شکایت الویس Anthropic نشان می دهد که چرا شرکت های هوش مصنوعی باید با موسیقی روبرو شوند

الویس پریسلی نزدیک به 50 سال است که مرده است، اما ظاهرا حتی "پادشاه راک اند رول" نیز نمی تواند از اشتهای صنعت هوش مصنوعی برای داده های آموزشی فرار کند. صاحبان 274 آهنگ الویس که توسط پریسلی به شهرت رسیده است، از آنتروپیک شکایت کرده اند و شرکت پشت کلود را متهم کرده اند که از موسیقی او بدون مجوز برای ساخت مدل های هوش مصنوعی خود استفاده کرده است و خواستار غرامت ده ها میلیون دلاری هستند.

شرکت‌های هوش مصنوعی نیز باید حق چاپ را جدی بگیرند، حتی اگر این امر باعث گران‌تر شدن مدل‌های تجاری آنها شود.

آنتروپیک این اتهامات را رد می کند و می گوید که قصد دارد از این پرونده دفاع کند. شرکت‌های هوش مصنوعی مدت‌ها استدلال کرده‌اند که مدل‌های آموزشی در مورد آثار دارای حق چاپ می‌تواند به عنوان استفاده منصفانه واجد شرایط باشد، موضوعی که دادگاه‌ها هنوز در حال بررسی آن هستند. تفاوت قانونی مهمی بین یادگیری الگوها از مطالب موجود و بازتولید بیان محافظت شده وجود دارد، اما این تمایز به مکانی مناسب برای صنعت هوش مصنوعی تبدیل شده است تا وابستگی عظیم خود را به خلاقیت دیگران پنهان کند.

همدردی با شرکت‌هایی که این گونه دعاوی را دریافت می‌کنند، سخت است، حتی زمانی که شاکیان از منابع خود بی بهره نیستند. متأسفانه، این اختلافات بیش از حد عادی می شود. موسیقی مبتنی بر هوش مصنوعی در حال گسترش است، اگر نه لزوما محبوب باشد، و ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که کشف اینکه یک شرکت هوش مصنوعی ظاهرا از صدها آهنگ دارای حق چاپ بدون مجوز استفاده کرده است، به سختی به عنوان یک خبر شگفت‌انگیز واجد شرایط است.

تنها بخش غیرعادی این است که این بار شخصی که موسیقی او در مرکز اختلاف قرار دارد اتفاقا الویس پریسلی است.

استفاده از آهنگ بدون جبران کمی کمتر

این دعوا اتهامی را مطرح می کند که فراتر از استفاده صرف از مطالب دارای حق چاپ برای آموزش است. طبق این شکایت، کلود می‌تواند مطالبی را تولید کند که شباهت زیادی به آهنگ‌های موجود الویس داشته باشد، حتی پس از آنکه آنتروپیک تدابیری را برای جلوگیری از نقض قانون معرفی کرد. ظاهرا درخواست‌هایی برای بازآفرینی آهنگ‌ها برای مخاطبان مدرن، نسخه‌هایی را تولید می‌کردند که عناصر قابل تشخیصی از نسخه‌های اصلی را حفظ می‌کردند.

کلود دستیار قابل توجهی است، اما توانایی آن در پاسخ به سؤالات، علایق حق نشر آهنگسازان را بی ربط نمی کند.

یادگیری یک مدل هوش مصنوعی در مورد موسیقی به طور خودکار حق نسخه‌برداری را نقض نمی‌کند و قانون کپی رایت به کسی مالکیت کل سبک موسیقی را نمی‌دهد. اما اگر یک سیستم هوش مصنوعی تجاری اشعار محافظت شده را بازتولید کند یا اقتباس های غیرمجاز ایجاد کند، سخت است که بفهمیم چرا شرکت پشت آن باید از معافیت ویژه برخوردار شود، زیرا کپی برداری از طریق نرم افزار پیچیده انجام می شود.

شرکت‌های هوش مصنوعی استدلال‌های مختلفی را در دادگاه امتحان کرده‌اند، اما بسیاری از آن‌ها به نظر تلاشی برای ادعای این است که توسعه هوش مصنوعی آنقدر مهم است که قوانین معمول باید به نوعی حول آن خم شوند. آموزش به حجم عظیمی از اطلاعات نیاز دارد، و صدور مجوز برای همه چیز گران یا ناخوشایند خواهد بود، اما این یک دردسر استاندارد برای شرکت هایی است که محصولاتشان به مطالب دارای حق چاپ تکیه می کنند.

