صحبت با جو: خاطرات فاقد انرژی رفت و برگشتی است که برای رادیو به یاد ماندنی ساخته شده است

جو دافی در طول 26 سالی که مجری برنامه Liveline بود، یک پدیده فرهنگی خلق کرد. آن را دوست داشته باشید یا از آن متنفر باشید - و حداقل به اندازه نفر اول در اردوگاه دوم وجود دارد - برنامه تلفنی رادیو RTÉ رادیو 1 می تواند تصورات عمومی را به گونه ای جذب کند که هیچ رقیبی نمی تواند با آن برابری کند.

این تا حد زیادی به دلیل توانایی ماقبل طبیعی دافی برای درک حال و هوای مخاطبانش بود، غریزه‌ای که در دهه‌های متمادی او با تماس‌های روزانه سروکار داشت. «با جو صحبت کن» فراتر از یک شعار بود. شعار این نمایش دعوتی بود برای راز دادن، یک فریاد جمعی برای مردم برای شنیدن صدای خود. همانطور که دافی می‌گوید، Liveline در قوی‌ترین حالت خود، «وسیله‌ای بود برای بازیابی داستان‌های خارق‌العاده مردم عادی که تاریخ آن را نادیده گرفته است».

و مشکل اصلی خاطرات دافی از دوران تصدی خود در این اسلات در همین جا نهفته است. در حالی که رگ حیاتی Liveline گفتگوی بسیار ناهموار اما به ندرت کسل کننده بین میزبان و تماس گیرندگان بود، این مرور لحظات برجسته از زمان نویسنده پشت میکروفن فاقد انرژی رفت و برگشتی است که اغلب برای رادیو به یاد ماندنی ایجاد می کرد. در عوض، کتاب به عنوان یک مکالمه یک طرفه ظاهر می شود. شاید «به جو گوش کن» عنوان دقیق‌تری بود.

اگر نوشته‌های دافی به شدت به فهرستی که او را به هدفی غنی برای طنزپردازان تبدیل می‌کرد، متمایل نمی‌شد، اهمیت کمتری داشت. لحنی که غالب است به نوبه خود گیج‌آلود، گوش‌خراش، تند و تیز است و با حکایت دوران کودکی شروع می‌شود که کتاب را باز می‌کند. دافی احساسات خود را پس از اینکه همکلاسی های بداخلاق صندلی زهوار متعلق به یک معلم محبوب را نجیب زدند به یاد می آورد: "من ریسمان را شل نکردم. اما در سکوت خود شریک بودم." بدون شک در گناه ماندگار میزبان آینده، دیدن یک شوخی پسر مدرسه ای به سختی چنین خود پارگی تئاتری را تضمین می کند.

این اولین مورد از بسیاری از قسمت‌های صمیمانه و در عین حال احساسی مسخره‌آمیز است. دافی با ترس و محبت آشکار در مورد مربی خود گی برن - یکی دیگر از مجریان پخش با استعداد عجیبی در شکل دادن به مکالمات ملی - می نویسد قبل از اینکه به نوبه خود به نوبه خود بپردازد. پس از بازتولید مداحی فی البداهه ای که در لایو لاین پس از مرگ برن در سال 2019 ارائه کرد، او واکنش مجری فقید را به ادای احترام خود تصور می کند: "پسر خوب، جوزف، پسر خوب."

در موارد دیگر، نثر به تقلید نزدیک می شود. او به یاد می آورد که چگونه واکنش شوکه کننده تماس گیرندگان به کشتار محاصره مدرسه بسلان در روسیه در سال 2004 - که منجر به کشته شدن 334 نفر از جمله 186 کودک شد - منجر به یک تک آهنگ سودمند توسط گروه دوبلین اصلان شد که به جمع آوری 500000 یورو برای امور خیریه کمک کرد. دافی در پایان می‌گوید: «در مجموع، موفقیت بزرگی در مواجهه با تراژدی غیرقابل تصور بود.

چنین اشتباهات کلامی با برخی از انتخاب های عجیب و غریب در مورد نقاط برتر Liveline همراه است. در حالی که دافی به درستی به نقش در شکستن سکوت (و تعصبات پزشکی) پیرامون یائسگی افتخار می کند - او می گوید: "کشور متوقف شد و گوش داد" - به سایر موضوعات مهم کمتر توجه می شود. به عنوان مثال، تنها اشاره ای گذرا به شهادت قابل توجهی وجود دارد که میزبان پس از کمیسیون رایان در مورد سوء استفاده در مدارس صنعتی تحت مدیریت کاتولیک ها شنیده بود، زمانی که گزارش های دست اول بازماندگان، حجم عظیم جنایات را که در گزارش رسمی شرح داده شده بود، به نمایش گذاشت.

