شراکت های امنیتی اسرائیل باید بر اساس رفتار متقابل بنا شود، نه بر اساس نظر

اتحادهای امنیتی در مراسم امضا آزمایش نمی شوند. زمانی که موشک ها می رسند آزمایش می شوند. روابط صلح آمیز نیز زمانی مورد آزمایش قرار می گیرد که یکی از شرکا باید علنا در کنار دیگری بایستد. الگویی بسیار راحت در خاورمیانه پدیدار شده است. کشورها به دنبال کمک های اطلاعاتی، فناوری و امنیتی اسرائیل هستند، اما زمانی که زمان رای دادن در عرصه بین المللی فرا می رسد، به راحتی می توانند دست خود را علیه اسرائیل بالا ببرند. شکاف گسترده ای بین همکاری پشت درهای بسته و رفتار در ملاء عام پدید آمده است.

اسرائیل دیگر نمی تواند این نابرابری را به عنوان اجتناب ناپذیر بپذیرد. عربستان سعودی نمونه بارز این تضاد است. حوثی ها زیرساخت ها، مسیرهای تجاری و موقعیت آن را به عنوان نگهبان اماکن مقدس اسلام تهدید می کنند. عبدالملک الحوثی صرفا تهدید نظامی نیست. او با وفادار نشان دادن پیروان خود به مکه و کعبه بیش از حاکمان پادشاهی، مشروعیت مذهبی خاندان سلطنتی سعودی را به چالش می کشد. اعلامیه های تشریفاتی حمایت برای مقابله با چنین تهدیدی کافی نیست.

عربستان سعودی به اطلاعات، سیستم های هشدار اولیه، و قابلیت دفاعی واقعی نیاز دارد. توافق دفاعی که عربستان سعودی در ماه اوت با ترکیه و پاکستان امضا کرد، برای تامین این امنیت بود. تعهد به تلقی حمله علیه یک کشور به عنوان حمله علیه همه، قابل توجه به نظر می رسد، اما امضاها موشک ها را رهگیری نمی کنند. رویترز گزارش داد که فرماندهان نظامی این کشورها در ماه سپتامبر در ریاض برای تعمیق همکاری اطلاعاتی و هماهنگی نظامی ملاقات کردند.

این نشست به خودی خود یک شکست محسوب نمی شود، اما ثابت نمی کند که ائتلاف قبلا قادر به ارائه حفاظتی است که وعده داده بود. هنگامی که خطر نزدیک می شود، اسرائیل ناگهان به یک آدرس عملی تبدیل می شود. اسرائیل هیوم گزارش داد که تماس‌هایی با میانجی‌گری فرماندهی مرکزی ایالات متحده بر سر کمک احتمالی اطلاعاتی اسرائیل علیه حوثی‌ها و حفاظت از سایت‌های استراتژیک در عربستان سعودی صورت می‌گیرد. اینجاست که پوچی آشکار می‌شود. توانایی‌های اسرائیل بسیار مطلوب است، اما اعتراف علنی ارزش اسرائیل چیزی است که می‌توان آن را به تعویق انداخت.

در حال حاضر اطلاعات اطلاعاتی درخواست می شود، در حالی که ژست دیپلماتیک وعده داده شده است، اگر چنین باشد، برای آینده ای که به نظر می رسد هرگز نخواهد رسید. بنابراین اسرائیل باید در مورد گزارش های تکراری مبنی بر اینکه عادی سازی با عربستان سعودی صرفا موضوع زمان است، محتاط باشد. نیاز به اطلاعات به منزله به رسمیت شناختن اسرائیل نیست و یک نشست مخفیانه یک سفارت نیست. منافع مشترک ممکن است کشورها را به هم نزدیکتر کند، اما هیچ توجیهی برای تبدیل هر بحث امنیتی به یک جشن دیپلماتیک وجود ندارد.

تا زمانی که ریاض بدون اعتراف علنی به دنبال بهره مندی از همکاری است، راه بین مکه و بیت المقدس بسیار طولانی تر از آن چیزی است که به ما گفته می شود. اما مشکل به کشورهایی محدود نمی شود که هنوز با اسرائیل رابطه برقرار نکرده اند. اردن و مصر سؤال تندتری را مطرح می کنند: وقتی همکاری عملی در کنار مخالفت های مکرر با اسرائیل در مجامع دیپلماتیک وجود دارد، معنای توافق صلح چیست؟ صلح مستلزم توافق با هر اقدام اسرائیل نیست.

با این حال، انتظار انصاف، تمایز بین اسرائیل و دشمنانش، و تمایل به خروج گهگاهی از گروه محکومیت‌های خودکار را توجیه می‌کند. توافق صلح تنها زمانی نمی‌تواند سندی باقی بماند که مفید باشد. وقتی اسرائیل به عنوان شریک ضروری در مسائل امنیت و ثبات در نظر گرفته می شود، این واقعیت باید با زبان دیپلماتیک و رای بین المللی نیز منعکس شود. نمی توان انتظار داشت که اسرائیل به حساسیت های داخلی همسایگان خود توجه بی پایان نشان دهد در حالی که همان کشورها با حساسیت های اسرائیل و اسرائیل برخورد می کنند.

