شکستن پرونده قبرستان قورباغه رومی

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

ده سال پس از کشف 8000 استخوان قورباغه باستانی در یک گودال، دانشمندان دانشگاه بورنموث و موزه باستان شناسی لندن (MOLA) سرانجام مقصران را شناسایی کردند.

این استخوان‌ها بین سال‌های 2016 تا 2018 در بزرگراه‌های ملی A14 کمبریج به هانتینگدون کشف شدند. منشأ این قبرستان قورباغه‌ها یک راز واقعی بود و باستان‌شناسان را مجبور به کاوش در راه‌های تحقیقاتی متعدد کرد.

پس از مشاهده این کشف در اخبار، دکتر پل کلارکسون در دانشگاه بورنموث با دکتر ویکی اونز باستان شناس ارشد MOLA با هدف انجام تجزیه و تحلیل بیشتر تماس گرفت.

پس از مقایسه آسیب به استخوان‌های قورباغه با مطالعات قبلی، کلارکسون متوجه شد که این استخوان‌ها توسط پرندگان شکاری خورده شده‌اند و جغدهای گوش‌کوتاه و مرغ خرطومی احتمالا مشکوک‌ترین مظنون‌ها بودند.

اما داستان به همین جا ختم نشد. شواهد باستان‌شناسی در محل نشان می‌دهد که این خندق ظرف یک سال پر شده است، و بنابراین هنوز این سوال باقی می‌ماند که چگونه این همه استخوان در چنین مدت کوتاهی ظاهر شده‌اند. بنابراین، تیم بورنموث تحقیقات بیشتری انجام داد.

با اندازه گیری اندازه قورباغه هومری (استخوان بازو) - یک روش پیشگام جدید برای تجزیه و تحلیل - آنها دریافتند که اکثر قورباغه ها در جوانی مرده اند و در زمستان سال اول زندگی شان خورده شده بودند. تاریخ‌گذاری رادیوکربن توسط دانشگاه وین همچنین نشان داد که بقایای این بقایای 1700 سال به دوره روم می‌رسد.

آب های فن در دوره رومی در این دره عقب نشینی می کردند و شرایط ایده آلی را برای زاد و ولد قورباغه ها به وجود می آوردند و غذای فراوانی برای پرندگان باقی می گذاشت.

همانطور که جغدهای گوش کوتاه بر فراز علفزار شکار می‌کردند و این دره در عصر آهن جنگلی شده بود، محققان همچنین به شواهد حلزون، گرده و زغال چوب نگاه کردند. این نشان داد که مناطق قابل توجهی از جنگل‌ها به مرور زمان برای چرای دام قطع شد. در دوره روم، تکه‌های بزرگ زمین باز قورباغه‌ها را با درختان کمتری برای محافظت از آن‌ها در برابر شکارچیان علفزار باقی می‌گذاشت.

کلارکسون از دانشگاه بورنموث، که سرپرستی این مطالعه را بر عهده داشت، گفت: «ما غالبا از مکان‌های باستان‌شناسی به شکل جغدی در گذشته نمی‌بینیم.

او افزود: "معمای این قورباغه ها حل شده است - جشن قورباغه هایی که خورده شده اند و استخوان های آنها توسط گروهی از جغدها به جا مانده است. این استخوان ها نه تنها در مورد زندگی مردمی که در نزدیکی فنس رومی زندگی می کنند به ما می گویند، بلکه بینش هایی را در مورد جهان طبیعی ارائه می دهند - حیوانات وحشی در گذشته با چه چیزی سر و کار داشتند و زندگی برای آنها چگونه بود."

حل این معما همچنین سرنخ های ارزشمندی از حرکت افراد در دوره روم به دست می دهد. فعالیت‌های شکار پرندگان شاید به دلیل وجود منظره‌ای کمتر شلوغ کمک می‌کرد، با جوامعی که به صورت فصلی‌تر از این منطقه بازدید می‌کردند تا دام‌ها را به مراتع چرای جدید منتقل کنند.

همانطور که ایونز نتیجه گیری می کند: "تئوری های زیادی در مورد اینکه چرا چنین مجموعه بزرگی از استخوان های قورباغه از این ویژگی کوچک بازیابی شد، داشتم. همکاری با پل برای پاسخ به این سوال بسیار عالی بود. این تحقیق نشان می دهد که چگونه حتی کوچکترین حیوانی که در یک سایت پیدا شده است می تواند به ما کمک کند تا نه تنها شرایط محیطی گذشته بلکه فعالیت های انسانی را در یک چشم انداز وسیع تر درک کنیم."

مقاله تحقیقاتی کامل "مشاهده چشم جغد: درهم تنیدگی انسان و حیوان در لبه فنس رومی" در باستان شناسی محیطی رایگان است.

پل کلارکسون و همکاران، دیدگاه یک جغد: درهم تنیدگی انسان و حیوان در لبه فنس رومی، باستان شناسی محیطی (2026). DOI: 10.1080/14614103.2026.2746302

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →