شکارچیان ماقبل تاریخ در عربستان ممکن است یک سلاح مخفی داشته باشند - سم گیاهی

امروزه شبه جزیره عربستان بیشتر یک بیابان است. اما صدها هزار سال پیش همه چیز بسیار متفاوت بود. در واقع، این چشم انداز از جامعه ای باستانی از صنعتگران با استعداد پشتیبانی می کرد که احتمالا سلاح های سمی می ساختند.

یک تیم بین المللی از دانشمندان آثاری از اشغال انسان را در اروک الجلیبا، محوطه ای از دوران پارینه سنگی میانی با قدمتی حدود 125000 سال بررسی کردند. یافته‌های آن‌ها، که امروز در Science منتشر شد، شرح قابل‌توجهی را توصیف می‌کند که به خوبی حفظ شده است از چگونگی همزیستی انسان‌های ماقبل تاریخ و حیات وحش در اطراف یک دریاچه آب شیرین باستانی، واقع در عربستان کنونی. در این کاوش ها حدود 5000 اثر سنگی و بقایای فسیلی به دست آمد. یکی از اکتشافات برجسته، یک نقطه سنگی با دقت شکل با آثار شیمیایی از گیاهان سمی بود که به مهارت‌های صنعتگری جامعه اشاره می‌کرد.

این یافته‌ها این ایده را به چالش می‌کشد که ادامه اشغال دائمی انسان در عربستان عصر پارینه سنگی نادر بوده است.

کریس کلارکسون، نویسنده اول این مطالعه و باستان شناس در دانشگاه گریفیث استرالیا، به گیزمودو گفت: این انسان ها از سلاح های پیچیده با نوک سنگ استفاده می کردند، احتمالا سموم گیاهی، همراه با چسب ها و فناوری های الیاف گیاهی را در خود جای داده بودند. این یک تصویر غیرمعمول از زندگی انسان اولیه در جایی که اکنون یکی از خشک ترین مناطق روی زمین است به ما می دهد.

بر اساس این مقاله، در طول دوره پلیستوسن، شبه جزیره عربستان تغییرات آب و هوایی و محیطی قابل توجهی را تجربه کرد. این امر فازهای مرطوبی را برای منطقه به ارمغان آورد و آن را به چیزی تبدیل کرد که برخی کارشناسان آن را "عربستان سبز" نامیده اند. این مورد مورد توجه انسان‌های اولیه قرار نگرفت که وارد شبه جزیره شده و از آن عبور کردند تا از آفریقا به خشکی آسیا بروند. مطالعه جدید این ایده را تأیید می کند و در عین حال یک نکته مهم را اضافه می کند: شبه جزیره فقط یک راهرو مهاجرت نبود. بسیاری از انسان ها تصمیم گرفتند بمانند و خانه ای برای خود بسازند.

فرانس ون بوخم، نویسنده مسئول این مطالعه، به گیزمودو گفت: این اولین بار نیست که دانشمندان آثاری از اشغال انسان‌های خردمند در شمال عربستان پیدا می‌کنند. ون بوچم، زمین‌شناس دانشگاه علم و صنعت ملک عبدالله در عربستان سعودی، توضیح داد که قدمت نهشته‌های قبلی بین 80 تا 100 هزار سال بوده است. از سوی دیگر، آخرین یافته‌ها حتی قدیمی‌تر و بیشتر در داخل کشور هستند.

بازسازی های محیطی نشان داد که دریاچه تقریبا 131 مایل مربع (340 کیلومتر مربع) با حداکثر عمق 95 فوت (29 متر) است. کلارکسون اضافه کرد که بقایای آلی روی ابزارها به طور معجزه آسایی زنده ماندند و به تیم اجازه داد تا روی چسب‌ها، الیاف و چوب‌ها مطالعه کنند - «یک دنیای کامل از فناوری که معمولا از سوابق باستان‌شناسی ناپدید می‌شود».

یکی از این بقایای گیاهی به درخت سمی پیکان ردیابی شد. ون بوخم گفت که به نظر می رسد از این سلاح به عنوان نوک نیزه استفاده شده است. کلارکسون افزود: اگر سم به عمد استفاده می شد، وارد جریان خون حیوان می شد و شکار را موثرتر می کرد. این سایت همچنین شواهد فسیلی از اسب آبی، گاومیش، شتر، غزال و اوریکس را پیدا کرد. مجموعه ابزارهای سنگی نشان می دهد که این منطقه محلی برای شکار و پردازش بازی بوده است.

نتایج همچنین به مجموعه‌ای از شواهد کمک می‌کند که باز هم نشان می‌دهند که «عربستان سبز» بسیار بیشتر از یک پل زمینی بوده است. به گفته کلارکسون، این تیم اکنون بقایای سم را بیشتر بررسی خواهد کرد - او گفت که نحوه تهیه یا اثربخشی آنها خیلی مشخص نیست - و سایر مکان‌های نزدیک دریاچه را بررسی خواهند کرد.

کلارکسون در پایان گفت: «من فکر می‌کنم پیام مهم این است که انسان‌های اولیه از نظر فناوری بسیار پیچیده‌تر از آنچه که سوابق باستان‌شناسی باقی‌مانده اغلب نشان می‌دهد، بودند. ما تازه داریم متوجه می شویم که زندگی آنها چقدر پیچیده بوده است.»