شهر پررونق آفریقایی که احتمالا هرگز نام آن را نشنیده اید

اونیتشا ممکن است بزرگترین شهری باشد که تا به حال نام آن را نشنیده اید. به گفته سازمان ملل، منطقه شهری یک مرکز تجاری تاریخی در جنوب نیجریه با پیچک های تجاری که در سراسر غرب آفریقا و تا چین، اروپا و ایالات متحده امتداد دارد، دارای 5.6 میلیون نفر است.

در سرشماری سال 1963، سه سال پس از استقلال نیجریه، جمعیت اونیتشا فقط 163000 نفر بود. رشد چشمگیر آن به دلیل مهاجرت داخلی و جمعیت شناسی، نمایانگر رشد سرسام آور آفریقای شهری است.

تا همین اواخر، آفریقا عمدتا روستایی بود. در سال 1950، نزدیک به 90 درصد آفریقایی ها در حومه شهر زندگی می کردند و این قاره تنها دو شهر داشت - قاهره و اسکندریه - با بیش از یک میلیون نفر.

طبق متدولوژی جدید سازمان ملل که یک تعریف جهانی منسجم را اعمال می کند، امروزه تقریبا سه چهارم آفریقایی ها در یک محیط شهری یا نیمه شهری زندگی می کنند. حدود 42 درصد در شهرها زندگی می کنند. بر اساس گزارش سازمان ملل، 88 شهر آفریقایی با بیش از یک میلیون نفر جمعیت وجود دارد که 17 شهر فقط در نیجریه هستند.

در سال 1950، 228 میلیون نفر در آفریقا زندگی می کردند که حدود 33 میلیون نفر در شهرها زندگی می کردند. امروزه 1.6 میلیارد آفریقایی، 19 درصد از کل جهان وجود دارد که از این تعداد 670 میلیون در شهرها زندگی می کنند. تقریبا بدون توجه، آفریقا به یک داستان شهری تبدیل شده است.

شهرها بوته مدرنیته هستند. ظهور آنها در آفریقا همه چیز از درآمد و رشد اقتصادی گرفته تا نگرش های اجتماعی و سیاست را تحت تاثیر قرار خواهد داد. همچنین تأثیر قدرتمندی بر روابط آفریقا با جهان خواهد داشت زیرا شهرها از طریق مالی، تجارت، مهاجرت، حواله‌ها و فرهنگ، قاره‌ای را که تا آن زمان منزوی شده بود به هم متصل می‌کنند.

Success Chiemela 18 ساله در مورد نقل مکان خود به Onitsha در ماه گذشته می گوید: "برادرم گفت اینجا زندگی بهتر است، فرصتی وجود دارد."

اکنون او در یک غرفه در بازار شهر کار می‌کند، یکی از تاجرانی که مجموعه‌ای گیج‌کننده از اجناس از تشک و قطعات یدکی گرفته تا مصالح ساختمانی و جعبه‌های بوم را می‌فروشند.

در غرفه چیملا ویسکی، جین و رام تقطیر شده نیجریه به فروش می رسد. او درباره فعالیت تجاری که او را به Onitsha کشاند، می گوید: «در این مکان صنعت بیشتری وجود دارد: آنها نوشیدنی، اسباب بازی، مبلمان می سازند.

شهرنشینی سریع آفریقا شباهت هایی به رشد متزلزل شهرهای چین پس از اجرای اصلاحات بازار توسط دنگ شیائوپینگ در سال 1979 دارد. اما حتی سریعتر اتفاق می افتد.

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد در سال 2025، زمانی که رشد شهری چین در دهه 1990 به اوج خود رسید، شهرهای آن سالانه تقریبا 14 میلیون نفر به جمعیت اضافه می کردند. شهرهای آفریقایی سالانه 15 میلیون نفر در چند سال گذشته گسترش یافته اند و انتظار می رود تا سال 2050 سالانه 19 میلیون نفر رشد کنند. این تقریبا دو شهر لندن در سال است یا بیش از 50000 شهرنشین آفریقایی جدید در هر روز.

با این حال رشد در شهرهای آفریقا مسیر آشنا را دنبال نمی کند.

جفری پالر از دانشگاه اوپسالا سوئد، یکی از برجسته ترین کارشناسان جهان در شهرنشینی آفریقا، می گوید: «در چین و قبل از آن در اروپا، صنعتی شدن و ایجاد شغل مردم را از روستاها بیرون کشید. این چیزی نیست که باعث شهرنشینی در شهرهای آفریقا می شود.

