شرایط رایج مرتبط با خطر بالاتر زوال شناختی در آینده

گروهی از دانشمندان بین‌المللی دریافته‌اند که افراد مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلالات شناختی - یکی از نشانه‌های زوال عقل - قرار داشته باشند.

آنها همچنین دریافتند که افراد مبتلا به ADHD که دچار اختلال شناختی شده‌اند، پیامدهای سلامت بدتری را نیز در نتیجه این بیماری تجربه کرده‌اند.

این یافته ها مبتنی بر مطالعات قبلی است که ارتباط بین ADHD بزرگسالان و خطر بالاتر ابتلا به زوال عقل را کشف کرده بود، و کارشناسان می گویند که این نیاز به تحقیقات بیشتر برای درک ارتباط، و همچنین نظارت و مراقبت بیشتر و هدفمندتر از افراد مبتلا به ADHD را با افزایش سن نشان می دهد.

این مطالعه در ژورنال JAMA Psychiatry در 7 اکتبر منتشر شد.

ADHD یکی از شایع ترین اختلالات عصبی رشدی در بین کودکان است و اغلب تا بزرگسالی ادامه می یابد. با توجه به مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) حدود 15 و نیم میلیون بزرگسال در ایالات متحده ADHD دارند.

بزرگسالان مبتلا به ADHD ممکن است با مدیریت توجه، انجام کارهای طولانی و پیش پا افتاده، سازماندهی شده، کنترل رفتار خود مشکل داشته باشند و ممکن است علائم بیش فعالی مانند بیقراری و همچنین بسیاری دیگر را تجربه کنند. ژنتیک، عوامل محیطی، مصرف الکل و تنباکو، شرایط سلامت کودک و سلامت روانی والدین همگی از عوامل خطر شناخته شده برای ADHD هستند.

تیم محققان داده‌های بالینی تقریبا 200000 آمریکایی 50 ساله یا بالاتر را بررسی کردند و دریافتند که حدود 7 درصد از شرکت‌کنندگانی که ADHD داشتند، در مقایسه با 3 درصد از افراد بدون ADHD، دچار اختلال شناختی شدند.

دانشمندان همچنین دریافتند که افراد مبتلا به اختلال شناختی و ADHD در مقایسه با افراد مبتلا به اختلال شناختی که ADHD نداشتند، «سلامت روان ضعیف‌تر، کیفیت زندگی و رضایت اجتماعی پایین‌تر را تجربه کردند و از خدمات بهداشتی بیشتر استفاده کردند».

دکتر داگلاس تکسیرا لفا، نویسنده اول این مطالعه، که همچنین یک روانپزشک شاغل در پیتسبورگ است، به نیوزویک گفت: دلایل این ارتباط می تواند این باشد که ADHD "می تواند با مشکلاتی در توجه، سازماندهی، برنامه ریزی، تنظیم عاطفی و عملکرد روزمره در طول زندگی مرتبط باشد."

او گفت که وقتی "اختلال شناختی در کنار مشکلات قبلی ایجاد می شود، بار ترکیبی ممکن است مدیریت فعالیت های روزانه، روابط، مراقبت های بهداشتی و سایر نیازها را دشوارتر کند."

اگرچه، او گفت که "چرا افراد مبتلا به ADHD ممکن است بیشتر به زوال عقل مبتلا شوند، یک سوال بی پاسخ حیاتی باقی می ماند."

لفا گفت که اکنون تحقیقات باید تلاش کند تا "چرا این رابطه وجود دارد" را کشف کند. او گفت که سوال مهم دیگر این است که "آیا درمان ADHD، یا مدیریت بهتر عوامل خطر مرتبط، می تواند بر نتایج شناختی بعدی تاثیر بگذارد یا نه"، اما افزود که در این مرحله، "شواهد قانع کننده ای برای پاسخ به این سوال نداریم."

