شکل خطرناک و غیر اجتماعی هیجان

یکی از چیزهای گیج کننده در مورد رونق شرط بندی ورزشی آنلاین که در دهه گذشته فرهنگ آمریکا را فراگرفته است، کندی نسبی رهبران مذهبی در بیان یک مورد اخلاقی علیه شرارت است.

در گذشته، کلیساها از جمله صداهای پیشرو بودند که نسبت به قمار هشدار می دادند. جری فالول آن را به عنوان یک عادت گناه آلود که فقرا را طعمه می‌کند و «بچه‌های کوچک» را مجبور به پرداخت هزینه می‌کند، محکوم کرد. در شماره دسامبر 1907 نشریه آتلانتیک، یک وزیر اتحادگرا علیه «گمان‌زنی» مطرح کرد. چارلز اف.دول نوشت: «تجربه طولانی و پرهزینه بشر، گواهی یکسانی علیه قمار دارد. این یک شکل خطرناک یا غیراجتماعی هیجان است؛ به شخصیت آسیب می رساند، صنعت را تضعیف می کند، مشاجره ایجاد می کند، مردان را وسوسه می کند که خود ویران شوند.

اما در سال‌های اخیر، زمانی که قانون‌گذاران ایالتی برای قانونی کردن شرط‌بندی‌های ورزشی رقابت کرده‌اند و تبلیغات قمار در امواج رادیویی هجوم آورده و میلیون‌ها مرد جوان با یک کازینو در جیب خود راه می‌روند، رهبران معنوی نسبتا خاموش شده‌اند.

جاناتان دی. کوهن، محققی که سیاست قمار را مطالعه می کند، اخیرا اشاره کرد که انجمن ملی انجیلی ها، که در سال 1985 قمار و بخت آزمایی را "از نظر اجتماعی، اخلاقی و اقتصادی مخرب" نامید، به سختی به رونق جدید شرط بندی پرداخته است. از سال 2018، در بیانیه‌های رسمی این گروه تنها یک بار به قمار اشاره شده است، به عنوان یکی از موارد در فهرست طولانی "آسیب‌های اجتماعی" که خانواده آمریکایی را تهدید می‌کند.

چرا سکوت؟ شاید سرعت گسترش قمار آنلاین، رهبران مذهبی را به سادگی گرفتار کرده است. و شاید برخی از بیگانگی گله خود که قمار در میان آنها عادی شده است، محتاط باشند.

[ بخوانید: فناوری برای جامعه کم اعتماد ]

دلیل هر چه بود، نتیجه قابل پیش بینی بود. در سال 2022، 71 درصد از آمریکایی ها گفتند که قمار از نظر اخلاقی قابل قبول است، که بالاترین سهمی است که گالوپ از زمانی که به طور منظم این سوال را در سال 2003 شروع کرد، ثبت کرده است.

من به طور حکایتی در سنت اعتقادی خود متوجه این موضوع شده ام. در حالی که در دانشگاه یوتا درباره انفجار شرط‌بندی ورزشی آنلاین صحبت می‌کردم، از اینکه چه تعداد از مردان جوان مورمون با کمی توجه به پیامدهای اخلاقی یا معنوی، همسالان خود را در DraftKings و PolyMarket دنبال کرده‌اند، شگفت‌زده شدم. بسیاری از دانش‌آموزانی که من ملاقات کردم اصلا از نظر اخلاقی به قمار فکر نمی‌کنند. برخی حتی شرط بندی های ورزشی یا بازارهای پیش بینی را قمار نمی دانند.

کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان قمار را از سالهای اولیه خود به طور رسمی محکوم کرده است. در طول قرن بیستم، انبیا و رسولان علیه این رذیله خورنده معنوی موعظه می کردند و کلیسا اعضا را تشویق می کرد که با طرح های رای گیری ترویجی مخالفت کنند. اما آخرین باری که یکی از رهبران ارشد کلیسا در کنفرانس عمومی آن - پخش جهانی شش ماهه کلیسا و برجسته‌ترین منبر کلیسا - درباره قمار صحبت کرد، در سال 2005 بود.

سکوت طولانی منبر کنفرانس ممکن است به برخی از اعضا اجازه داده باشد که خود را متقاعد کنند که کلیسا موضع خود را ملایم کرده است - یا اینکه عادت کلشی آنها اصلا یک موضوع مذهبی نیست.

