شش ایده وحشیانه برای تداوم ذهن شما

آیا تا به حال به این فکر کرده اید که چه چیزی باعث شما می شود؟ علم به ما اطمینان می دهد که همه چیز با اندام سه پوندی بین گوش های ما، با میلیاردها نورون و تریلیون ها اتصال ظریف آن، ارتباط دارد. اما توضیح اینکه چرا ما احساس خودآگاهی داریم یا اینکه دقیقا جایی که اولین خاطره مامان واقعا در آن وجود دارد، بسیار دشوارتر است. با بالا رفتن سن، بیشتر چیزهایی را که تجربه کرده‌ایم فراموش می‌کنیم، اما همچنان تداوم غیرقابل انکاری وجود دارد: در 30، یا 50، یا 70 سالگی، شما همچنان خودتان خواهید بود.

برای حفظ این تداوم گریزان از خود، برخی از تکنولوژیست های دوراندیش در حال کار بر روی راه هایی هستند که مغز شما را حتی فراتر از مرگ حفظ کنند. بیایید آنها را «صرفه‌جویان ذهن» بنامیم. آنها در حال بررسی همه چیز هستند، از انجماد مغزها در نیتروژن مایع گرفته تا تقویت مغزهای زنده و بارگذاری خاطرات ما در ابر. در اینجا، ما به شش راه ممکن برای حفظ ذهن شما نگاه می‌کنیم، این که چقدر امکان‌پذیر خواهند بود، و اینکه تحقیقات امروزی چه مزایایی می‌تواند داشته باشد - حتی اگر جاودانگی شناختی به نتیجه نرسد.

ادی گای

پیوند سر

آزمایش‌های وایت از آن زمان منبعی از شیفتگی تلخ بوده است. اما برای تعدادی از دانشمندان علوم اعصاب، آنها الهام بخش هستند و پیشنهاد می کنند که روزی پیوند سر انسان - یا به قول برخی پیوند بدن - می تواند موفقیت آمیز باشد.

طرفدار اصلی این ایده، سرجیو کاناورو، جراح جنجالی ایتالیایی است که 10 سال پیش حتی ادعا کرد که داوطلبی را در والری اسپیریدینوف، برنامه نویس رایانه ای که از یک بیماری تخریبی عضلانی رنج می برد، پیدا کرده است. اسپیریدینوف در ابتدا موافقت کرد که سرش را به جسد یک اهداکننده مرگ مغزی در چین منتقل کنند، اما بعدا از برنامه خارج شد و در عوض ازدواج کرد. و ممکن است همینطور باشد. منتقدان می گویند این روش بیشتر شبیه قتل است تا دارو. یا، بهترین سناریو: داوطلبان فلج می شوند و مادام العمر به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز دارند.

کاناورو می گوید که این لزوما درست نیست. او ادعا می کند که دیدگاه مردم در مورد این عمل زمانی تغییر خواهد کرد که آنها بپذیرند که اتصال مجدد نخاع قطع شده در حال حاضر امکان پذیر است. او به مقاله تحقیقاتی تابستان گذشته که با جراحان مؤسسه تحقیقاتی و بالینی پزشکی اورژانس اسکلیفوسوفسکی مسکو تهیه کرده بود، به بررسی فناوری MIT اشاره کرد. این تیم از طریق طناب نخاعی سه خوک در نقطه ای از وسط پشت آنها را بریدند و سپس آزمایش کردند که آیا می توان بدن های عصبی بریده شده را با استفاده از یک درزگیر جراحی به یکدیگر متصل کرد یا خیر.

بر اساس آن مقاله، که در مجله PLOS One منتشر شد، همه خوک ها توانایی ایستادن و حتی راه رفتن ناپایدار را دوباره به دست آوردند.

آیا این بدان معناست که می توان سر را به بدن جدیدی متصل کرد و سپس آن را کنترل کرد؟ محققان جریان اصلی متقاعد نشده اند. گرگوار کورتین، متخصص توانبخشی ستون فقرات در École Polytechnique Fédérale de Lozanne در سوئیس، می‌گوید که او ادعاهای کاناورو را «با کمی احترام» دنبال می‌کند و فکر می‌کند که ما باید «به صفر توجه کنیم».

کورتین در ایمیلی نوشت: "هیچ فناوری وجود ندارد... قادر به چنین ایده دیوانه کننده ای باشد."