گرگ فابیانو، استاد روان‌شناسی در دانشگاه بین‌المللی فلوریدا، به نیوزویک گفت که این یافته‌ها «به شواهد تحقیقاتی انباشته‌ای می‌افزایند مبنی بر اینکه داشتن ADHD یک عامل خطر برای پیامدهای چالش برانگیز در سراسر رشد، تا بزرگسالی و از جمله آن‌ها است».

فابیانو گفت که هنوز دانستن اینکه چه مکانیسم هایی می تواند در ارتباط بین ADHD و افزایش خطر اختلال شناختی یا زوال عقل نقش داشته باشد، دشوار است.

او گفت: «تفاوت‌ها در ساختارهای مغز، انتقال‌دهنده‌های عصبی، و عملکرد مغز که منجر به بروز علائم ADHD در دوران کودکی و نوجوانی می‌شود، ممکن است در ایجاد زوال عقل در مراحل بعدی زندگی نقش داشته باشد.»

لفا گفت که ADHD می‌تواند با ذخیره شناختی یا انعطاف‌پذیری کمتر مرتبط باشد، به این معنی که افراد مبتلا به ADHD ممکن است توانایی کمتری برای جبران تغییرات پاتولوژیک مرتبط با سن در مغز داشته باشند، بنابراین علائمی مانند مشکلات حافظه می‌توانند زودتر قابل توجه باشند.

وی همچنین گفت که احتمال دیگر این است که افراد مبتلا به ADHD "به طور متوسط ​​در طول زندگی بیشتر در معرض عواملی هستند که خود با سلامت شناختی ضعیف‌تر مرتبط هستند، از جمله مشکلات خواب، خطر قلبی متابولیک، عدم فعالیت بدنی، مصرف مواد، استرس مزمن، و ناملایمات اجتماعی."

فابیانو گفت که احتمالا "تعامل بین تأثیرات عصبی و محیطی به این نتایج کمک می کند."

به عنوان مثال، او گفت که افراد مبتلا به ADHD بیشتر در معرض خطر "آسیب تصادفی، سطح تحصیلات، وضعیت شغلی و درآمد مادام العمر پایین تر هستند، و آسیب های اجتماعی را تجربه می کنند که ممکن است منجر به انزوا در بزرگسالی شود."

او گفت: «این عوامل نه تنها ممکن است منجر به خطرات اضافی برای پیامدهای منفی سلامت شوند، بلکه ممکن است منجر به کاهش حمایت اجتماعی و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی پیشگیرانه و هدفمند با کیفیت پس از وجود این نگرانی‌ها شوند.»

فابیانو گفت که از آنجایی که ADHD "اکنون به طور گسترده به عنوان یک وضعیت پایدار در طول زندگی در نظر گرفته می شود، این نوع کار واقعا مهم است زیرا این زمینه را به بررسی چگونگی پیشگیری و درمان نگرانی های بالقوه ای که بعدا در زندگی به وجود می آیند را فشار می دهد."

او افزود: «این یافته‌ها همچنین زمینه را به این فکر می‌کنند که درمان‌ها را نمی‌توان به‌عنوان راه‌حل‌های کوتاه‌مدت در نظر گرفت و افق زمانی گسترده‌ای از حمایت و مداخله پایدار را در نظر گرفت».

Guilherme Bauer-Negrini، Douglas Teixeira Leffa، Pamela C.L. فریرا، برونا بلاور، گیلرمه پووالا، مارینا اس. مدیروس، فیروزا ز. لوسیه، دانا ال. تودوراسکو، ساموئل کورتز، لوئیس آگوستو روده، بروک اس.جی. مولینا، تاریک آ. پاسکوال. (2026) اختلال کمبود توجه/بیش فعالی و اختلال شناختی اواخر عمر. روانپزشکی جاما. doi:10.1001/jamapsychiatry.2026.3165

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: مارک وارگاس و پل دانلی.