شکست میان دوره ای جمهوری خواهان زلزله نخواهد بود

آمریکا در نقطه‌ای از چرخه سیاسی خود قرار دارد که عباراتی مانند «فشار زمین» و «چرخ‌ها در حال بیرون آمدن» ما را در امواج تاریخی فرو می‌برد. کدام یک از ما از تغییر انتخاباتی لذت نمی برد؟ با این حال، فقدان آن قابل توجه است، اجماع در مورد معنای شکست احتمالی جمهوری خواهان. پاسخ کمتر از آنچه گفته شده است. شرایط امروز با شرایط انتخابات معمول میان دوره ای، از جمله دوره اول دونالد ترامپ، بسیار متفاوت است. دایره واژگان ما همگام نشده است.

از دست دادن کنترل کنگره - تغییر به دولت متفرقه - قبلا به این معنی بود که فضای مانور رئیس جمهور تقریبا نصف می شد. بیل کلینتون پس از سال 1994، جورج دبلیو بوش پس از سال 2006 و باراک اوباما پس از سال 2010، همگی سعی کردند طرف مقابل را جایی در میانه ملاقات کنند. استثناء ترامپ در سال 2018 بود که گفت "نام من در برگه رای نبود". او هیچ تلاشی برای سازگاری با دموکرات ها نکرد. دو نفر طول کشید تا تانگو نشوند. عصر "قانون" علیه ترامپ از آن زمان آغاز شد.

تنها اغراق جزئی است که بگوییم از آنجایی که قانونگذاران جمهوری خواه کنترل کنگره را ندارند، واقعا نمی توانند آن را از دست بدهند. اگرچه ترامپ با کنگره مانند یک دوما رفتار می کند، تعداد انگشت شماری از جمهوری خواهان به دموکرات ها پیوسته اند تا برخی از خواسته های او را مسدود کنند. مهمترین آنها لایحه ای است برای تحمیل الزامات سختگیرانه شناسنامه ای بر رای دهندگان.

با این حال، در اکثر موارد، کنگره در 20 ماه گذشته بی ربط بوده است. سخنرانی شاه چارلز در اوایل سال جاری، بازتابی در جسارت متقابل بود - بخش شرافتمندانه قانون اساسی بریتانیا با ذره شرافتمندانه آمریکا صحبت می کند.

حتی اگر کسی این فرضیه افراطی را بپذیرد که دموکرات‌ها می‌توانند با یک صدا صحبت کنند، مشخص نیست که آنها چه کاری می‌توانند انجام دهند تا ترامپ را از ادامه کار بازدارند، حتی کمتر چرخ‌هایش را به پرواز درآورند. اما این همان چیزی است که خیلی ها قول داده اند. دموکرات‌ها با این واقعیت که دراماتیک‌ترین اقدامات ترامپ - جنگ‌های اقتصادی و نظامی منتخب او - به دور زدن کاپیتول هیل تمایل دارند، مانع خواهند شد. هر قانونی که بخواهد او را مسدود کند نیز می تواند توسط او وتو شود. تصور اینکه دو سوم سنا ترامپ را پس از استیضاح محکوم کنند، به اندازه دو بار گذشته بی‌نظیر خواهد بود.

سفر ترامپ به کارولینای شمالی اولین آزمایش صریح او از تمرین ساختگی بود

که سیاست را رها می کند. دموکرات ها عاقلانه هستند که لیست آرزوهایی از چیزهایی را که بعید است به قانون تبدیل شوند، وعده نداده باشند. اما آنها از افکار عمومی آمریکا شنیده خواهند شد.

افکار عمومی به شدت و شاید قاطعانه علیه ترامپ معطوف شده است. محبوبیت منفی او - شکاف بین کسانی که سابقه او را تایید می کنند و کسانی که تایید نمی کنند - امروز دو برابر بدتر از آن است که در آستانه شکست حزبش در سال 2018 بود. همچنین بدتر از هر رئیس‌جمهوری دیگری است که ریچارد نیکسون را هنگامی که در واترگیت غرق می‌شد، منع کند. پایگاه ترامپ نیز در حال کوچک شدن است. از هر پنج آمریکایی یک نفر او را به شدت تایید می کند (در برخی نظرسنجی ها از هر هفت نفر یک نفر).

آیا ترامپ اهمیت می دهد؟ واضح ترین نشانه این است که او از بزرگترین وعده انتخاباتی خود سرچشمه نمی گیرد - 5000 دلار سود سهام برای هر آمریکایی بالغ. این پرداخت نقدی تنها با پیروزی میان دوره ای جمهوری خواهان آغاز می شود. انتخابات ظاهرا در مورد قضاوت رای دهندگان در مورد نمایندگان خود است. راه ترامپ این است که به رای دهندگان پاداش عملکرد ارائه دهد.

رویکرد او به عملیات حماسه خشم نیز غیرقابل تصور است. ترامپ اصرار دارد که ایران تنها پس از سوم نوامبر پای میز مذاکره خواهد نشست. بیشتر رؤسای جمهور دیگر در تلاش برای پایان دادن به جنگ قبل از رفتن ملت به پای صندوق های رای هستند. برای اینکه ترامپ را منصف بدانیم، او احتمالا در موقعیتی قوی تر از امروز برای مذاکره بر سر آتش بس پس از انتخابات نخواهد بود.

تصور بهتر این است که او نمی خواهد نوع امتیازاتی را که باید برای بازگشایی تنگه هرمز بدهد، فاش کند. شکست های استراتژیک پایه را جمع نمی کند.

پس ترامپ به چه چیزی اهمیت می دهد؟ جدا از مجموعه بناهای تاریخی خود، او می خواهد از خود، خانواده و پول خود در برابر قانون محافظت کند، و بدون شک از قانون دوم بیشتر استفاده کند. وفاداری مطلق برای هر دو کلید است. پیتر تیل، با سابقه‌ترین حامی وی در سیلیکون ولی، هفته گذشته گفت که ترامپ توسط «افراد نه چندان باهوش، بلکه بسیار وفادار» خدمت می‌کرد. بیشتر آنها از نظارت کنگره جان سالم به در خواهند برد. دیگران می توانند تقاضای عفو کنند.

این که هم‌سطح مجدد ترامپ در سال 2024 که بسیار مورد تحسین قرار گرفته است، زنگ خطری برای جمهوری‌خواهان منتخب است. رای دهندگان جوان و غیرسفید پوست دسته دسته در حال خروج هستند. این نشان می‌دهد که جذاب‌ترین سیاست‌ها از داخل دولت ترامپ سرچشمه می‌گیرد، نه از انتهای دیگر خیابان پنسیلوانیا. ترامپ و کسانی که در مدار او هستند می خواهند به گونه ای ادامه دهند که گویی هیچ چیز تغییر نکرده است. کسانی که می خواهند جانشین او شوند، مانند جی دی ونس و مارکو روبیو، با یک انتخاب غیرممکن روبرو خواهند شد: ترامپ یا جاه طلبی های خودشان؟

- حق چاپ The Financial Times Limited 2026