کلون های ذهنی

تنها 12 سال پس از انتشار این کتاب، فناوری هوش مصنوعی قبلا برخی از پیش‌بینی‌های او را به «زندگی» آورده است. خدماتی مانند StoryFile، Afterlife AI، و Synthesia به کاربران اجازه می‌دهند اطلاعات شخصی و شباهت‌های خود را آپلود کنند تا ربات‌های مکالمه‌ای که خاطراتشان را به اشتراک می‌گذارند یا کلاه‌های ویدیویی که صدا (و ظاهر) دقیقا شبیه آن‌ها دارند تولید کنند. اینفلوئنسرها اکنون به «کلون‌های هوش مصنوعی» خود اجازه می‌دهند تا کار خود را در TikTok انجام دهند، و برخی افراد حتی برای حفظ شخصیت خود، آواتار والدین سالخورده خود را می‌سازند.

در حالی که این تقلید می تواند نتایج خنده دار، دلبستگی های ناسالم یا حالات عجیب و غریب ایجاد کند، واقع گرایی فزاینده هوش مصنوعی مولد مردم را دعوت می کند که آواتارها را از نظر احساسی به عنوان موجودات واقعی بپذیرند. این مورد زمانی بود که Rothblatt به عنوان یک آواتار دیجیتال در طی رویدادی که در سال 2025 توسط دپارتمان ارتباطات UCLA به نام "پلی برای انسان سازی هوش مصنوعی" برگزار شد، ظاهر شد.

نسخه‌ای از او که مارواتار نام داشت، روی صفحه نمایش داده شد، بحث‌ها را رهبری کرد، و با Rothblatt به عنوان یک برابر صحبت کرد و در یک نقطه گفت: «رقص به این نیست که چه کسی رهبری می‌کند، بلکه این است که چگونه با هم حرکت کنیم.» به گفته دانشگاه، شرکت کنندگان از دیدگاه روثبلات در مورد برابری دیجیتال "به طور آشکار متاثر شدند" و "با تعجب" گریستند.

آنچه هنوز در پیش‌بینی ذهن کلون روثبلات وجود ندارد، شواهدی است که نشان می‌دهد این آواتارها هر نوع خودآگاهی واقعی دارند - یا خواهند داشت. (ما از ChatGPT پرسیدیم که آیا هوشیار است یا خیر، و پاسخ داد، "احتمالا نه.") اما همه اینها یک منطقه خاکستری باقی می ماند. دانشمندان علوم اعصاب تعریف روشنی از هوشیاری ندارند، چه رسد به یک آزمایش تشخیصی که می توانند روی یک آواتار اعمال کنند.

در عوض، اگر تصمیم نهایی در چشم بیننده باشد چه؟ شبیه سازی دیجیتال شما ممکن است شما نباشید. اما در یک مقطع ممکن است به اندازه کافی برای من خوب باشد.

مغز در کوزه

بنابراین، دوستداران فیلم های علمی-تخیلی کمپینگ که ما هستیم، سال گذشته وقتی شرکتی به نام Bexorg شروع به نشان دادن مغزهای واقعی انسان در خمره هایی به خبرنگاران کرد، مغزهایی که بلافاصله پس از مرگ از اهداکنندگان عضو به دست می آورد و سپس با تزریق خون مصنوعی غنی از اکسیژن به آنها "راه اندازی مجدد" می کرد، توجه ما را به خود جلب کرد.

این شرکت ادعا می کند که این "مغزهای دست نخورده انسان از نظر فیزیولوژیکی" از حیوانات برای آزمایش دارو مفیدتر و ایمن تر از آزمایش بر روی داوطلبان زنده خواهد بود. یک ترکیب آلزایمر را به یکی از این مغزهای بی‌جسم اضافه کنید و محققان می‌توانند دقیقا آنچه را که دارو در داخل اندام انجام می‌دهد اندازه‌گیری کنند.

مدیرعامل Bexorg، Zvonimir Vrselja، "مطمئن است" که برخی از مردم مایلند هوشیاری خود را به مغزهای خارج از بدن بازگردانند، اما او سعی کرده است چنین حدس و گمان هایی را خنثی کند. این شرکت می گوید در حالی که آنها از نظر متابولیک فعال هستند، مغزها تمام فعالیت های الکتریکی هماهنگ را از دست داده اند. این بدان معنی است که آنها هوشیار نیستند - اگرچه، فقط برای اطمینان از این، دانشمندان علوم اعصاب که آزمایش ها را انجام می دهند، پروپوفول بی حس کننده قوی را به بافت ها اضافه می کنند.

علاوه بر این، در حال حاضر مغز را می توان تنها برای 24 ساعت در خارج از بدن "زنده" نگه داشت. این یک زندگی دوم نخواهد بود. با این حال، تلاش هایی برای بهبود سیستم های پشتیبانی از زندگی در حال انجام است. Bexorg می‌گوید امیدوار است در نهایت بتواند مغز خود را برای دو هفته حفظ کند.