شهروندانی که انگار اصلا سزاوار توجه نیستند. رأی دادن به اسرائیل لزوما رأی مخالف موجودیت آن نیست و هر قطعنامه باید بر اساس شایستگی آن ارزیابی شود. دقیقا به همین دلیل است که اسرائیل باید به جای مخالفت خودکار، قضاوت مستقل را مطالبه کند. تمایل به رد قطعنامه یک طرفه کجاست؟ مطالبه ذکر گروگان ها، تهدیدهای ایران برای نابودی اسرائیل و اقدامات سازمان های تروریستی کجاست؟ دوستی همچنین با تمایل به گفتن چیزهای ناراحت کننده در یک انجمن خصمانه سنجیده می شود.

شراکتی که فقط در مواقع مناسب وجود دارد، یک مشارکت بسیار محدود است. حادثه پرواز Flydubai این شکاف را به شیوه ای نگران کننده نشان داد. چهار اسرائیلی شجاعانه عمل کردند تا مهاجم را تحت سلطه خود درآورند و به کاپیتان مجروح کمک کردند و به نجات هواپیما و مسافران آن کمک کردند. کاپیتان هندی و اعضای خدمه که به فرود هواپیما کمک کردند سزاوار شناسایی کامل هستند. اسرائیلی ها نیز مستحق قدردانی صریح و علنی هستند. این رقابت بر سر قهرمانی نیست.

این یک خواسته اساسی است که هویت کسانی که جان خود را برای نجات دیگران به خطر انداخته اند پنهان نشود. هواپیما در عربستان سعودی فرود آمد و مسافران در نهایت با یک پرواز جایگزین به اسرائیل بازگشتند. با این حال، مقامات سعودی از صدور مجوز پرواز نجات اسرائیل خودداری کردند. با این حال، حتی در آن لحظه، مانع دیپلماتیک سر جای خود باقی ماند.

عربستان سعودی به هواپیما اجازه فرود داد و در مدیریت شرایط اضطراری کمک کرد، اما چرا نمی‌تواند اجازه پرواز نجات اسرائیل را نیز بدهد؟ اگر حتی یک ژست بشردوستانه محدود با امتناع مواجه شود، ما در مورد چه آمادگی برای عادی‌سازی صحبت می‌کنیم؟ رابطه اسرائیل با امارات متحده عربی امارات متحده عربی با برقراری روابط دیپلماتیک مهم با اسرائیل گام برداشت.

بنابراین باید انتظار داشت که اسرائیلی‌هایی که در نجات شرکت کردند به‌طور علنی به رسمیت شناخته شود. مقامات اماراتی شجاعت خلبان هندی را به درستی ستایش کردند، اما حتی یک کلمه در مورد چهار قهرمان اسرائیلی که به نجات هواپیما و همه سرنشینان آن کمک کردند، گفته نشد. دستاوردهای پیمان آبراهام انتظارات بیشتری را از امارات ایجاد می‌کند. گفتن "متشکرم" خطر راهبردی ایجاد نمی کند و به رسمیت شناختن قهرمانی اسرائیل مستلزم تسلیم موضع دیپلماتیک نیست.

کشوری که قادر به همکاری با اسرائیل باشد باید بتواند به اسرائیلی‌ها احترامی که شایسته آن است بدهد. اسرائیل باید نتایج عملی بگیرد. این کشور نیازی به پایان دادن به کمکی ندارد که منافع امنیتی خود را نیز تامین کند. اما این کمک نباید از روی عادت، تسلیم یا امید مبهم به اینکه روزی کسی قدردانی کند، ارائه شود. هر شکلی از همکاری باید بر اساس آنچه اسرائیل در ازای دریافت می‌کند ارزیابی شود: حمایت از شهروندانش، حرکات بشردوستانه، رفتار منصفانه در نهادهای بین‌المللی، و پیشرفت دیپلماتیک.

در عوض یک امتیاز فوری است. اما تداوم رابطه مستلزم توازن روشنی از مسئولیت و عمل متقابل است. اردن، مصر، عربستان سعودی و سایر کشورها منافع و فشارهای داخلی خود را دارند. اسرائیل منافع و فشارهای خودش را دارد. این کشور موظف به استفاده از توانایی های خود برای تامین مالی آسایش دیپلماتیک کشورهایی نیست که به طور مخفیانه از آن کمک می گیرند و در عین حال از آن فاصله می گیرند. عزت ملی جایگزین قضاوت استراتژیک نیست، اما قضاوت استراتژیک توجیهی برای محو عزت ملی نیست. زمان آن فرا رسیده است که

o این خواسته را در خود بحث مطرح کنید، اهداف قابل اندازه گیری را به آن ضمیمه کنید و بر تحقق آنها نظارت کنید. وعده های مبهم در مورد آینده ای بهتر، جبران کافی برای کمک های ارائه شده امروز نیست. آزمون واقعی یک مشارکت، تمایل به پذیرش مسئولیت است. اسرائیل معشوقه ای نیست که این کشورها بتوانند در حالی که به دنبال بهره مندی از مزایای اطلاعات و سایر قابلیت های خود هستند، پنهان کنند.

هرکسی که خواهان کمک اسرائیل است باید آماده برخورد با آن با انصاف، احترام و رفتار متقابل باشد. نویسنده، مدیر عامل رادیو 100FM، کنسول افتخاری و معاون معاونت دیپلماتیک کنسولی، و رئیس انجمن رادیو اسرائیل است. او قبلا به عنوان مانیتور برای رادیو ارتش اسرائیل و به عنوان خبرنگار تلویزیون برای NBC News خدمت می کرد.