سیلیکون ولی ادعا می کند که آینده را می داند. پس چرا میان ترم ها اینقدر اشتباه شد؟

رویاپردازان خودخوانده سیلیکون ولی، رهبرانی مانند سام آلتمن، مدیر اجرایی OpenAI و ایلان ماسک، رئیس اسپیس ایکس، مشاغلی را ایجاد کرده اند که ادعا می کنند آینده را می بینند. چشم انداز بلندمدت ارز است: مارک زاکربرگ از متا در سال 2016 یک نقشه راه 10 ساله برای فیس بوک ایجاد کرد و گوگل قبل از عرضه عمومی خود به سرمایه گذاران گفته بود که نگران نتایج کوتاه مدت نیست. و با این حال، همه آن‌ها، تنها پنج هفته قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای، در کاخ سفید جمع شدند تا با پرزیدنت ترامپ عکس بگیرند و دستور کار «فوق اطلاعاتی» او را امضا کنند.

حتی با توجه به استانداردهای کاهش یافته حاکمیت شرکتی امروزی، این تصمیم به طرز تکان دهنده ای احمقانه بود. با وجود ده‌ها نظرسنجی که نشان می‌دهد موج فزاینده احساسات ضد ترامپ و رد دو حزب هوش مصنوعی و مراکز داده، آینده‌پژوهان نخبگان فناوری منافع بلندمدت شرکت‌ها را به نفع سیاسی کوتاه‌مدت کنار گذاشته‌اند. و اکنون، صنعت آنها کاملا در تیررس فاتحان جدید قرار دارد.

برای صنعتی که وسواس زیادی در تشخیص الگوها دارد، تصمیم آنها برای ضربه زدن به رئیس جمهور ترامپ یک برداشت نادرست فاجعه بار از چشم انداز سیاسی است. اکنون آنها نه تنها سرنوشت شرکت های خود را به خطر انداخته اند، بلکه در مورد دیدگاه و قضاوت خود نیز سؤالاتی را مطرح کرده اند.

آنها چه فکری می کردند؟

افرادی که برای آنها کار می کنند به اندازه بقیه ما گیج هستند. کارکنان فناوری که من با آنها در OpenAI، Meta و سایر شرکت‌ها صحبت کرده‌ام، به عدم اظهار نظر رهبرانشان پس از انتخابات اشاره کرده‌اند. زاکربرگ هنوز به نتایج داخلی نپرداخته است، در حالی که یکی از کارمندان یک شرکت هوش مصنوعی دیگر گفت که "رهبری در مورد Slack بسیار ساکت بوده است." اکثر کارمندان در مورد قوانین ضد مرکز داده بالقوه نگرانی مشترک دارند و کنجکاو هستند که چگونه رهبری با واشنگتن دموکرات، دی سی سازگار خواهد شد.

اما بیش از هر چیز، آنها نمی‌دانند که چگونه روسایشان چیزی را که به‌طور کورکورانه برای دیگران آشکار بود، ندیدند.

در دره سیلیکون، گرتزکییسم "اسکیت به جایی که جن می رود، نه جایی که بوده است" یک اصل مدیریتی است. موعظه پیش بینی و آینده نگری نسبت به واکنش پذیری به لحظه حال است. کارآفرینان فناوری عاشق یک "محور" خوب هستند و شرکت هایی که نمی توانند با زمان تغییر کنند دچار اختلال می شوند و می میرند.

به همین دلیل است که به نظر من بسیار عجیب است که زاکربرگ، گرگ براکمن، بنیانگذار OpenAI، و بسیاری از دیگر رهبران برجسته هوش مصنوعی و سرمایه گذاران خطرپذیر سیلیکون ولی، خود را در یک بند سیاسی بالقوه اجتناب ناپذیر قرار داده اند. با ورود به برنامه‌های فرهنگی و تجاری پرزیدنت ترامپ به جای بازی کردن با هر دو طرف راهرو همانطور که معمولا شرکت‌های آمریکایی انجام می‌دهد، آنها هویت‌هایی ساخته‌اند که ممکن است نتوانند از آن خارج شوند.