ادی گای

جایگزینی تدریجی مغز

روی کاغذ، هدف ساخت بافتی برای پیوند در مغز قربانیان سکته مغزی، معکوس کردن آسیب و بازیابی عملکرد است. به طور رسمی، وجود این پروژه یک کودتای غافلگیرکننده برای یک طرح افراطی برای شکست دادن پیری است که توسط ژان هبرت، عصب‌شناس رهبر این برنامه، که در کتاب سال 2020 خود، جایگزینی پیری، استدلال کرد که ما می‌توانیم با جایگزین کردن سلول‌های پیر مغزمان با سلول‌های جوان، طولانی‌تر زندگی کنیم.

ما نمی خواهیم هویت خود را از دست بدهیم. به همین دلیل - به گفته هبرت - باید به تدریج و در قطعات کوچک اتفاق بیفتد تا مغز ما زمان داشته باشد تا با بافت جدید سازگار شود.

دانشمندانی که برای این برنامه درخواست داده اند می گویند که هبرت بر یک رویکرد تکنولوژیکی بسیار خاص اصرار داشت. در حالی که اکثر محققان انواع سلول های فردی را مهندسی می کنند، ARPA-H قطعات پیچیده ای از قشر جوان و عملکردی را درخواست کرد - کم و بیش شبیه آنچه در یک جنین در حال رشد یافت می شود. ماریوس ورنیگ، محقق سلول‌های بنیادی دانشگاه استنفورد می‌گوید: «او می‌خواست اساسا یک شکل جنینی از قشر مغز ایجاد کند که فکر می‌کرد می‌توانید به نوعی آن را به مغز بالغ پیوند بزنید.

بدبینان می گویند معلوم نیست که آیا تکه های جایگزین مغز به درستی به عنوان بخشی از مغز شما عمل می کنند یا خیر - مثلا با تسخیر خاطرات. علاوه بر این، نحوه ساخت قشر جوان یا آنچه ARPA-H آن را "بافت پیش ساز نئوکورتیکال" در آزمایشگاه می نامد، هنوز مشخص نیست. یک ایده استفاده از آخرین پیشرفت ها در ارگانوئیدهای مغزی است. اگر بخواهید، قشر انسان را تصور کنید که در ظرف آزمایشگاهی بدون بدن رشد کرده است.

ما می دانیم که آژانس یک جدول زمانی تهاجمی دارد: در طول پنج سال، از محققان می خواهد که پایه و اساس اولین آزمایش های انسانی جایگزینی قشر مغز را بگذارند. می‌گوید هدف این است که «دائمی» را از آسیب مغزی خارج کنیم. و شاید هم از پیری.

آپلود مغزی

دانشمندان در حال حاضر در حال ترسیم این سیم کشی در حیوانات ساده تر هستند. دو سال پیش، سئونگ در تجزیه و تحلیل مغز مگس که به صفحات نازک کاغذی بریده شده بود و با میکروسکوپ الکترونی تصویربرداری شده بود، شرکت کرد. سپس او و همکارانش از نرم افزار تجزیه و تحلیل تصویر برای ردیابی 139255 نورون و حدود 55 میلیون سیناپس استفاده کردند. سئونگ می گوید که نقشه پرواز می تواند به نرم افزاری با انرژی کارآمد منجر شود که روشی را که مغزهای واقعی انجام می دهند محاسبه می کند.

برخی دیگر بر این باورند که نتیجه نهایی تحقیقات "کانکتومیک" چیزی خواهد بود که "شبیه سازی کل مغز" یا گاهی اوقات فقط "آپلود کردن" نامیده می شود. این ایده که در برخی از بخش‌های دره سیلیکون رایج است، این است که شبیه‌سازی ایجاد شده از یک مغز تکه‌تکه‌شده می‌تواند آنقدر دقیق شود که نه تنها یک هوش عمومی، بلکه یک هوش خاص مانند شما را بازتولید کند - که با خاطرات و نظرات کامل است و می‌تواند دوباره در یک سرور داده در جایی زندگی کند.

با کنار گذاشتن این سوال که آیا یک شبیه سازی واقعا شما هستید یا خیر، همه قبول دارند که این فناوری به موقع برای کسانی از ما که امروز زنده ایم به دست نمی آید. یک نظرسنجی از 312 عصب شناس که در سال 2025 در PLOS One منتشر شد، تخمین زد که شبیه سازی کل مغز انسان قبل از سال 2125 اتفاق نمی افتد.

