شکست آزمایشی داروهای قلب Novartis، Novo Nordisk باعث می شود کارشناسان حدس بزنند

در ماه سپتامبر، Novartis و یکی از توسعه دهندگان Ionis Pharmaceuticals اعلام کردند که داروی آنها نتوانسته هدف اصلی آزمایش را برآورده کند.

شیکاگو - یک داروی آزمایشی Novartis که برای درمان یک علت ژنتیکی بیماری قلبی طراحی شده بود، نتوانست مرگ و میر و حملات قلبی غیر کشنده را کاهش دهد و امیدها برای اولین از چندین داروی مشابه در آزمایشات بالینی را از بین برد.

با وجود کاهش 78 درصدی ذرات خون که معمولا به عنوان Lp(a) شناخته می‌شود، دوز ماهانه داروی Novartis، pelacarsen، طی تقریبا پنج سال هیچ تاثیری در پیشگیری از حمله قلبی دوم، یا کاهش خطر سکته مغزی یا نیاز به اقدامات اضطراری برای رفع گرفتگی عروق در کارآزمایی بیش از 8300 بیمار نداشت.

دکتر استیون نیسن از کلینیک کلیولند که نتایج را در 7 نوامبر در نشست انجمن قلب آمریکا (AHA) در شیکاگو ارائه کرد، گفت: «همه در جهان، از جمله من، فکر می‌کردند که این کار می‌تواند مؤثر واقع شود».

در ماه سپتامبر، Novartis و یکی از توسعه دهندگان Ionis Pharmaceuticals اعلام کردند که داروی آنها نتوانسته هدف اصلی آزمایش را برآورده کند، اما کارشناسان و سرمایه گذاران مشتاق بودند جزئیات بیشتری کسب کنند تا ببینند آیا این درمان فوایدی دارد یا خیر.

نیسن در مصاحبه ای گفت: "این هیچ کاری انجام نداد. کاملا بی طرف بود."

دومین مطالعه ناموفق آزمایش یک داروی Novo Nordisk با هدف کاهش التهاب قلب ارائه شده در جلسه AHA نیز به هدف مورد نظر کاهش التهاب رسید، اما نتوانست از حوادث نامطلوب قلبی عروقی جلوگیری کند.

در مجموع، یافته‌ها برخی از نظریه‌های بنیادی در مورد عوامل کلیدی بیماری قلبی را زیر سؤال می‌برند.

در حال حاضر، هیچ درمانی برای بیماران مبتلا به Lp(a) بالا وجود ندارد، که یک عامل خطر ژنتیکی برای بیماری قلبی تخمین زده می‌شود که تقریبا 20 درصد از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار دهد، اگرچه تعداد کمی از افراد می‌دانند که به آن مبتلا هستند.

محققان امیدوار بودند که کاهش Lp(a) مزایای مشابهی با داروهایی مانند استاتین ها داشته باشد که به طور قابل توجهی خطر حملات قلبی و سکته مغزی را با کاهش سطح LDL، به اصطلاح کلسترول بد، کاهش می دهد.

بیماران به طور تصادفی به دوز 70 میلی گرمی ماهیانه پلاکارسن یا دارونما تقسیم شدند و به طور متوسط ​​7/4 سال پیگیری شدند.

همه بیماران یک رویداد قلبی عروقی مهم قبلی مانند حمله قلبی داشتند. سایر عوامل خطر مانند کلسترول LDL بالا و فشار خون به دقت کنترل شدند.

با این وجود، این دارو نتوانست هیچ مزیت معنی داری ارائه دهد.

حدود 20.6 درصد از بیماران به دلیل عوارض جانبی، مصرف پلاکارسن را متوقف کردند در حالی که 7.5 درصد در میان افرادی که دارونما دریافت کردند.

علاوه بر مطالعه ای که در 7 نوامبر ارائه شد و در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شد، این تیم تجزیه و تحلیل آماری جداگانه ای را انجام داد که در NEJM Evidence منتشر شد.

این تجزیه و تحلیل چندین معیار را بررسی کرد، از جمله بیمارانی که پس از سه ماه کاهش بالاتر از حد متوسط ​​Lp(a) داشتند، و فقط بیمارانی را که در کارآزمایی باقی مانده بودند بررسی کرد و هنوز هیچ فایده ای نشان نداد.

