شاید مصاحبه سریالی با مردم راه خوبی برای یافتن عشق نباشد

به نظر می رسد بسیاری از دوستداران مدرن همین شکایت را دارند: آب، آب در همه جا، اما قطره ای برای نوشیدن نیست. همسران احتمالی در اپلیکیشن‌های دوستیابی، در پایگاه داده‌های همسران حرفه‌ای فراوانند، اما هیچ‌کدام جذابیتی ندارند.

همانطور که یک زن در یک مقاله اخیر در مجله نیویورک نقل کرد، "شانس ها خوب هستند، اما کالاها عجیب و غریب هستند." مقاله دیگری در نیویورک تایمز، مردی 38 ساله را نشان می‌دهد که 40 بار برای اولین بار قرار ملاقات گذاشته بود، اما هنوز نگهبانی پیدا نکرده بود. او گفت که با یک زن بیرون رفته بود که "روی کاغذ" خوب به نظر می رسید، اما با این حال احساس می کرد "چیزی بود که ... خاموش بود." همکار من فیث هیل گزارش داده است که آمریکایی‌های بیشتر و بیشتری در یافتن عشق با مشکل مواجه می‌شوند، مهم نیست که از کدام برنامه استفاده می‌کنند یا از کدام سرویس استفاده می‌کنند.

محققان توضیحات مختلفی برای این مشکل ارائه کرده‌اند، اما تعدادی از دانشگاهیان به من گفتند که موردی که مورد توجه قرار نگرفته این است که مردم به اندازه زمانی که قبلا در زمینه‌های مختلط و غیر قرار ملاقات می‌کردند، معاشرت نمی‌کردند. شکل مدرن دوستیابی، که در آن دو غریبه که توسط یک خواستگار یا یک الگوریتم تنظیم شده اند در یک رستوران می نشینند، 90 دقیقه صحبت های کوچک انجام می دهند و سعی می کنند تشخیص دهند که آیا "جرقه ای" وجود دارد یا خیر، راه خوبی برای یافتن عشق نیست.

[بخوانید: خیلی از رابطه جنسی می ترسم]

در بسیاری از تاریخ آمریکا، اکثر مردم شریک زندگی خود را از طریق خانواده، دوستان، کلیسا، یا با رایج‌تر شدن دانشگاه‌ها و دفاتر وابسته به دانشگاه و کار ملاقات می‌کردند. آنها قبل از شروع رمانتیک با یکدیگر آشنا شدند. پل ایستویک، استاد روانشناسی دانشگاه کالیفرنیا دیویس، به من گفت: "شما با مردم معاشرت می کردید، و گاهی اوقات جرقه ها به آرامی از آن شروع می شد." به عنوان مثال، در سال 1970، حدود یک سوم از زوج های دگرجنسگرا از طریق دوستان یکدیگر را ملاقات کردند، اما تا سال 2020، این تعداد به 20 درصد رسید. درصد افرادی که از طریق خانواده، مدرسه، دانشگاه یا محل کار ملاقات کردند نیز در آن دوره کاهش یافت.

وقتی افراد از طریق شبکه های اجتماعی یا حرفه ای با هم آشنا می شوند، می توانند به تدریج و از طریق معاشرت های معمولی و مکرر با یکدیگر آشنا شوند. این اجازه می دهد تا جوک های درونی شکوفا شوند و برداشت های اولیه خود را اصلاح کنند - یا نه. اکثر مردم بیشتر ذائقه اکتسابی دارند تا یک بله فوری. پس از چهار یا پنج بار چت غیررسمی در سالن غذاخوری یا اتاق استراحت، برخی افراد متوجه می‌شوند که اصلا به یکدیگر اهمیت نمی‌دهند، اما دیگران خیلی بیشتر از ابتدا یکدیگر را دوست خواهند داشت. فرصت های این نوع تعاملات محدودتر شده است.

امروزه آمریکایی ها نسبت به 20 سال پیش زمان بسیار کمتری را با دوستان خود می گذرانند و بسیاری از مردم - به ویژه مردان جوان - دوستانی از جنس مخالف ندارند یا اصلا دوست ندارند. شروع رابطه با یک همکار نیز در سال‌های اخیر سخت‌تر شده است زیرا آگاهی از آزار جنسی و پویایی قدرت ناسالم افزایش یافته است.