این افق طولانی و غیرقابل پیش‌بینی فناوری به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چرا دو شرکت آمریکایی، Nectome و Sparks Brain Preservation، پیشنهاد می‌کنند تا مغز (یا بدن) انسان را امروز با تزریق همان مواد شیمیایی قوی که برای «تثبیت» مغز مگس‌های میوه برای نقشه‌برداری کانکتوم استفاده می‌شود، حفظ کنند. ایده: اگر بتوان جزئیات دقیق ساختار مغز را حفظ کرد، یک روز در آینده دور ممکن است دوباره زنده شود.

اما یک پیچ شگفت انگیز وجود دارد. از آنجایی که بافت مغز باید به سرعت پس از مرگ فرد حفظ شود، هر دو شرکت می‌گویند که می‌خواهند با افرادی که از کمک‌های پزشکی در هنگام مرگ استفاده می‌کنند، کار کنند، که اکنون در 13 ایالت و واشنگتن دی سی قانونی است. در آن روش، پزشکان دوز کشنده ای از داروها را ارائه می کنند، اما این بیمار است - فردی با پیش آگهی نهایی - که پیستون را هل می دهد. این شرکت ها می گویند که در ازای پرداخت هزینه، می توانند یک تیم نگهداری آماده داشته باشند. تا کنون، این سرویس محبوب نیست. هر کدام از این شرکت ها می گویند که هنوز منتظر کمک های اولیه مشتری خود هستند که در حال مرگ هستند.

ادی گای

نئوکورتکس مصنوعی

درست است: یک مغز اضافی.

اخیرا، نکاتی در مورد چگونگی تحقق این امر دیده ایم. در سال 2024، Science Corporation، در کالیفرنیا، از یک رابط مغز و کامپیوتر "بیوهیبرید" پرده برداری کرد که دارای سلول های عصبی رشد یافته بر روی یک تراشه دیجیتال است. این سلول‌ها که روی مغز حیوان قرار می‌گیرند، آکسون‌های بلند و نازکی را ارسال می‌کنند که با نورون‌های خود حیوان ادغام می‌شوند. نتیجه: ارتباط دو طرفه از رایانه به مغز، به زبان مغز.

این فناوری می تواند به انواع جدیدی از داروها اجازه دهد، مانند ایمپلنتی که سلول های مغز را به تولید دوپامین هدایت می کند و در نتیجه پارکینسون را درمان می کند. اما مکس هوداک، مدیرعامل این شرکت، می‌گوید که ممکن است به عنوان یک بخش جدید مغز نیز به حساب بیاید که او آن را به «عصب جمجمه‌ای بزرگ و بیرونی‌شده» تشبیه می‌کند.

چنین دستگاهی می‌تواند به عنوان اتصال دهنده به نئوکورتکس رایانه‌ای Kurzweil در ابر عمل کند و به یک فرد زنده قدرت پردازش نامحدودی بدهد. هنوز کارآفرینان دیگر معتقدند اگر به اضافه کردن اجزای بیوهیبرید به مغز ادامه دهید، در نهایت می توانید آن را به یک ماشین جاودانه تبدیل کنید.

دانیل برگر، بنیانگذار استارت‌آپ مخفی کاری Eightsix Science (نام آن به 86 میلیارد نورون در مغز انسان اشاره دارد)، می‌گوید که این رویا می‌تواند نیاز به ترکیب چندین تکنیک صرفه‌جویی در مغز در این فهرست داشته باشد. او فکر می کند که ممکن است به مغزهایی در خمره نیاز داشته باشیم که امکان دسترسی آسان مهندسان عصبی را فراهم می کند، بنابراین آنها می توانند به تدریج بخش های مغز را با پیوندهای عصبی بیوهیبرید جایگزین کنند.

هدف نهایی این است که ذهن خود را به مغز اضافی و مهندسی شده خود منتقل کنید، بدون اینکه هرگز تداوم خود را در هم بشکنید. برگر می‌گوید: «این «اسکن، ذخیره، شبیه‌سازی» معمولی نیست. "من فکر نمی کنم شبیه سازی ها آگاهانه باشند." او می‌افزاید: «ما می‌گوییم که این موضوع بسیار پیچیده‌تر خواهد بود و احتمالا شبیه جایگزینی تدریجی مغز به یک مغز سخت‌افزاری خواهد بود».

هنگامی که ذهن شما سخت افزار است، به بدن بیولوژیکی نیاز نخواهید داشت. در عوض، می‌توانید در یک مرکز داده در جایی اقامت کنید و شاید حتی نسخه‌های پشتیبان در سراسر جهان توزیع کنید. برگر اذعان می کند: «از آن نقطه به بعد، چیزها واقعا دیوانه می شوند.»