دکتر دونالد لوید جونز، استاد قلب و عروق در دانشگاه بوستون، در یک نشست خبری گفت که تا زمانی که داده های بیشتری در جمعیت های مختلف بیماران وجود نداشته باشد، ترک Lp(a) را به عنوان یک عامل خطر علی یا به عنوان یک هدف درمانی توصیه نمی کند.

Pelacarsen متعلق به دسته ای از داروها به نام الیگونوکلئوتیدهای آنتی سنس یا ASOs است که تولید پروتئین های ساخته شده توسط ژن های معیوب را کاهش می دهد.

سایر داروهای آزمایشی که Lp(a) را هدف قرار می دهند، مانند olpasiran Amgen و lepodisiran Eli Lilly، به RNA مداخله گر کوچک یا siRNA متکی هستند و نشان داده شده است که سطوح Lp(a) را تا حدود 95٪ کاهش می دهند.

نیسن، که کارآزمایی لپودیسیران را نیز رهبری می‌کند، گفت که هنوز شواهد قوی وجود دارد که نشان می‌دهد Lp(a) عامل اصلی بیماری‌های قلبی است و تفاوت‌هایی را بین pelacarsen و سایر درمان‌ها پیشنهاد کرد که ممکن است بر نتیجه آزمایش‌های آینده تأثیر بگذارد.

وی خاطرنشان کرد که پلاکارسن در افرادی که قبلا یک رویداد مهم قلبی عروقی داشته اند آزمایش شده است، در حالی که آزمایشاتی که توسط Lilly و Amgen انجام می شود شامل بیماران بیشتری می شود که هرگز حمله قلبی یا سکته نداشته اند.

او همچنین گفت که نشان داده شده است که siRNA ها بهتر تحمل می شوند و کارایی بالاتری دارند. باید دید که آیا این منجر به نتایج بهتر خواهد شد یا خیر.

نتایج فاز 3 آمگن در اوایل سال 2028 و لیلی در سال 2029 انتظار می رود.

دکتر پل ریدکر از بیمارستان زنان و بریگهام هاروارد، پیشگام در توضیح ارتباط بین التهاب و بیماری قلبی، در 7 نوامبر نتایج آزمایشی را برای زیلتیکیماب Novo Nordisk ارائه کرد، یک داروی ضد التهابی که برای خنثی کردن اینترلوکین-6، منبع کلیدی التهاب در بیماران قلبی پرخطر طراحی شده است.

این داروساز دانمارکی که بیشتر به خاطر داروهای دیابت و چاقی GLP-1 معروف است، در ماه جولای اعلام کرد که این مطالعه که شامل 6300 بیمار مبتلا به بیماری قلبی، بیماری کلیوی پیشرفته و التهاب سیستمیک بود، فایده ای نداشت.

اگرچه این دارو همانطور که در نظر گرفته شده بود التهاب را کاهش داد، اما در مقایسه با دارونما به کاهش خطر مرگ، حملات قلبی یا سکته منجر نشد.

این خبر بسیاری از کارشناسان را شوکه کرد و امیدهای Novo را برای گسترش فراتر از فرنچایزهای پرفروش GLP-1 کمرنگ کرد.

در 7 سپتامبر، Novo دو کارآزمایی در مرحله آخر دیگر را که زیلتیوکیماب را در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی و التهاب ارزیابی می‌کردند، بر اساس توصیه یک کمیته نظارت بر داده‌های مستقل، پایان داد، که نتیجه‌گیری شد که کارآزمایی‌ها بعید است موفق شوند.

ریدکر این احتمال را مطرح کرد که این دارو در جمعیتی که بیماری آن‌ها بسیار پیشرفته‌تر از آن است که به مداخلات ضد التهابی پاسخ دهد، مورد مطالعه قرار گرفته است، اما گفت که هدف‌گیری التهاب همچنان قانع‌کننده است.

دکتر پریسیلا هسو از UCLA، که در این مطالعه شرکت نداشت، در جلسه توجیهی گفت که آزمایش ziltivekimab شامل یک جمعیت فوق‌العاده بیمار بود و این امکان وجود داشت که التهاب قبلا آسیب‌های خود را وارد کرده باشد.

با توجه به نتایج ناامید کننده مشابه برای این دو دارو، لوید جونز گفت: "معلوم است که ما به آزمایشات بیشتر با استفاده از ترکیبات مختلف و استراتژی های مختلف نیاز داریم." رویترز