گزارش دهید.

در مقابل، دافی شش صفحه را به «Stir-Fry Gate» اختصاص داده است، بحثی که در سال 2018 درباره افزایش قیمت‌های خوراکی ناشی از افزایش مالیات بر ارزش افزوده بود. در حالی که انگیزه تأکید بر طیف گسترده موضوعات لایولاین قابل درک است، چنین حکایت های سگ پشمالو به جای عجیب و غریب به نظر می رسند که به طرز عجیبی کوچک هستند. توصیف او از یک موضوع به عنوان "شکایت محلی از سهام متوسط" می تواند در بخش عمده ای از خروجی نمایش اعمال شود. حداقل در این جنبه، دافی تجربه شنیدن Liveline را بازآفرینی می کند، البته در خشمگین ترین حالت آن.

مأیوس کننده تر آن قسمت هایی هستند که نکاتی را در مورد کتاب ارائه می دهند که اگر نویسنده بهترین قالب های موفق خود را با رویکردی سنجیده تر عوض می کرد، می توانست باشد. دور از میکروفن، دافی متفکر و فرهیخته است، با قدردانی عمیق از هنر و ادبیات. تعداد زیادی از پخش کننده ها نمی توانند به طور تصادفی از اخلاق شناس آمریکایی، مایکل والزر، در طول یک خاطرات استناد کنند.

زمانی که او برخی از قسمت‌های آسیب‌زا مانند قتل توماس نیدرمایر، صنعت‌گر آلمانی و متعاقب آن خودکشی همسر و دو دخترش را به یاد می‌آورد، این جنبه تأمل‌کننده درخشش می‌یابد، داستانی غم‌انگیز که دافی در یک مستند رادیویی در سال 2013 ردیابی کرد.

در جای دیگر، او نسبت به انفعال نظم مذهبی Spiritan پس از افشای سوء استفاده در کالج بلک راک، انتقاد می کند، در حالی که طرح عدالت ترمیمی را که توسط دانش آموزان گذشته مدرسه معروف به عنوان پرده دود راه اندازی شده بود، نادیده می گیرد. او با عصبانیت خاطرنشان می کند: "یک بار یک پسر راک، همیشه یک پسر راک". دافی به‌عنوان یک بومی بالی‌فرموت، تا حد طبقاتی در جامعه ایرلند زنده است. (با این حال، فقط اشاره های کوتاهی به تربیت او وجود دارد که او در زندگی نامه خود در سال 2011، Just Joe، به آن پرداخته است.)

دافی همچنین نسبت به عواقب پیش بینی نشده پرداختن به موضوعات خاص هوشیار است. با نگاهی به عقب‌نشینی شدید - و ناعادلانه - که پس از بحث‌های مشاجره‌آمیزش در مورد موضوع کاملا مین‌زده حقوق ترنس‌ها با آن روبه‌رو شد، با تاسف از آموختن یک درس ارزشمند می‌گوید: «شیوه دریافت مکالمات با روشی که در نظر گرفته شده‌اند بسیار متفاوت است.»

متأسفانه، چنین لحظات دلخراشی با خلاصه کردن بخش‌های Liveline - که اگرچه صمیمانه است، می‌تواند به‌عنوان کمی طنین‌انگیز خوانده شود - غلبه می‌کند - نه با جشن سرپیچی او از قسمت‌های طولانی‌مدت خنده‌دار جمعه‌اش، که اگر هیچ چیز دیگری ثابت کرد که طنز یک موضوع سلیقه‌ای ذهنی است. (او با اشاره اشاره می کند: «منتقدان آن را دوست نداشتند.» وقتی صحبت از نام تجاری Liveline به میان می آید، دویدن در کنار این هوای گهگاه خود ستایش آمیز یک حس مالکیت ضمنی است. نام جانشین دافی، کایران کودیهی، به دلیل غیبت آن به چشم می خورد.

در پایان، کاش دافی کمتر در گالری بازی می‌کرد و بیشتر روی جنبه‌های بینش‌گر خود تمرکز می‌کرد. در اینجا او در رسانه‌ای است که نه تنها دوستش دارد، بلکه می‌گوید با استعدادهایش به‌عنوان یک پخش‌کننده همخوانی دارد: «این امکان را برای بی‌واسطگی، برای نقص، برای صدای انسان بدون تزئین می‌داد.» افسوس، وظیفه ترجمه چنین ویژگی هایی از امواج رادیویی به صفحه تا حد زیادی برای دافی گریزان به نظر می رسد، بدون نقص.

میک هینی ستون نویس رادیویی ایرلندی تایمز است