شبنم مه آلود: فرانک مک نالی درباره ریشه های گیج کننده و اشعار رقابتی تصنیف Rising

شبنم مه آلود به تصنیف کلاسیک عید پاک 1916 تبدیل شده است، یک گنجاندن اجباری در یادبودهایی مانند کنسرت صدمین سالگرد RTÉ. و طبق افسانه‌های مداوم، نه در درجه اول از خود قیام، بلکه از نشستن اولین دایل الهام گرفته شده است.

اولین حضور شناخته شده این افسانه به صورت چاپی در سال 1979 در مجموعه ای از Songs of the County Down بود که گفته می شد هنگام شرکت در جلسه Dáil در سال 1919، تصنیف:

«... از تعداد اعضایی که اسامی آنها در طی فراخوانی با فریاد «فائوی گلاس آگ نا گیل» («قفل شده توسط خارجی») به نام آنها پاسخ داده شد، متاثر شد و تصمیم گرفت که آهنگی را به یاد شورش عید پاک بنویسد».

این داستان در دهه های پس از آن بسیار تکرار شد، نسخه مشابهی در یادداشت های برنامه پخش صدمین سالگرد RTÉ در سال 2016 ظاهر شد.

در آن یادداشت‌ها آمده بود: «با شرکت در اولین Dáil و گوش دادن به فراخوان، [تصنیف‌نویس] تحت تأثیر عبارت تکراری «Fé ghlas ag Gallaibh»، «به‌دست انگلیسی‌ها زندانی‌شده» قرار گرفت. او این آهنگ را نوشت تا منعکس‌کننده آن چیزی باشد که در آن زمان به یک حال و هوای ملی تبدیل شده بود، احساس پشیمانی از اینکه بسیاری از ملی‌گرایان سابقشان برای ناسیونالیست‌های متحد می‌جنگیدند. در ایرلند."

اما افسوس که برای دموکراسی، همانطور که در کتاب جدید فاش شد، افسانه منشأ شبنم مه آلود در یک جلسه پارلمانی با واقعیت ها در تضاد است.

لورنس باند که وظیفه ردیابی تاریخچه این آهنگ را به خاطر مشارکتش در آخرین نسخه مجموعه زمان و مکان: در تعقیب ترانه‌های عامیانه (جلد ششم) دارد، فاش می‌کند که نسخه‌های چاپی این تصنیف در مارس 1918 فروخته شده است، یعنی 10 ماه قبل از اولین نشست Dáil.

کلمات و موسیقی در آن زمان از Whelan & Son، یک مکان مناسب برای Sinn Féin در اسکله Ormond دوبلین در دسترس بود و با هیجان زیاد و رو به رشد تبلیغ می شد.

در یکی از آگهی‌های تبلیغاتی آمده بود: «جدیدترین و بهترین آهنگ بازار». یکی دیگر از آنها خوانده شد: "الهام بخش ترین و زیباترین آهنگی که تاکنون نوشته شده است."

هنگامی که برای اولین بار ظاهر شد، تصنیف به نام مستعار Iascaire ("ماهیگیر") نسبت داده شد، لباس مبدلی که مدت ها بعد در جای خود باقی ماند. بعدها نیز اغلب به آن نویسنده پرکار آهنگ های عامیانه، "سنتی" نسبت داده شد.

اما همانطور که در اواسط قرن بیستم شایعه شد و به طور عمومی در همان Songs of the County Down اعلام شد، کار کشیشی به نام چارلز اونیل بود.

اونیل در سال 1887 در کو آنتریم در پورگلنون به دنیا آمد و کار خود را به عنوان یک کانن در بلفاست به پایان رساند، اما در زمان نوشتن ترانه به عنوان سرپرست در لوگینی‌لند خدمت می‌کرد.

او در محافل جمهوری خواهان آن زمان به عنوان یک هوادار شناخته می شد که در نهایت در بیانیه های دفتر تاریخ نظامی به آن اذعان شد.

اما تعداد کمی از روحانیون معاصر او همین احساس را داشتند، در حالی که بسیاری به عنوان کشیش هنگ های ایرلندی در جنگ بزرگ خدمت کرده بودند. از این رو شاید نیاز او به ناشناس ماندن به عنوان نویسنده چنین جملاتی است: «بهتر است در زیر آسمان ایرلند بمیریم تا در سوولا یا سود ال بار».

جدا از ریشه های پوشیده از مه، شبنم مه آلود نیز به زودی از نظر غزلی بحث برانگیز خواهد شد، و کلمات خود به میدان نبردی برای دیدگاه های رقابتی در مورد مبارزه ایرلند برای آزادی تبدیل می شوند.

تمام تصنیف های محبوب دائما بازنویسی می شوند، اغلب توسط خوانندگانی که نمی توانند شعر را به خاطر بسپارند. و این یکی از رویزیونیسم های تصادفی زیادی متحمل شده است، از جمله نسخه ای که «زنگ عبوس» را به یک «سلطان» تبدیل کرد (انگار ترک ها بودند که GPO را از لیفی گلوله باران کردند).

بازنگری‌های عمدی‌تر شامل تغییر «پسران بریتانیا»، همانطور که اونیل نوشته است، به «هون‌های بریتانیا» که توسط ولف تونز و بسیاری دیگر خوانده می‌شود، بوده است. اما همانطور که باند اشاره می کند، آشکارا سیاسی ترین ویرایش حذف ارجاع آهنگ اصلی به Éamon de Valera بود.

در نسخه اونیل، یک وطن‌پرست مرده و یک رهبر زنده به طور مساوی در ردیف قرار می‌گرفتند: «اوه، اگر آنها در کنار پیرز می‌مردند یا با والرا هم می‌جنگیدند».

اما در اشعاری که از اواخر دهه 1930 به هنجار تبدیل شد، این آهنگ De-valera'd شد، تا عبارتی مانند: "اوه! اگر آنها در کنار پیرس می مردند یا با کاتال بروگا می جنگیدند".

بنابراین، سیاستمدار زنده و سازشکار به نفع دو قهرمان مرده تنزل داده شد، در حالی که در سایر تغییرات مرتبط، زنگ عبوس تبدیل به یک زنگ "مرثیه" شد.

این بازنویسی‌ها در نسخه‌ای منتشر شد که در نوامبر ۱۹۳۷ به‌عنوان بخشی از مجموعه‌ای تحت عنوان «کتاب آهنگ ۱۹۱۶» منتشر شد، محرک‌های اصلی آن به‌خاطر «تضاد عمیق» خود با مردی که رهبر فیانا فایل بود، شناخته می‌شدند.

این ممکن است مصداق صمیمی از یک ضرب المثل قدیمی باشد: اجازه دهید تصنیف های یک ملت را بنویسم و ​​برای من مهم نیست که چه کسی قوانین را می نویسد.

در ژوئیه 1937 دی والرا از قانون اساسی جدید خود - که از آن زمان بسیار تجدید نظر شده بود - از طریق دایل دفاع کرد. چهار ماه بعد، او از نسخه استاندارد آهنگ قطعی Rising کنار گذاشته شد.