آفریقا با تغییرات زیادی در حال شهرنشینی با متوسط ​​درآمد سرانه اسمی حدود 2000 دلار (1790 یورو) است. بسیاری از ساکنان شهر مجبورند برای امرار معاش، حمل کالا، کفش‌های براق، پختن غذای خیابانی، نظافت و شست‌وشو عجله کنند. در صحبت‌های بانک جهانی، شخصی که نوشابه‌های گازدار را به ماشین‌های عبوری می‌برد، یک «کارآفرین خرد» است. اما از نظر اقتصادی، آنها از سیستم تولید انبوه و تخصصی که مشخصه اقتصادهای سرمایه داری موفق است، دور هستند. پالر می‌گوید: «فکر نمی‌کنم ما جادوی شهرها را به یک شکل ببینیم.

دانشگاهیان این نوع شهرنشینی را "سریع، دیر و ضعیف" می نامند. به جز چند استثنا، بیشتر شهرهای آفریقا پراکندگی برنامه ریزی نشده هستند. آنها فاقد حمل و نقل عمومی، برق قابل اعتماد و - به ویژه در محله های فقیرتر - خدمات اساسی مانند فاضلاب، جمع آوری زباله یا حتی ثبت زمین هستند. بیش از نیمی از ساکنان شهری این قاره در سکونتگاه های غیررسمی یا محله های فقیر نشین زندگی می کنند.

Igwe Nnaemeka آلفرد آچهبه، اوبی از Onitsha، یک پادشاه سنتی، شهر خود را "معمای شهری" می نامد. او می گوید که زیرساخت های فعلی نمی توانند با جمعیت کنار بیایند.

آخرین راهبه‌های ایرلندی در آفریقا: «هیچ بحثی برای رفتن به خانه وجود نداشت»

طبیعت برنامه‌ریزی نشده کارآیی‌ها - و در نهایت خلق ثروت - را که در شهرک‌های پرجمعیت، برنامه‌ریزی‌شده و به خوبی به هم پیوسته رخ می‌دهد، هدر می‌دهد. پالر می‌گوید: «بیشتر شما شاهد رشد شهرها در خارج هستید. "ظرفیت ایالتی بسیار کم است، بنابراین شما نمی توانید مزایای زیادی از آنچه مردم از شهرها فکر می کنند، مشاهده کنید."

یک سوال بزرگ برای آفریقا در دهه‌های آینده این است که آیا شهرنشینی سریع در نهایت به رشد سریع‌تر و درآمد بالاتر منجر می‌شود یا خیر. یا در عوض، آیا شهرهای پرکشش با کمبود شدید زیرساخت ها و مشاغل رسمی اندک به کانون فقر و ناآرامی های مردمی تبدیل خواهند شد؟

شان فاکس، مدیر آزمایشگاه علوم شهری سیاره‌ای در دانشگاه بریستول، می‌گوید: شواهد زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد تجمع، یا خوشه‌بندی افراد در محیط‌های شهری، «مزایای اقتصادی زیادی از نظر بهره‌وری و نوآوری دارد».

"آنچه ما نمی دانیم این است که اگر تراکم قبل از توسعه اقتصادی باشد، چه اتفاقی می افتد. آیا شهرها به مردم - و به ویژه فرزندانشان - اجازه می دهند کارهایی را انجام دهند که نمی توانند در روستا انجام دهند؟" کلان شهر

بر اساس گزارش سازمان ملل، لاگوس، پایتخت تجاری و بانکی نیجریه، با حداقل 13 میلیون نفر جمعیت، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای بزرگ جهان است.

برآوردهای دیگر جمعیت لاگوس را بیش از 20 میلیون نفر تخمین می‌زند و پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که تا سال 2050 از 30 میلیون نفر فراتر می‌رود. تعداد دقیق هرچه باشد، همراه با قاهره در مصر، کینشاسا در جمهوری دموکراتیک کنگو و لواندا در آنگولا، یکی از چهار کلان شهر آفریقایی با بیش از 10 میلیون نفر است.

سرعت شهرنشینی به حدی است که تا سال 2050، 17 کلان شهر در آفریقا وجود خواهد داشت که ابیجان در ساحل عاج، باماکو در مالی، نایروبی در کنیا و اواگادوگو در بورکینافاسو از جمله شهرهایی هستند که به صفوف بزرگترین شهرک های جهان خواهند پیوست.

