شهر بدون یهودیان اثر داگلاس اسمیت: چگونه وین به جامعه ای که زمانی پر رونق بود تبدیل شد

وین همیشه با یهودیان دوستانه نبود - آنها به نوبه خود توسط هابسبورگ های متوالی مورد آزار و شکنجه قرار گرفتند. اما در سال 1867 امپراتور فرانتس جوزف به آنها شهروندی اعطا کرد و تا پایان امپراتوری در سال 1918، وین مرکز فرهنگ و تمدن اروپایی بود که در آن نفوذ یهودیان با تعداد آنها کاملا نامتناسب بود.

فروید، شنیتسلر، مالر... نام یهودیان وین در میان سازندگان مدرنیسم بسیار است. و در امور مالی، پزشکی، حقوق - «همه چیز در دست یهودیان بود.

وین نیز شهر هیتلر بود. در سال 1938 تحت کنترل آیشمن قرار گرفت و به عنوان آزمایشگاهی برای نابودی یهودیان در نظر گرفته شد. در پایان جنگ، جمعیت 200000 یهودی وین به حدود 2000 نفر کاهش یافت، عمدتا به دلیل مهاجرت اجباری یا قتل.

با آنشلوس که قبلا غیریهودیان "خوب" بودند "در یک لحظه تغییر کردند". کینه ها و نفرت های دیرینه در یک کارزار تحقیر ناخواسته دوباره ظاهر شد. وقتی یهودیان مجبور شدند خیابان ها را روی دست ها و زانوهایشان بمالند، جمعیت به تمسخر پرداختند. افراد و همچنین دولت دست به دزدی دسته جمعی زدند. کسب و کار یهودیان تصرف شد، مغازه ها و آپارتمان های آنها تسخیر شد، اغلب توسط همسایگان آنها. آنها از پارک های عمومی، سپس سینما، تئاتر، تراموا ممنوع شدند. در فضای خشونت آشکار، کریستال ناخت در وین "موفق ترین" در تمام رایش بود.

در مرحله بعد، تلاش‌های دیوانه‌وار و دیرهنگام برای فرار، ترجیحا به ایالات متحده، و بوروکراسی پر پیچ و خم برای مذاکره. کسانی که شکست خوردند با اخراج در قطارهای مهر و موم شده به سرنوشت نامعلومی مواجه شدند. و تعداد کمتری که در وین ماندند به طور سیستماتیک گرسنه می‌مانند.

داگلاس اسمیت با دقت، و با پرچین ترسی که توسط خباثت و طمع برانگیخته شده است، بر شهادت میگنون لانگناس تمرکز می‌کند، کسی که در هنگام مهاجرت خانواده‌اش پشت سر می‌ماند، از یهودیان همنوع پرستاری می‌کند و رنجش را در خاطرات و نامه‌هایش می‌ریزد. او زندگی کرد؛ اما همیشه در عذاب "سایه های تاریکی که روح من را می گذراند".

زمانی بود که می‌توانستید با این باور که چنین بی‌عدالتی متعلق به زمان و مکان دیگری و ایدئولوژی مغلوب است، کمی آرامش داشته باشید. دنیا درس هایش را آموخته بود. اما این‌جا هستیم، دست‌هایمان را فشار می‌دهیم که اشکالی از آن دوباره جلوی چشمانمان به نمایش در می‌آیند، با چشم‌گیرترین و تلخ‌ترین حالت در فلسطین. باید ما را از خود ناامید کند.

آن هاورتی رمان نویس و شاعر است