شما به همه چیز متصل هستید، به جز خودتان | نظر

تلفن شما می‌داند که امروز چند قدم برداشته‌اید، چند ساعت خوابیده‌اید و چقدر کارآمد بوده‌اید، با این حال هیچ برنامه‌ای از شخصی که آنها را انجام می‌دهد گزارش نمی‌دهد.

ما درباره سلامت روان با صراحت بسیار بیشتری نسبت به نسل‌های قبلی صحبت می‌کنیم، با این حال میلیون‌ها نفر هنوز احساس خستگی می‌کنند و ارتباطشان با خودشان قطع شده است.

من معتقدم که ما یک بعد اساسی رفاه را نادیده می گیریم. رابطه معنوی و پرانرژی ما با خودمان.

سلامت جسمی و روانی سزاوار توجهی است که به آنها می شود. اما من تقریبا 15 سال را صرف کار با مردم در کشورهای مختلف کرده‌ام و تجربه‌ام مرا متقاعد کرده است که تجربه انسانی را نمی‌توان تنها از طریق این دو بعد درک کرد.

من بهزیستی را از طریق سه حوزه به هم پیوسته می بینم. بدن فیزیکی، ذهن و روح.

اگر بخواهیم بفهمیم که چرا فردی می تواند کاملا سالم به نظر برسد در حالی که عمیقا تهی شده است، هر کدام شایسته توجه هستند.

در نظر بگیرید که هر چند وقت یک‌بار یک تعامل ظاهرا معمولی، فردی را از نظر عاطفی خسته می‌کند. چرا مکالمه با یک نفر باعث می‌شود ما احساس سرحالی کنیم، در حالی که فرد دیگر سنگینی را به دوش می‌کشد که تلاش می‌کنیم توضیح دهیم؟

ما تمایل داریم که این تجربیات را به عنوان تفاوت های شخصیتی یا استرس موقت نادیده بگیریم.

دیدگاه من این است که یک بعد پر انرژی در این مبادلات وجود دارد که شایسته توجه است.

من از اصطلاح انگل‌های پرانرژی برای توصیف انرژی‌های بیرونی استفاده می‌کنم که در دوره‌های آسیب‌پذیری خود را به افراد متصل می‌کنند، از ترس و اضطراب تغذیه می‌کنند و بر وضعیت عاطفی آن‌ها تأثیر می‌گذارند.

این انگل های پرانرژی ترس و اضطرابی را ایجاد می کنند که باید از آن تغذیه کنند.

من همچنین روی قطع کردن اتصالات طناب پرانرژی کار می کنم که معتقدم می تواند بین افراد ایجاد شود و رها کردن آنها دشوار باشد.

اینها مفاهیم معنوی برگرفته از تمرین خودم هستند، نه توضیحاتی که از نظر پزشکی برای اضطراب، افسردگی یا بیماری جسمی ثابت شده است.

با این حال، آنها سؤالی را مطرح می کنند که ارزش بررسی دارد: چقدر از خستگی عاطفی ما ناشی از تجربیات و روابطی است که هرگز به درستی پردازش نکرده ایم؟

یک بعد فیزیکی در این گفتگو وجود دارد که علم آن را تشخیص می دهد. استرس مزمن سیستم های پاسخ به استرس بدن از جمله سیستم عصبی را فعال می کند و می تواند بر خواب، هضم و سلامت کلی تأثیر بگذارد.

سازمان بهداشت جهانی تخمین می زند که بیش از یک میلیارد نفر با یک اختلال روانی زندگی می کنند که اختلالات اضطرابی و افسردگی از شایع ترین آنهاست.

این ارقام باید گفتگوی گسترده‌تری را در مورد اینکه مردم چگونه زندگی روزمره خود را تجربه می‌کنند، ایجاد کند، نه فقط اینکه چگونه علائم را زمانی که بسیار شدید می‌شوند، درمان می‌کنیم.

من به شدت نگران تأثیر تحریک خارجی مداوم هستم. تلفن های ما همه جا ما را همراهی می کنند. هشدارهای خبری، فیدهای رسانه های اجتماعی، تلویزیون و سرگرمی های دیجیتال برای جلب توجه ما از لحظه بیدار شدن با یکدیگر رقابت می کنند.

ما نظرات، بحث‌ها، تبلیغات و اطلاعات ناراحت‌کننده را در طول روز جذب می‌کنیم، اغلب بدون اینکه بپرسیم واقعا چه مقدار از آن را می‌خواهیم حمل کنیم.

مشکل این است که توجه ما محدود است و ظرفیت ما برای انعکاس به فضا نیاز دارد.

تحقیقات منتشر شده در World Psychiatry به بررسی این موضوع پرداخته است که چگونه فناوری دیجیتال می تواند بر سلامت روان تأثیر بگذارد، با تأثیرات متفاوت بر اساس فرد، نوع استفاده و شرایط اطراف.