بر اساس سرشماری رسمی، جمعیت لاگوس نسبت به سال 1963 که تنها 655000 نفر بود، حداقل 20 برابر شده است. اگرچه با ساختن بلوک‌های مسکونی و آسمان‌خراش‌ها، بخش‌هایی از آن متراکم‌تر شده است، اما بیشتر به سمت بیرون گسترش یافته است.

با این حال، حتی شهرهایی با مقیاس و انرژی دیوانه‌وار لاگوس نیز می‌توانند در بخش‌هایی شبیه روستاها، به‌ویژه در حاشیه‌شان، احساس شوند. در بسیاری از شهرها، نگهداری از بز یا گوسفند یا چرای گاو توسط دامداران در زیر پل هوایی غیرعادی نیست. بسیاری از ساکنان شهرها، به ویژه در کشورهای فقیرتر مانند مالی یا سیرالئون، زندگی بسیار دور از زندگی خود را که ظاهرا در روستا به جا گذاشته اند، دارند.

کن اوپالو، دانشیار دانشگاه جورج تاون می‌گوید: «آنچه در [مکان‌هایی مانند این] می‌بینید نوعی انتقال زندگی روستایی به مناطق شهری است. او استدلال می‌کند که برنامه‌ریزان شهری باید از «تحریک‌سازی» که شهرها را از انگیزه اقتصادی و اجتماعی ارائه‌شده توسط شهرک‌های به خوبی سازمان‌یافته محروم می‌کند، اجتناب کنند.

در داخل کارخانه های کلاهبرداری میلیارد دلاری که آفریقایی ها را در خارج از کشور به دام می اندازد

او می‌گوید: «بسیاری از شهرها هنوز نرخ باروری مشابه مناطق روستایی دارند، سطح تحصیلات مشابهی دارند، مردم هنوز کشاورزی می‌کنند. ما نمی توانیم تنها بنشینیم و امیدوار باشیم که شهرنشینی همان کاری را که در جاهای دیگر انجام داد انجام دهد.

در حومه لاگوس یک جامعه ماهیگیری به نام Ajegunle-Ikorodu وجود دارد که در آن یک اتاق "face-me-I-face-you" در محل اقامت مشترک را می توان با حداقل 5 دلار (4.45 یورو) در ماه داشت. بیش از نیم قرن قبل از اینکه نیجریه به یک کشور مستقل تبدیل شود، در زمین های پست و باتلاقی تأسیس شد و از آن زمان توسط لاگوس که همیشه در حال گسترش است، بلعیده شده است.

اولوواکمی آووبونا، با خنده از ناراحتی ناشی از غرق شدن مرتب خانه اش با باران و سیل، می گوید: «حتی در داخل اتاق شما، ماهی ها می آیند و به شما سلام می کنند.

آووبونا دستیار وزیر مسکن فدراسیون زاغه‌نشینان نیجریه/اسکان غیررسمی، یک جنبش توده‌ای از فقرای شهری است. بیمبو استر اوسوبه، رئیس فدراسیون، درباره تصمیم سازمانش برای مالکیت این کلمه می گوید: "ما در یک محله فقیر نشین زندگی می کنیم، بنابراین باید به آن عادت کنیم." با این حال، او می‌گوید: «در لاگوس، چه در حال غذا خوردن یا نه، احساس آزادی می‌کنید.» اوسوبه یکی از میلیون ها شهرنشین آفریقایی است که جنبه های زندگی روستایی و شهری را با هم ترکیب می کند.

او جوجه‌ها را نگه می‌دارد، اما به‌عنوان عامل بانکی از یک مغازه موقت که تراکنش‌های مالی کوچک را با یک پایانه فروش دستی پردازش می‌کند، فعالیت می‌کند.

بسیاری از ویژگی های زندگی روستایی در این جامعه لاگوس حفظ شده است. قبرهایی برای اعضای خانواده در آستانه خانه ها ساخته شده است و زنان هنوز وقتی از کنار بزرگان در خیابان می گذرند، شانه های خود را به شکلی کم عمق فرو می کنند. اما موتورهای برقی هم هستند. و عملا همه یک گوشی هوشمند چینی حمل می کنند.

افراد کمی در مکان هایی مانند Ajegunle-Ikorodu درآمد زیادی دارند. Jakkie Cilliers، رئیس برنامه آینده آفریقا و نوآوری در مؤسسه مطالعات امنیتی، می‌گوید: «غیررسمی در کشوری مانند نیجریه یک مشکل بزرگ است. "کسی در بخش غیررسمی مالیات نمی پردازد اما از جاده و آب استفاده می کند."