لیزل شرابی، استاد ارتباطات در دانشگاه ایالتی آریزونا که در رشته دوستیابی تحصیل کرده، به من گفت، وقتی مردم برای اپلیکیشن ها یا خدمات خواستگاری پول می پردازند، ممکن است به این فکر کنند که "من باید دقیقا بتوانم چیزی را که به دنبالش هستم پیدا کنم." او گفت که این "نگرش نادرستی است." به‌جای این‌که فرض کنیم شریک ایده‌آل در بیرون در انتظار یافتن است، دوستداران باید سعی کنند درک کنند که مردم معمولا در طول زمان سازگاری ایجاد می‌کنند.

شرابی گفت: آنها باید این ذهنیت را هدف قرار دهند که "من می خواهم کاری را با کسی انجام دهم" و "من قصد دارم نوع رابطه ای را که می خواهم ایجاد کنم." در یک مطالعه اخیر، او و دو همکارش صدها کاربر اپلیکیشن دوستیابی را به مدت سه ماه دنبال کردند. بسیاری از ملاقات کنندگان گفتند که آنها "خستگی عاطفی و ناکارآمدی" را تجربه کرده اند. شرابی گفت که فرسودگی آنها تا حدی به دلیل تعداد زیاد بازی های احتمالی است که سوژه هایش در حال جستجو بودند، و این واقعیت که قرار ملاقات بسیار شبیه به یک کار نیمه وقت بود.

[ بخوانید: اکثر مردم «نوع» ندارند]

یکی دیگر از دلایلی که مردم در یافتن شرکای مورد علاقه خود با مشکل مواجه می شوند این است که برنامه ها و خدمات همسریابی به افراد اجازه می دهند ویژگی هایی مانند قد، تحصیلات و سن را بررسی کنند. شرابی و دیگران می گویند، اما این معیارهای سطحی هستند و در واقع به افراد کمک نمی کنند تا پیش بینی کنند چه کسی به عنوان یک شریک طولانی مدت دوست دارند.

شرابی گفت: اگر فردی دو اینچ از قد دلخواه شما کوتاه‌تر باشد، «شش ماه پس از یک رابطه، ویژگی‌های دیگر معمولا بسیار مهم‌تر است». پاملا تورس، موسس Offline Social، یک شرکت مستقر در آستین که رویدادهایی را برای افراد مجرد از جمله گلف و پیکل بال سازماندهی می کند، به من گفت که "شیمی زمانی اتفاق می افتد که با کسی ملاقات می کنید و سپس استثنا قائل می شوید" در چک لیست قرار ملاقات معمولی خود.

تنظیمات گروه همچنین می تواند اطلاعات بیشتری را در مورد یک شخص نشان دهد تا قرار ملاقات اول یک به یک. شوخ طبعی یک همسر بالقوه تحت فشار، یا مهربانی نسبت به دیگران، ممکن است در طول یک فعالیت داوطلبانه به نمایش درآید، اما زمانی که آنها برای نقش دوست پسر تست می‌کنند، سخت‌تر است. استفانی کونتز، استاد بازنشسته مطالعات خانواده در کالج ایالتی اورگرین و نویسنده کتاب «بهتر و بدتر» به من گفت: «آنچه در رابطه‌ای که به عشق تبدیل می‌شود، اهمیت دارد این است که آن شخص چگونه با افراد دیگر و همچنین شما تعامل می‌کند.

کونتز زمانی که با هم در پروژه های سیاسی کار می کردند با همسرش آشنا شد. او گفت: «حتی فکر نمی‌کردم که او جذاب باشد، دو یا سه بار اول که او را دیدم، تا اینکه ناگهان او برایم بسیار خوش‌تیپ به نظر رسید.»

ایستویک و دیگران می گویند افرادی که با دوستیابی مشکل دارند، می توانند انرژی کمتری را روی بهینه سازی نمایه های برنامه خود و بیشتر روی معاشرت در گروه ها متمرکز کنند. به عنوان مثال: به یک باشگاه پیاده روی بپیوندید. جشن گرفتن ; با همکارتان معاشقه – به شیوه ای محترمانه و بدون آزار! و در غیر این صورت در فعالیت هایی که از آنها لذت می برید شرکت کنید و ببینید آیا شخص دیگری که از انجام آنها لذت می برد ممکن است شریک خوبی باشد. هر گردش یا تعاملی ممکن است فورا باعث ایجاد آقای حق نشود.

تورس گفت که سازمان او قول نمی دهد که به مردم کمک کند "عشق زندگی شما را در یک شب بیابند" بلکه به سادگی "مردم را از خانه هایشان بیرون می کنند." مردم ممکن است در اولین حفره گلف هم روح خود را پیدا نکنند، اما در 9 عقب، حداقل ممکن است کسی را پیدا کرده باشند که دوست دارند دوباره ببینند.