شرکای هند و اقیانوس آرام کانادا سزاوار شفافیت در مورد سیاست چین هستند

در 10 نوامبر، مارک کارنی، نخست وزیر کانادا برای اجلاس سران آسه آن در مانیل خواهد بود. امید این است که او بتواند اولین توافقنامه تجارت آزاد کانادا با این اتحادیه را اعلام کند، توافقی که به گفته وزیر تجارت بین‌الملل منیندر سیدو، بیش از 90 درصد کامل شده است. این یک نتیجه بسیار مثبت برای فشار دولت فعلی برای تنوع تجاری بیشتر خواهد بود. با این حال، شرکای آسیای جنوب شرقی ممکن است در مورد محدودیت های تعامل کانادا با پکن سؤالاتی داشته باشند.

این تردیدها تا زمانی که اتاوا آنها را روشن نکند باقی خواهند ماند. در ماه ژانویه، کارنی با شی جین پینگ، رهبر چین در پکن ملاقات کرد، جایی که آنها توافقی را برای کاهش تعرفه‌ها بر محصولات کشاورزی کانادا امضا کردند و کانادا تعرفه‌های 49000 خودروی الکتریکی چینی را کاهش داد. در ماه مه، وانگ یی، وزیر امور خارجه چین از اتاوا بازدید کرد و اعلام کرد که این امکان برای کانادا وجود دارد که صادرات خود به چین را دو برابر کند.

چند روز قبل از این جلسه، HMCS Charlottetown یک ترانزیت آزاد ناوبری را از طریق تنگه تایوان انجام داد، بدون اینکه هشدارهای چین را نقض کند. هر یک از این اقدامات به تنهایی در خدمت ارتقای منافع ملی کانادا بود. با این حال، این اقدامات در خلاء اتفاق نیفتادند و فقدان توضیحی که هر دو سیاست را به عنوان بخش وسیع‌تری از سیاست خارجی کانادا قرار دهد، باعث می‌شود که آنها نامنسجم به نظر برسند. دولت کارنی نکات درستی را در سیاست خارجی به کار گرفته است و به دنبال تقویت تعامل مثبت با شرکای بلندمدت است.

با این حال، اگر کانادا بخواهد روابط خود را در اقیانوس هند و اقیانوس آرام بیشتر بپروراند، نیاز به بیان واضح تری از جاه طلبی های منطقه ای و محدودیت های سیاسی خود دارد. اتاوا در استراتژی هند-اقیانوس آرام خود در سال 2022 تعامل با منطقه ای با 40 اقتصاد، 4 میلیارد نفر و 47.19 تریلیون دلار در فعالیت اقتصادی را گامی مهم در رشد آینده کشور توصیف کرد. در حال حاضر، هند و اقیانوس آرام خانه شش مورد از 13 شریک تجاری برتر کانادا است و تلاش‌های اتاوا در این منطقه در حال افزایش است. در سال 2023، ASEAN و کانادا از طریق یک مشارکت استراتژیک همکاری خود را عمیق تر کردند.

در ماه مارس، سفر کارنی به منطقه باعث شد که او یک مشارکت استراتژیک جامع با ژاپن ایجاد کند، و همکاری در زمینه دفاع و مواد معدنی حیاتی با استرالیا را تشدید کرد، و همچنین وعده‌های آینده برای دستیابی به یک توافقنامه مشارکت اقتصادی با هند را داد. علاوه بر این، نیروی دریایی سلطنتی کانادا هر سال سه کشتی جنگی را در منطقه تحت عملیات HORIZON مستقر می کند. اساس تعامل آتی هند و اقیانوس آرام تعیین شده است. با این حال، کانادا از انجام همه کارها به یکباره سودی نخواهد برد.

از آنجایی که منطقه به سرعت در حال توسعه است و مسائل پویای بین دولتی همچنان آشکار می شود، اتاوا باید آماده باشد تا اولویت های خود را به وضوح شناسایی و علامت دهد. واضح ترین نقطه اختلاف در رابطه کانادا با چین است. تعامل اتاوا با پکن نباید مبتنی بر متعادل کردن واشنگتن باشد، اگر تأثیر خالص آن این باشد که باعث ناراحتی در پایتخت‌های فیلیپین، ویتنام و اندونزی شود.

کانادا به وضوح این کشورها را به عنوان شریک در استراتژی هند و اقیانوس آرام معرفی می کند. آنها همچنین با عمده تلاش‌های اجباری چین برای اعمال ادعاهای دریایی خود در دریای چین جنوبی، بدون تعریف واضح محدودیت‌های تعامل اتاوا با پکن، و بیان بیشتر حمایتی که مایل به ارائه شرکای آن است، مقابله می‌کنند، دولت کارنی در خطر کاهش موقعیت منطقه‌ای است که با موفقیت ایجاد کرده است.

به طور مشابه، شرکت نیروی دریایی سلطنتی کانادا در نسخه امسال رزمایش دریایی حاشیه اقیانوس آرام (RIMPAC) که 30 کشور و بیش از 30000 پرسنل را گرد هم می آورد، سیگنالی قوی بود مبنی بر اینکه کانادا متعهد به همکاری با متحدان برای اطمینان از قابلیت همکاری و آمادگی در حین حفظ صلح در اقیانوس آرام است.

با تکیه بر این تلاش، اتاوا باید با تغییر استراتژیک به سمت حمایت از شرکای خود در آسیا، از تمایل جدید خود برای اصلاحات تدارکات دفاعی استفاده کند. بزرگترین استقرار خارجی کانادا در حال حاضر در لتونی قرار دارد، جایی که بریگاد ناتو متشکل از حدود 3000 سرباز از 14 کشور متحد را فرماندهی می کند. این استقرار تا سال 2029 تمدید شده است و کانادا بیش از 315 میلیون دلار در زیرساخت های آن سرمایه گذاری کرده است. این نمایش مهمی از تمایل کانادا برای کمک به قدرت رزمی در دفاع از متحدانش است.

با این حال، در اروپا، کانادا تنها یکی از کشورهایی است که وظیفه خود را انجام می دهند. در آسیا، مشارکت یک ناوچه منفرد، یک واحد هواپیما، یا حتی یک گردان آموزشی تأثیر نامتناسبی بر نشان دادن تمایل کانادا برای تضمین امنیت منطقه‌ای و تقویت همکاری خواهد داشت. علاوه بر این، بسیاری از شرکای آسه‌آن نسبت به استقبال از همکاری نظامی عمیق‌تر با واشنگتن محتاط هستند، زیرا از تأثیری که ممکن است بر حاکمیت آنها و روابط آنها با پکن داشته باشد، بیم دارند.

با تصدیق این حساسیت ها، اتاوا می تواند به شرکای خود اطمینان دهد و خود را به عنوان یک شریک جایگزین با چمدان بسیار کمتر قرار دهد. در حمایت از چنین راهبردی، اتاوا باید موضع خود در قبال چین را بازنگری کند و راهی بیابد تا موضعی را به وضوح بیان کند که هم به پکن و هم به شرکای هند و اقیانوس آرام که به دنبال پرورش آن است پاسخ دهد. این کشور می تواند این کار را با اجتناب از خصومت و تعریف شفاف منافع ملی کانادا و همچنین اولویت های منطقه ای آن انجام دهد. سپس اتاوا می تواند نشان دهد که مصالحه در کجا ممکن است مورد استقبال قرار گیرد و کجا نیست.

تعامل مثبت با پکن و آزادی ترانزیت دریانوردی در تنگه تایوان هر دو می توانند اتفاق بیفتند، اما دولت باید دلیل اهمیت هر دوی این موارد را بیان کند.