با این حال، آب لوله‌کشی در اینجا نادر است. یکی از اهالی بدون کنایه می گوید: برق است، گاهی اوقات به اندازه هشت ساعت در روز.

جمع آوری زباله پراکنده است. در یک ابتکار معمول هزاران نفر در لاگوس و در شهرهای سراسر آفریقا، که مقامات نمی توانند خدمات اولیه را ارائه دهند، ساکنان زباله های پلاستیکی را در یک انبار متمرکز جمع آوری می کنند و آن را به بازیافت کنندگان می فروشند. در یک پروژه آزمایشی، آنها از ضایعات غذایی، از جمله پوست چنار و پوسته تخم مرغ، برای تولید کمپوست برای یک باغ عمودی تجاری استفاده می کنند که در آن زنجبیل، زردچوبه، گوجه فرنگی، بامیه و فلفل را برای فروش پرورش می دهند.

گروه دث متال آنگولا نبض کشور پر جنب و جوشی را که هنوز به سمت استقلال در حال رشد است را ضبط می کند

تمیلاد سسان، که برنامه لاگوس را در کنسرسیوم تحقیقات شهرهای آفریقا اجرا می کند، می گوید: «ما ممکن است سیستم نداشته باشیم، اما برخی از پویاترین افراد روی کره زمین را داریم.

برخی از افراد جامعه همچنان به عنوان ماهیگیر به کار خود ادامه می دهند و در نهرها و تالاب های اطراف به صید گربه ماهی، کراکر و مارماهی می پردازند. اما دیگران مشاغل شهری دارند که به عنوان منشی، پیشخدمت، باربر یا نظافت کنار جاده کار می کنند. یک مرد جوان با یک جفت ناخن گیر در خیابان ها گشت می زند و ناخن های مشتریان را برای چند سنت کوتاه می کند.

چنان دستمزدهای پایینی است که بسیاری از کسانی که به شهر رفت و آمد می کنند، سفری که بسته به ترافیک می تواند ساعت ها طول بکشد، نمی توانند کرایه برگشت حدود 2 دلار را هر روز بپردازند.

سیستم حمل و نقل بسیار ناکافی است یکی از ساکنان لاگوس آن را با "تلاش برای خالی کردن استخر با یک قاشق چای خوری" مقایسه می کند. بسیاری از کارگران تمام هفته در شهر می خوابند، گاهی اوقات در پارکینگ ها، جمعه شب به Ajegunle-Ikorodu برمی گردند.

استر ایبوکون، یک جوان 21 ساله، بیهوده به عنوان شاگرد یک خیاط کار می کند. او امیدوار است که از مهارت های خود در تولید لباس برای تکمیل درآمد خود استفاده کند، در صورتی که برنامه هایش به نتیجه برسد، سال آینده برای تحصیل در رشته مهندسی شیمی به دانشگاه برود. دوست او، سینتیا، که او نیز یک طراح مد است، با فروش ماهی چند دلار اضافی به دست می آورد.

هر دو زن می خواهند ازدواج را تا اواسط 20 سالگی به تعویق بیندازند و فرزندان خود را به دو نفر محدود کنند، چیزی که در روستایی که زنان اغلب برای ازدواج زودهنگام تحت فشار قرار می گیرند دشوار است. در مناطق روستایی آفریقا، کودکان دارایی‌هایی هستند که می‌توانند زمین را کار کنند، اما در شهرها به بدهی‌های مالی تبدیل می‌شوند که به مرور زمان میانگین خانواده را پایین می‌آورد. تا سال 2050، سازمان ملل انتظار دارد میانگین نرخ باروری آفریقا به 2.6 کاهش یابد. مرفه

در داخل نانوایی اریک کیسر در جزیره ویکتوریا، مردم سفیده های تخت می نوشند و کروسانت های کره ای می خورند. بیرون، جایی که رانندگان آن‌ها صبورانه در خودروهای شاسی‌بلند رنگی منتظر می‌مانند، افرادی با اجناس روی سرشان با شور و اشتیاق از روی فاضلاب باز می‌روند.

بخش‌هایی از شهر که اهالی ثروتمند لاگوسی در آن زندگی می‌کنند، تبدیل به زمین‌های بازی با رستوران‌ها و کلوب‌های مجلل شده‌اند که در آن‌ها یک سرویچ استارتر می‌تواند دستمزد هفتگی یک فرد متوسط ​​را به شما کاهش دهد.

