندازید، و به نوعی تخت‌های بیشتر، کارکنان بیشتر، حمل‌ونقل بیشتر می‌رسد. اما پول به تنهایی مشکلات ظرفیت ایرلند را سال ها پیش حل نکرد. پول نمی تواند مشکلات ظرفیت بخش مراقبت را حل کند، اگر کارکنان مراقبتی که ما فوری به ارائه خدمات دولتی نیاز داریم نتوانند خودشان از عهده مسکن برآیند.

این را در اعداد می بینیم. بودجه توسلا برای این سال 1.46 میلیارد یورو است که 188 میلیون یورو افزایش یافته است، در همان سالی که گزارش کرد 112.7 میلیون یورو صرفه جویی در هزینه داشته است، که احتمالا بخشی از آن مربوط به کارکنانی است که نتوانسته است بپردازد - در حالی که خود را به دلیل ناتوانی در تأمین مراقبت های ویژه مورد تحقیر دادگاه قرار داده است. در اینجا چگونه باید به ارزش پول فکر کنیم؟

این نظام ننگین نیازمند اصلاحات ساختاری فوری است. حمایت از کودک به یک نهاد نظارتی واحد نیاز دارد، با فردی که مسئول حمایت از کودک باشد، نه صرف بودجه. ما باید فورا بدانیم که دولت از نظر قانونی موظف به حمایت از چند کودک بود و این کار را نکرد. اگر نمی‌توانیم برای آسیب‌پذیرترین افراد در ایرلند پاسخگویی بخواهیم، ​​مؤسسات ما دقیقا برای چیست؟

همانطور که رالز ممکن است نتیجه بگیرد، معیار یک جامعه کارآمد این نیست که آیا ما تصمیم می گیریم این کودکان اهمیت دارند یا خیر، بلکه این است که آیا کسی باید در صورت شکست آنها پاسخ دهد یا خیر. و در حال حاضر، هیچ کس این کار را نمی کند.