شکست های کووید در خانه های مراقبت: آنچه که پرس و جو می گوید

گزارش ششم تحقیق کووید به شدت از نحوه تلاش دولت برای محافظت از افراد در مراکز مراقبت در بریتانیا انتقاد می کند.

حدود 500000 نفر در آغاز همه‌گیری در خانه‌های مراقبت زندگی می‌کردند و میلیون‌ها نفر دیگر در خانه‌های خود مراقبت می‌شدند.

این تحقیق گفت که اقدام برای محافظت از آنها خیلی دیر انجام شد و عواقب ویرانگری را در پی داشت.

بین مارس 2020 تا ژوئیه 2022 بیش از 43000 مورد مرگ ناشی از کووید در خانه های مراقبت ثبت شده است. در اینجا یافته های کلیدی گزارش 287 صفحه ای آمده است.

در آغاز همه‌گیری، مت هنکاک، وزیر بهداشت وقت انگلیس، گفت که دولت بریتانیا یک حلقه محافظ در اطراف خانه‌های مراقبت قرار داده است.

اما تحقیق می گوید که این مورد نبوده و فهرستی از شکست ها را فهرست می کند.

این می گوید که بخش مراقبت به نظر می رسد "چیزی یک فکر بعدی".

فقدان تجهیزات محافظ شخصی (PPE) به این معنی بود که کارکنان مجبور بودند به راه‌حل‌های موقتی از جمله کیسه‌های زباله، پانچوهای ضدآب جشنواره و لباس‌های نقاشان متوسل شوند.

این گزارش همچنین از نحوه انتقال بیماران بیمارستانی که ممکن است مبتلا به کووید باشند به خانه های مراقبت برای ایجاد فضا برای دیگران انتقاد می کند.

این تصمیم با توجه به نیاز به آزادسازی تخت برای بیماران کووید قابل درک بود.

اما، بدون آزمایش کافی، جدا نگه داشتن این افراد و جداسازی آنها از دیگران در صورت ابتلا به این بیماری مهم بود.

راهنمایی های رسمی در مارس 2020 در انگلستان، ولز و ایرلند شمالی این درخواست را نداشتند. این گزارش می گوید که این یک نظارت قابل توجه بود.

وقتی همه‌گیری شروع شد، سطوح بالای جای خالی کارکنان و جابجایی کارکنان در بخش مراقبت‌های اجتماعی به این معنی بود که نیروی کار "شکننده و فاقد انعطاف‌پذیری" بود.

این تحقیق می گوید که این توانایی این بخش برای پاسخ به همه گیری همه گیر را تضعیف می کند.

برای مثال، خانه‌های مراقبت به شدت به کارکنان آژانسی که در خانه‌های مختلف کار می‌کنند، متکی هستند. اما تمایل به عدم مراجعه کارکنان به چندین خانه، برای کاهش خطر انتقال عفونت، به معنای بدتر شدن کمبود کارکنان بود.

از نظر مالی نیز با کاهش تعداد افرادی که از خدمات استفاده می کردند، ارائه دهندگان مراقبت با مشکل مواجه شدند.

و برای بخشی که از قراردادهای ساعت صفر استفاده می کند، کمبود حمایت مالی برای کمک به کارکنان مراقبتی وجود داشت که در صورت وجود نگرانی از آلوده شدن آنها، از کار خودداری کنند.

این واکنش همچنین به دلیل ماهیت پراکنده سیستم با هزاران ارائه دهنده و خدمات مختلف تحت نظارت شوراها متضرر شد. این بدان معنی بود که این بخش از NHS از دولت فاصله بیشتری داشت.

بر اساس تحقیقات، این بیماری همه گیر، این ضعف های موجود را آشکار و تشدید کرد.

این گزارش واضح است که اقدامات پیشگیرانه انجام شده برای محدود کردن بازدید، به عنوان بخشی از کنترل عفونت، بیش از حد انجام شده است.

تصدیق می کند که انتخاب کمی برای اعمال ممنوعیت برای بازدیدکنندگان در شروع همه گیری وجود داشت و گفت که این امر منطقی بود.

اما با پیشرفت همه‌گیری، تعادل بین مزایا و مضرات محدودیت‌ها افزایش یافت.

بازدیدها بسیار مهم است و به عزیزان این امکان را می دهد تا در همه چیز از مراقبت شخصی گرفته تا حفظ سلامت روان خود به ساکنین کمک کنند.

تا سپتامبر 2020، شواهد حاکی از آن بود که بازدیدکنندگان یک "خطر حاشیه ای" دارند - کارکنان به عنوان نقطه ورود کلیدی برای عفونت ها ارزیابی می شدند.

سپس چهار کشور بریتانیا شروع به کاهش راهنمایی‌های خود کردند، اما بسیاری از خانه‌های مراقبت در اجرای این امر ناکام ماندند و بازدید به شدت محدود شد.

این تحقیق می گوید که این امر منجر به کاهش قابل توجهی در سلامت و رفاه ساکنان شده است.

CPR (احیای قلبی ریوی)، از جمله فشرده سازی قفسه سینه، در صورتی که قلب فرد از تپش باز ایستاده باشد، می تواند زندگی را نجات دهد.

اما پزشکان گاهی اوقات می توانند تصمیم بگیرند که افراد را احیا نکنند - مانند خود افراد از قبل - برای مثال، اگر فرد بسیار ضعیف است یا دارای یک بیماری محدود کننده زندگی است.

این کار باید به صورت فردی انجام شود و استفاده از دستورات احیا کننده پتو (DNACPR) غیرقانونی تلقی می شود.

این تحقیق می‌گوید که شواهدی شنیده است که نشان می‌دهد پزشکان عمومی DNACPR را به ساکنان خانه‌های مراقبت تحمیل می‌کنند.

و به سوابقی اشاره کرد که نشان دهنده افزایش شدید سفارش‌ها بود - آنها از 16800 به 26500 در 9 ماه اول همه‌گیری افزایش یافتند.

این نگرانی منعکس کننده تحقیقات قبلی کمیسیون کیفیت مراقبت است که شواهدی از اعمال DNACPRهای غیرقابل قبول و نامناسب پیدا کرد.

این تحقیق گفت که تأثیر بر کارکنانی که در خانه‌های مراقبت کار می‌کنند بسیار زیاد بوده و بر سلامت روان و رفاه آنها تأثیر گذاشته است.

برخی در تلاش برای محافظت از ساکنان در برابر عفونت به خانه های مراقبتی که در آن کار می کردند نقل مکان کردند. یکی از صاحبان خانه مراقبتی در ولز توضیح داد که چگونه 39 کارمند به مدت دو هفته در شروع همه گیری به خانه نقل مکان کردند.

مشاهده مرگ تعداد زیادی از ساکنان فشار زیادی بر کارگران وارد می‌کند که اغلب مجبور بودند به طور همزمان مراقبت‌های پایان عمر را به چندین نفر ارائه دهند.

برای مثال، یک خانه مراقبتی، نیمی از ساکنان خود را در طول سه هفته از دست داد.

کارکنان به تحقیق از پریشانی عمیقی که متحمل شده اند گفتند.

یکی از آنها گفت: "کارکنان در تماس های ویدئویی با خانواده ها نشسته بودند و آخرین خداحافظی خود را با عزیزانشان می گفتند. این وحشتناک بود... کارکنان با ساکنان گریه می کردند، زیرا برای آنها بسیار احساسی بود."