شهرهای آفریقایی مکان هایی نابرابر هستند که در آن مبارزه برای زمین شدیدتر از روستاها است. در حالی که بسیاری از ساکنان لاگوس در فضاهای عمومی نادیده گرفته شده با تپه‌های زباله و جاده‌های حفره‌دار زندگی می‌کنند، طبقه متوسط ​​رو به بالا به جوامع دردار عقب نشینی می‌کنند. در آنجا آنها از کارهای روزمره ایزوله می شوند، فرزندان خود را به مدارس خصوصی می فرستند، توسط محافظان خصوصی محافظت می شوند و در مراکز پزشکی خصوصی تحت درمان قرار می گیرند.

ثروت زیادی در املاک و مستغلات ریخته می شود. شهرهایی از داکار تا دارالسلام به مکان‌های ساختمانی بزرگی تبدیل شده‌اند که مملو از جرثقیل، گرد و غبار و صدای چکش‌های جک هستند.

داگلاس گولین، اقتصاددان دانشگاه تافتس، یک دهه پیش مقاله‌ای نوشت که بسیار مورد استناد قرار گرفت و در آن «شهرهای مصرفی» آفریقا را توصیف کرد که در آن نخبگان «رانت» را که از کنترل منابع طبیعی مانند نفت، مس و طلا استخراج کرده بودند، خرج می‌کردند.

دانشگاهیان می گویند شهرهای مصرف، بسیاری از کالاها را از خارج وارد می کنند که به طور بالقوه به بحران تراز پرداخت ها دامن می زند و نرخ ارز بیش از حد را تشویق می کند که به رقابت صادرات آسیب می زند.

چگونه روسیه راه خود را در صحرا گم کرد

نالیوود، صنعت فیلم نیجریه، اغلب زندگی در لاگوس را پر زرق و برق می کند. اما تیوا مدوبی، مدیر عامل Livespot360، یک شرکت تولید رسانه، این انتقاد را رد می کند که این یک دیدگاه «واقع بینانه» از شهر نیست. مدوبی، که در برنامه واقعیت‌نمای Real Housewives of Lagos کار می‌کرد، که زندگی پر زرق و برق افراد اجتماعی شهر را به نمایش می‌گذاشت، می‌گوید: «ثروت به اندازه مبارزه واقعی است.

او می‌گوید آنچه که [نیجریه‌ای‌ها] را بیشتر آزار می‌دهد، زمانی است که خارجی‌ها اصرار دارند که واقع‌گرایی سنگدل معتبرتر است. وقتی داستان پیچیده‌تری را تعریف می‌کنیم، برای آنها به اندازه کافی آفریقایی به نظر نمی‌رسد.»

با این حال، Livespot360 تنها زندگی افراد فوق ثروتمند را به تصویر نمی‌کشد. در اولین فیلم خود، The University of Side Hustle، به کارگردانی مشترک Darey-Art Alade و Kayode Kasum، حتی نیجریه ای های طبقه متوسط ​​مجبورند چندین شغل را برای گذراندن امور زندگی خود نگه دارند. تلاقی ثروتمندان، فقیرها و همه چیز در لاگوس نشان دهنده وضعیت این شهر به عنوان دیگ ذوب گروه های قومی است، در کشوری که 350 زبان در آن صحبت می شود. جوامع در کنار جول زندگی می کنند و به زبانی به نام پیجین ارتباط برقرار می کنند.

اوپالو از دانشگاه جورج تاون می گوید که زندگی شهری می تواند مشارکت سیاسی را نیز برانگیزد. او به عنوان مثال به اعتراضات موسوم به GenZ در نایروبی اشاره می کند که به خشونت توسط دولت در سال 2024 سرکوب شد. اوپالو می‌گوید که این تعامل سیاسی تنها زمانی تشدید می‌شود که یک طبقه شهری جدید شبکه ایمنی کشاورزی معیشتی را از دست بدهد و نسبت به سیاست‌های شهری که زندگی آنها را شکل می‌دهد حساس‌تر شود.

او می افزاید، این یک پیشرفت مثبت است که «مردم در برنامه های گفتگوی تلویزیونی درباره بار بدهی و هزینه اعتبار بحث می کنند» نه سیاست قومی. در کنیا، اقتصاد بخش بزرگ‌تری از گفتمان سیاسی حتی یک دهه پیش است. این یک داستان شهرنشینی است.»

فرصت

در اونیتشا، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد – هرچند نامرتب – رشد شهرها می‌تواند باعث پیشرفت‌های اقتصادی و اجتماعی شود.

