صادقانه نگاه داشتن کشورها در مورد تغییرات آب و هوایی بسیار دشوارتر است

روسیه از جمله کشورهایی است که به دنبال تاخیر در انتشار گزارش مهم آب و هوایی است

تأخیر در انتشار یک گزارش علمی معمولا پیامدهای جدی برای آینده حیات روی زمین ندارد. اما بن بست بین دولت ها در مورد زمانی که دانشمندان آب و هوا باید ارزیابی مهم بعدی خود را از تغییرات اقلیمی منتشر کنند، این کار را تهدید می کند.

جلسه مهم هیئت بین دولتی تغییرات آب و هوایی (IPCC) در آدیس آبابا هفته گذشته در 16 اکتبر بدون توافق در مورد زمان انتشار نتایج هفتمین دوره ارزیابی آن - به نام AR7 - به حالت تعلیق درآمد.

فریب عنوان کمتر جذاب آن را نخورید. AR7 شامل مجموعه‌ای از گزارش‌های علمی برجسته است که آخرین شواهد در مورد تهدید ناشی از تغییرات آب و هوایی، نحوه سازگاری کشورها و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مورد نیاز برای باقی ماندن در محدوده‌های اقلیمی ایمن را خلاصه می‌کند. یافته‌های آن در سرتاسر جهان به سرفصل‌های خبری تبدیل می‌شود و فشار زیادی از سوی مردم و رسانه‌ها بر کشورها ایجاد می‌کند تا تلاش‌های خود را برای مبارزه با تغییرات اقلیمی افزایش دهند.

نشست در آدیس آخرین فرصت برای اطمینان از انتشار به موقع یافته‌های AR7 برای یک «فضای ذخیره‌سازی جهانی» حیاتی به رهبری سازمان ملل در سال 2028 بود، زمانی که کشورها باید پیشرفت جهانی را به سمت کاهش انتشار ارزیابی کنند.

این فرآیند هر پنج سال یکبار انجام می‌شود و به منظور اطلاع‌رسانی به دور بعدی اهداف ملی آب‌وهوایی است که کشورها تحت توافقنامه پاریس ارائه می‌کنند. ذخیره‌سازی‌های منظم برای افزایش فشار بر کشورها برای تقویت جاه‌طلبی کاهش کربن در فواصل زمانی منظم طراحی شده‌اند و شکاف بین انتشار پیش‌بینی‌شده جهانی و هدف گرمایش بین‌المللی 2 درجه سانتی‌گراد را کاهش می‌دهند.

آخرین ذخیره‌سازی جهانی در سال 2023 انجام شد، تنها چند ماه پس از آن که IPCC گزارش نتایج آخرین ارزیابی خود، AR6 را به پایان رساند. نشست COP28 در دبی - که نقطه اوج سرمایه گذاری بود - منجر به تعهد بین المللی کشورها برای دور شدن از سوخت های فسیلی، به علاوه اهداف جهانی جدید برای سه برابر کردن ظرفیت انرژی های تجدیدپذیر و دو برابر شدن نرخ بهبود بهره وری انرژی تا سال 2030 شد. آیا این اهداف بدون فشار عمومی ایجاد شده توسط یافته های IPCC تعیین می شدند؟

البته، کشورها می توانند اطلاعاتی در مورد وضعیت آب و هوا و اقدامات مورد نیاز برای کاهش و سازگاری با گرم شدن جهان از مکان هایی غیر از IPCC دریافت کنند. سیل مقالات مجلات، گزارش‌های خلاصه و مقالات سازمان ملل، برای کسانی که می‌خواهند آن را پیدا کنند، برای جمع‌بندی جهانی یا هر هدف دیگری، کمبودی در داده‌ها و تحلیل‌ها فراهم نمی‌کند. اما گزارش IPCC دارای جاذبه‌هایی است که سایر موشک‌ها نمی‌توانند مطابقت داشته باشند، و علاقه رسانه‌ها را ایجاد می‌کند که تغییرات اقلیمی را پیش از اجلاس سران COP در خط مقدم آگاهی عمومی قرار می‌دهد.

بدون گزارش IPCC سرفصل، کشورها تحت فشار بسیار کمتری برای انجام تعهدات آب و هوایی تازه خواهند بود. ریچارد آلن از دانشگاه ریدینگ و نویسنده اصلی AR7 می گوید: «این مانع جاه طلبی جهانی می شود.

پس چرا تاخیر؟ گروه کوچکی از کشورها، از جمله روسیه، عربستان سعودی و هند، استدلال می کنند که کشورهای در حال توسعه به زمان بیشتری برای بررسی صحیح یافته های IPCC قبل از انتشار نیاز دارند.

تاکتیک‌های آن‌ها منعکس‌کننده تاکتیک‌هایی است که در اتاق‌های مذاکرات اجلاس آب‌وهوا استفاده می‌شود، جایی که کشورهای وابسته به سوخت فسیلی سال‌ها به دنبال به تاخیر انداختن و ممانعت از روند رسیدگی به کندی اقدامات بین‌المللی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای بودند. باب واتسون، رئیس سابق IPCC می گوید: «بدیهی است که این یک تاکتیک تاخیری است. کشورهایی که خواهان اقدام هستند اساسا این گزارش‌ها را قبل از این ذخیره‌سازی جهانی می‌خواهند. کشورهایی که نمی‌خواهند اقدامی انجام دهند... آنها نمی‌خواهند این گزارش‌ها را ببینند زیرا می‌دانند که چه می‌گویند این است که ما برای 1.5 درجه سانتیگراد یا حتی 2 درجه سانتیگراد هدف نداریم.»

اکنون بعید به نظر می رسد که IPCC بتواند بر سر یک جدول زمانی انتشار که با میزان سهام جهانی همسو باشد به توافق برسد. جیم اسکی، رئیس IPCC در بیانیه‌ای که روز دوشنبه منتشر شد، گفت که او جلسه را «در اولین فرصت» برای فشار برای تصمیم‌گیری مجدد تشکیل خواهد داد. یک نتیجه محتمل در حال حاضر این است که گزارشی در مورد علم تغییرات آب و هوایی - که کمترین بحث برانگیز از سه بخش است - ممکن است در ماه می 2028 ارائه شود، با دو گزارش که انطباق و کاهش آن را ارزیابی می کند، که در سال بعد منتشر شد.

گرت ردموند کینگ در واحد اطلاعات انرژی و اقلیم، یک اندیشکده بریتانیایی که بر اقلیم و انرژی متمرکز است، می‌گوید: «این یک شکست غیرمفید در فرآیند است. او هشدار می دهد که بدون تاکید IPCC بر فوریت بحران، این خطر وجود دارد که "کشورها بتوانند طوری رفتار کنند که گویی فشار کاهش یافته است".