این سکوت شنبه گذشته، زمانی که پرزیدنت دی. تاد کریستوفرسون، یکی از رهبران ارشد در عالی ترین نهاد حاکم کلیسا، از سخنرانی کنفرانس عمومی خود برای محکوم کردن قمار استفاده کرد، پایان یافت. اظهارات او به خوبی مورد تحقیق قرار گرفت: او آمارهای مختلفی را در مورد گسترش صنعت بیان کرد و پیامدهای اجتماعی ویرانگر را بیان کرد. او اشکال رایج قمار آنلاین را شرح داد و حتی یک نظرسنجی سریع از شرط‌بندی‌هایی که می‌توانید در بازارهای پیش‌بینی انجام دهید - از جمله زمان ظهور دوم ارائه کرد. (او با تعجب گفت: "برای جمع آوری آن شرط به کجا می روی؟"

اما سپس کریستوفرسون به نقطه اصلی صحبت خود رسید.

او گفت: «برای ما به‌عنوان مقدسین روزهای آخر، مهم‌ترین نگرانی‌های دیگر این واقعیت است که قمار از نظر اخلاقی اشتباه است. "قمار بر اساس میل به به دست آوردن چیزی بیهوده ساخته شده است. ساختار آن مستلزم آن است که هر سودی به هزینه دیگران تمام شود. دشوار است که آن را با فرمان دوست داشتن همسایه مانند خودمان آشتی دهیم." او ادامه داد که مسیحیان باید مباشران خردمند منابع خدادادی خود باشند و «قمار چیزی با ارزش تولید نمی‌کند و فقط تأمین‌کنندگان آن را غنی می‌سازد».

او همچنین مخاطبان خود را خطاب قرار داد که معتقدند بدون معتاد شدن می‌توانند به طور معمولی قمار کنند. کریستوفرسون گفت: «از آنجایی که قمار تفریحی شما ممکن است یک برادر یا خواهر ضعیف‌تر را به وسوسه بکشاند، این کار را نکنید. "هر روحی ارزشمند است."

دیگر رهبران مسیحی نیز اخیرا در مورد این موضوع صریح تر شده اند. سال گذشته، کنوانسیون باپتیست جنوبی به طور رسمی شرط بندی های ورزشی را محکوم کرد، و در فوریه، رهبران مجمع های خدا، یک فرقه بزرگ پنطیکاستی با نزدیک به 3 میلیون طرفدار در ایالات متحده، هشدار دادند که شرط بندی های ورزشی "خصلت مسیحی را از بین می برد."

[ بخوانید: نقطه عطف برای بازارهای پیش بینی ]

صنعت شرط‌بندی ورزشی در رسانه‌های اصلی نیز بررسی‌های بیشتری را به خود جلب کرده است. ماه گذشته، نیویورک تایمز گزارش داد که DraftKings یک مدل هوش مصنوعی برای شناسایی کاربرانی که به احتمال زیاد ضرر می کنند، توسعه داده است تا بتواند آنها را با تبلیغات هدف قرار دهد. زمانی که کارمندان مدلی را توسعه دادند که «نمرات ریسک» را بر اساس احتمال رفتارهای اجباری کاربران تعیین می کرد، طبق گزارش ها، شرکت آن را کنار گذاشت.

در همین حال، یک گزارشگر تحقیقی در ProPublica به عنوان یک قمارباز مشکل ساز در DraftKings ظاهر شد تا ببیند این شرکت - که دوست دارد از پادمان های "بازی مسئولانه" خود ببالد - چگونه واکنش نشان می دهد. او با تبلیغات روبرو شد و به یک برنامه VIP دعوت شد.

روزنامه‌نگاری مانند آن می‌تواند آگاهی عمومی را افزایش دهد، قوانین را شکل دهد و حتی خطبه‌ها را اطلاع‌رسانی کند. (سهم شخصی من در این ژانر - داستان جلد آوریل آتلانتیک - در سخنرانی کریستوفرسون نقل شد، اگرچه او با مهربانی از من به عنوان یک "روزنامه نگار برجسته" به جای "قمارباز منحط"، توصیف مورد علاقه ویراستارانم یاد کرد.)

اما روزنامه نگاران رهبران اخلاقی نیستند. قانونگذار و تنظیم کننده هم نیستند. کسانی که از صنعت فراری قمار و نحوه شکار مردان جوان آمریکایی نگران هستند، باید از یک پرونده اخلاقی صریحا علیه قمار استقبال کنند، خواه با اعتقادات مذهبی کسانی که آن را بیان می کنند یا نداشته باشند. تا زمانی که کنگره تصمیم نگرفته باشد، موعظه هایی مانند موعظه کریستوفرسون ممکن است از معدود چیزهایی باشد که می تواند سوزن را حرکت دهد.

بعدازظهر شنبه چند نفر از دوستان همین ویدیو اینستاگرام را برای من فرستادند. این فیلم یک جفت مرد جوان مورمون را نشان می‌دهد که در حالی که صحبت‌های کریستوفرسون را از تلویزیون تماشا می‌کنند، به شکلی خنده‌دار روی زمین فرو می‌روند. این عنوان به معنای توبه با کینه بود: "پسرا، ما دوندگی خوبی داشتیم."