Amobi Chukwuka، مدیر یک فروشگاه قطعات موتور سیکلت در Nnewi، شهری در خارج از Onitsha که هزاران شغل برای مکانیک ها در پشت پیوندهای تجاری با تامین کنندگان قطعات چینی ایجاد کرده است، می گوید: «اینجا یک فرصت بسیار بزرگ وجود دارد. بیشتر مردم کسی را می‌شناسند که مرتبا با قایق به شهرهای چین رفت و آمد می‌کند و حضور چینی‌ها آنقدر فراگیر است که غربی‌ها با «نی هائو» استقبال می‌شوند.

اگرچه قطعات پیچیده مانند پیستون وارد می شود، بدنه پلاستیکی و گلگیرها در کارخانه های محلی ساخته می شوند. او می گوید: «در روستا فقط کشاورزی است، اما در شهر فرصت های زیادی برای کار دارید.

اکثر شهرهای آفریقا فاقد پایه مالیاتی، سرمایه گذاری و ظرفیت نهادی هستند که به شهرهای چین و سایر نقاط آسیا امکان می دهد تمرکز زیادی از مردم را به افزایش بهره وری تبدیل کنند.

«جوانان را بیهوده به زندان می‌اندازند»: در نبرد کنیا بر سر حشیش

چارلز سولودو، فرماندار ایالت آنامبرا، می گوید که دولت ها باید نقش فعال تری در ایجاد یک محیط فیزیکی متصل داشته باشند. گسترش آنامبرا، که در حال حاضر 70 درصد شهری است، به قدری سریع بوده است که "گفتن اینکه اونیتشا از کجا شروع می شود و کجا به پایان می رسد دشوار است".

فرماندار می گوید که احساس اضطرار در مواجهه با چالش های زیرساختی، که با فرسایش شدید خندقی تشدید شده است، دارد. با کوچک شدن زمین و افزایش جمعیت، سولودو می‌گوید که دولت او در حال گسترش جاده‌ها به مسیرهای دوگانه است و شهرها و شهرها را با شبکه جاده‌ای جدید به طول 1000 کیلومتر به هم مرتبط می‌کند.

مشاوران او می‌گویند که جاه‌طلبی به‌ظاهر دور از ذهن، «منسوخ کردن مکان» با ساختن یک سیستم جاده‌ای مؤثر است که بتوانید در عرض 60 دقیقه از هر نقطه‌ای در شهرک وسیع به نقطه‌ای دیگر برسانید. سولودو اذعان می‌کند که در واقعیت، در جاده‌هایی که بیشتر شبیه مسیرهای با مانع هستند، می‌توان سه یا چهار ساعت در ترافیک گیر کرد.

برخی از شهرهای آفریقا به طور عمدی در حال رشد هستند. کیگالی، پایتخت آراسته رواندا، آنچه را که کامپتا سایینزوگا، مدیر اجرایی سابق بانک توسعه رواندا، «شهرنشینی تهاجمی» می‌نامد، با تشویق مردم به نقل مکان به شهرها و وادار کردن توسعه‌دهندگان به ساخت ساختمان‌های بلندتر برای تشویق تراکم انجام می‌دهد. کیگالی اخیرا خطوط اتوبوسرانی را معرفی کرده و واردات خودروهای غیر برقی را محدود کرده است.

"روز 13 یا 14 بود که مردم شروع به مردن کردند": بیش از 200 نفر عازم اروپا شدند. فقط 36 نفر زنده ماندند

این نوع برنامه ریزی در یک دموکراتیک آزاد برای همه مانند نیجریه دور از ذهن به نظر می رسد. با این حال فاکس از آزمایشگاه علوم شهری سیاره ای می گوید که او محتاطانه خوش بین است که رشد شهرها، هر چند آشفته، زندگی را بهبود می بخشد. «اگر شهر را به عنوان یک جهان فرصت – اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی – در نظر بگیرید، متوجه می‌شوید که چرا همه این افراد نه تنها به شهرها نقل مکان می‌کنند، بلکه می‌مانند.»

پل کولیر، که کتابش به نام «میلیارد پایین» تصویری از مردم گرفتار در فقر را ترسیم کرد، همچنین رشد سریع شهرهای آفریقایی را مثبت می بیند. او می‌گوید: «شهرنشینی فرصتی برای بهره‌وری بیشتر است» و می‌افزاید که یک قانون آهنین برای توسعه وجود دارد: «هیچ جامعه روستایی از فقر فرار نمی‌کند». – حق چاپ The Financial Times Limited 2026