(اعتبار تصویر: برادران وارنر) نمایش‌های تلویزیونی و فیلم‌ها به موسیقی مجوز می‌دهند، چه یک آهنگ اصلی یا فقط حق ضبط نسخه جدید برای پروژه خود. هیچ شرکتی اجازه ندارد به سادگی مطالب دارای حق چاپ را در اختیار بگیرد زیرا پاکسازی آن باعث کاهش سرعت توسعه می شود. شرکت‌های هوش مصنوعی نیز باید حق چاپ را جدی بگیرند، حتی اگر این امر باعث گران‌تر شدن مدل‌های تجاری آنها شود.

همچنین بسیار ناراحت‌کننده است که آهنگ‌هایی که مردم سال‌ها صرف ساختن و محبوبیت آن‌ها کرده‌اند، می‌توانند به مواد خام برای فناوری تجاری تبدیل شوند، بدون اینکه صاحبان حقوق حرف معناداری داشته باشند. دسترسی به یک اثر و اجازه بهره برداری از آن، صرف نظر از اینکه نرم افزار چقدر پیچیده می شود، سوالات جداگانه ای هستند. نادیده گرفتن این قوانین به همین دلیل است که هنرمندانی که دهه‌ها پیش درگذشتند به نظر می‌رسد موسیقی جدیدی تولید می‌کنند که درآمد آن به املاک آنها نمی‌رسد.

موسیقی هوش مصنوعی صدا را افزایش می دهد

الویس به سختی اولین موسیقیدانی است که بخشی از این مبارزه شده است. ناشران بزرگ موسیقی قبلا از Anthropic به دلیل اتهامات مربوط به اشعار دارای حق چاپ شکایت کرده اند، در حالی که تولید کننده موسیقی هوش مصنوعی Suno با چالش های قانونی از سوی شرکت های ضبط مواجه شده است. شکایت الویس به دلیل تمرکز بر کاتالوگ مرتبط با یکی از شناخته‌شده‌ترین مجریان تاریخ برجسته است.

این شهرت می‌تواند به جلب توجه به مشکلی کمک کند که سال‌ها سازندگان بسیار کم‌توان‌تری را تحت تأثیر قرار داده است. هنرمندان مستقل ممکن است برای تعیین اینکه آیا از کارشان برای آموزش یک مدل استفاده شده است یا خیر، مشکل داشته باشند. اگر شخصی با میراث تجاری الویس پریسلی به یک دادخواست فدرال برای به چالش کشیدن کپی غیرمجاز ادعایی نیاز داشته باشد، چشم انداز نوازندگان عادی تاریک به نظر می رسد.

البته، شرکت‌هایی که کاتالوگ الویس را کنترل می‌کنند، خود هنرمندانی نیستند، اما این موضوع شکایت اساسی را از اهمیت کمتری نمی‌کشد. این اصل نباید به ثروتمند یا مشهور بودن مالک حق چاپ بستگی داشته باشد.

(اعتبار تصویر: گتی ایماژ / مایک کمپ) من همچنین متقاعد نشده‌ام که هر شرکت هوش مصنوعی نیاز به دسترسی نامحدود به تقریبا همه چیزهایی که تا به حال نوشته یا ضبط شده است برای تولید فناوری مفید دارد. کلود دستیار قابل توجهی است، اما توانایی آن در پاسخ به سؤالات، علایق حق نشر آهنگسازان را بی ربط نمی کند. اگر توسعه دهندگان هوش مصنوعی می خواهند با استفاده از کارهای خلاقانه محصولات سودآور بسازند، باید آماده باشند تا توضیح دهند که این مواد از کجا آمده و چرا حق استفاده از آن را دارند.

دادگاه ها ممکن است به دلیل استفاده منصفانه به نفع Anthropic تصمیم بگیرند، اما حتی این حکم به طور خودکار به این معنی نیست که شرکت های هوش مصنوعی اجازه دارند روی هر آهنگی که تا به حال ضبط شده است، بی احترامی کنند. بهترین راه رو به جلو به سادگی مجاز یا غیرقانونی بودن استفاده از مطالب دارای حق چاپ برای آموزش هوش مصنوعی نخواهد بود، اما شرکت هایی که این سیستم ها را می سازند نباید به جاه طلبی های خود به عنوان دلیل کافی برای نادیده گرفتن دارندگان حقوق تکیه کنند.

صنعت هوش مصنوعی در توضیح اینکه چقدر به خلاقیت انسان نیاز دارد بسیار خوب شده است، اما زمان آن رسیده است که به همان اندازه در احترام به افرادی که مسئول آن هستند خوب باشد.