آیا واقعا کسی باور خواهد کرد که الکس کارپ، مدیرعامل Palantir، پس از یک سال وعده "خشونت و مرگ بر دشمنان ما" و گفتن به سرمایه گذاران که شرکت "کاملا ضد بیدار شدن" است، ناگهان پیشرفت می کند؟

من معتقدم که این کمتر غافلگیرکننده است تا افشای عمومی یک واقعیت اساسی: اینکه رهبران قابل رویت فناوری در نهایت، مغز متفکران رویایی دانا نیستند. بینش در مورد رسانه‌های اجتماعی یا هوش مصنوعی، زاکربرگ یا آلتمن را متخصص سیاست، اقتصاد یا خیلی چیزهای دیگر خارج از فناوری نمی‌کند. رضایت فوری از دسترسی رئیس جمهور، یارانه ها، و اظهار نظر در مقررات خودشان، آنها را نسبت به اصول ریاضیات سیاسی که به وضوح درک نمی کردند، کور کرد.

دلیلی وجود دارد که مدیران ارشد چیس، بوئینگ و سایر شرکت‌های اصلی Fortune 500 در پادکست‌ها صحبت نمی‌کنند تا درباره «انرژی مردانه» صحبت کنند، یا با رئیس‌جمهور از صحنه اجلاس هوش مصنوعی MAGA تماس نمی‌گیرند تا ترس از هوش مصنوعی را یک «فریب» و «کلاهبرداری» بدانند. این حکمت آموخته‌شده دهه‌ها است که در محیطی کار می‌کنند که در آن مشتری هر چهار سال یکبار تغییر می‌کند، اما قراردادها برای 10 سال اجرا می‌شوند. بیشتر شرکت‌ها هر دو طرف راهرو بازی می‌کنند، زیرا می‌دانند که مدل‌های تجاری و پروژه‌های چند میلیارد دلاری آنها باید از دولت فعلی بیشتر باشد.

در عوض، Big Tech خود را به ترامپ گره زد و مهم‌ترین اهداف و سرمایه‌گذاری‌های خود - که بسیاری از آنها مربوط به دسترسی به شبکه و مجوزهای مرکز داده بودند - را به اهداف فوری برای دموکرات‌ها تبدیل کرد.

در فناوری، همیشه می توانید یک ویژگی را غروب کنید یا برخی از کدها را به روز کنید. اما در سیاست، برای شکست هایی که درک عمومی را تغییر می دهد، دکمه لغو وجود ندارد. تصمیم نخبگان فناوری برای همسو کردن آشکار مشاغل خود با یک حرکت موقت، اکنون که آب و هوا تغییر کرده است، هیچ راه معتبری برای چرخش آنها باقی نگذاشته است. همانطور که یکی از کارمندان متا که از نزدیک با زاکربرگ کار کرده است، می گوید: «مارک یک متفکر بلندمدت است، اما هرگز برنامه ای برای رسیدن به آن ترسیم نمی کند.

اسپری کنید و دعا کنید و ببینید چه اتفاقی می‌افتد.» در مورد اینکه آیا کارکنان انتظار دارند شرکت یک پس از مرگ استراتژیک انجام دهد؟ فیس‌بوک واقعا هرگز این کار را نکرده است.»

«سریع حرکت کنید و چیزها را خراب کنید» ممکن است در یک استارتاپ کارساز باشد، اما این یک استراتژی وحشتناک برای ایجاد حسن شهرت است. جهش‌های فناوری قبلی، مانند گسترش فناوری فیبر نوری و زیرساخت‌های بی‌سیم، از سیاست‌های حزبی اجتناب کردند. اما دره سیلیکون با سرسپردگی به دولت ترامپ، هوش مصنوعی را به یک موضوع جنگ فرهنگی تبدیل کرد. اکنون، هنگامی که شهروندان در مورد پیشنهادهای مرکز داده از کالیفرنیا تا فلوریدا رای می‌دهند، دیگر تنها به نگرانی‌های فنی یا اقتصادی توجه نمی‌کنند، بلکه نگرانی‌های سیاسی را در نظر می‌گیرند.

رهبران فناوری این اتفاق را نمی‌دانستند زیرا آن‌ها بیش از حد بر فوریت مسابقه هوش مصنوعی متمرکز بودند تا بفهمند که چگونه آسیب شهرت می‌تواند حسن نیت نامشهود - و در نهایت زیرساخت بسیار ملموس - لازم برای پیروزی در آن را تضعیف کند. خوانش نادرست این صنعت از لحظه، قبلا یک افسانه را که Silicon Valley برای آن مهم است، از بین برده است: اینکه رهبران آن همیشه می توانند ببینند که چه چیزی در آینده است.

آرون زاموست مشاور ارتباطات فناوری و مدیر اجرایی سابق Square است.