فناوری یک دستاورد فوق العاده بشری است. اما جامعه‌ای که می‌تواند فورا به هر کسی برسد، باید بپرسد که آیا اعضای آن هنوز هم می‌توانند ده دقیقه بدون وقفه با خودشان راحت بنشینند؟

بسیاری از مردم مالکیت بیش از حد افکار و احساسات خود را به اطراف خود تسلیم کرده اند. ما به نظرات خارجی اجازه می دهیم هویت ما را شکل دهند، تجربیات دشوار واکنش های ما را دیکته می کنند، و به تحریک دائمی اجازه می دهیم سکوتی را که در آن خودآگاهی ایجاد می شود، اشغال کند.

در کارم، من از طریق پاکسازی انرژی و حذف آنچه به عنوان انسدادهای انرژی تعبیر می کنم، به این موضوع می پردازم.

عاملیت واقعی زمانی آغاز می‌شود که نیروهای خارجی را نام ببریم، الگوهای احساسی ریشه‌دار خود را رمزگشایی کنیم، و عمدا تصمیم بگیریم که به چه چیزی ادامه دهیم، و در نهایت چه چیزی را باید پشت سر بگذاریم.

با ده دقیقه در روز شروع کنید. گوشی رو بذار کنار نفس بکش به روابطی فکر کنید که باعث می شود احساس تهی شدن کنید و تجربیاتی که از مواجهه با آنها اجتناب کرده اید. زمانی را صرف انجام کاری کنید که شما را دوباره با خودتان مرتبط کند.

هنگامی که مشکلات عاطفی یا جسمی ادامه دارند، به دنبال حمایت حرفه ای مناسب باشید. مالکیت رفاه همچنین به معنای تشخیص زمان نیاز به کمک است.

گرایش کنونی به سمت وابستگی دیجیتال خطری ذاتی دارد و فرهنگی را ایجاد می‌کند که در آن مردم تمام جزئیات زندگی خود را به صورت آنلاین به اشتراک می‌گذارند و در عین حال فاقد پهنای باند برای جلب توجه همسایگان هستند.

هنگامی که اعتبار سنجی جایگزین اتصال می شود، ایزوله به حالت پیش فرض تبدیل می شود.

با این حال پادزهر این امر دست نیافتنی نیست. با یادگیری رمزگشایی زندگی درونی خود، می‌توانیم ظرفیت جذب واقعیت‌های عاطفی اطرافیانمان را توسعه دهیم و بافت اجتماعی را به سمت همدلی و روابط معنادار تغییر دهیم.

خط باریکی که یک جامعه تکه تکه شده را از یک جامعه متصل جدا می کند، مستقیما از طریق عادت های روزانه ای که ما انتخاب می کنیم تحمل کنیم، می گذرد.

من معتقدم که قرار است حس ارتباط قوی تری هم با خود و هم با یکدیگر داشته باشیم. من این را از فضای قلب می نامم.

این بدان معناست که به جای اینکه اجازه دهیم ترس، ناامنی و منافع شخصی بر آنها مسلط شود، به عشق و همدلی اجازه دهیم تصمیمات ما را هدایت کند. نحوه رفتار ما با خود ناگزیر بر رفتار ما با دیگران تأثیر می گذارد.

مسئولیت تغییر این امر نمی تواند به طور کامل بر عهده افراد باشد. رهبران مراقبت‌های بهداشتی، کارفرمایان، مربیان و شرکت‌های فناوری باید توجه جدی‌تری به شرایط شکل‌دهنده رفاه انسان داشته باشند.

آموزش بهداشت روان باید شامل خودآگاهی عاطفی باشد.

مدارس باید به کودکان بیاموزند که چگونه توجه را مدیریت کنند و روابط سالمی با فناوری ایجاد کنند. کارفرمایان باید بدانند که بهره وری در صورتی که افرادی که از آن حمایت می کنند به طور مزمن تهی شده باشند، معنای کمی دارد.

شرکت های فناوری باید برای طراحی محیط هایی که بی وقفه برای جلب توجه انسان رقابت می کنند، پاسخگو باشند.

ما باید از تلقی سلامت به عنوان یک روال نگهداری برای بدن و ذهن خود صرف نظر کنیم. همچنین باید بپرسیم که چه چیزی را جذب می‌کنیم، به چه چیزی نگاه می‌کنیم و عادت‌های روزانه‌مان به ما کمک می‌کنند تا به چه نوع انسان‌هایی تبدیل شویم.

من کارم را حول این باور بنا کرده ام. اکنون زمان آن فرا رسیده است که گفتگوهای گسترده تری به نتیجه برسد.

هرمان پتریک یک درمانگر انرژی از راه دور دلسوز و بنیانگذار Global Energy Clearing است.