صدراعظم آلمان برای کره ای ها آرزوی اتحاد دارد، اما آیا سئول واقعا آن را می خواهد؟

داستان کره جنوبی و شمالی – دو کشور رقیب که تاریخ، زبان و بسیاری از میراث فرهنگی خود را به اشتراک می گذارند – برای آلمانی ها بسیار آشنا به نظر می رسد.

کشور آنها چندین دهه توسط رژیم های مخالف تقسیم شد تا اینکه بادهای ژئوپلیتیکی تغییر کردند و به آلمان شرقی و غربی اجازه دادند تا در سال 1991 به طور مسالمت آمیز متحد شوند.

تنها دو سال بعد، هلموت کهل، صدراعظم وقت آلمان از منطقه غیرنظامی (DMZ) در شبه جزیره کره بازدید کرد و ابراز امیدواری کرد که کره جنوبی و شمالی نیز تا پایان این دهه دوباره متحد شوند.

امیدهای او هرگز محقق نشد. با گذشت حدود 35 سال از رسیدن آلمان به رویای اتحاد مجدد، سئول و پیونگ یانگ هنوز به شدت توسط سیستم های سیاسی، اقتصاد و اتحادهای ژئوپلیتیکی آنها تقسیم شده اند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

با مشرف به منطقه غیرنظامی (DMZ) که دو ایالت کره را در روز جمعه از هم جدا می کند، فریدریش مرز، صدراعظم کنونی، تنها می تواند خواسته هایی را که قبلا توسط کهل در سال 1993 بیان شده بود، بازنویسی کند.

مرز در پیامی که در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد، گفت: ما آلمانی ها می دانیم که تقسیم یک کشور چقدر دردناک است. ما همچنین می دانیم که هر کس در ارزش های خود محکم بایستد و شهامت گفت و گو را داشته باشد، می تواند دیوارها را خراب کند.

مرز افزود: "ما برای مردم کره آرزوی اتحاد در آزادی داریم."

برای تحلیلگرانی که سیاست های روزمره بین کره ای را دنبال می کنند، این یک رویای دور به نظر می رسد.

در حالی که دو کره همچنان با احتیاط به DMZ نگاه می کنند، تفاوت های چشمگیر آنها در ثروت و آزادی سیاسی به وضوح نمایان می شود.

اما بزرگترین مشکل ممکن است این باشد که به نظر می رسد هیچ یک از طرفین خواهان اتحاد مجدد نیستند.

چو جائه وو، استاد سیاست خارجی دانشگاه کیونگ هی می گوید: «این احساس در چند دهه اخیر تغییر کرده است. جوان‌ترهای کره جنوبی، شمال را کشور دیگری می‌دانند که اتفاقا در کنار ما است، فقیر و تهدیدکننده است و مانند نسل‌های قدیمی‌تر هیچ وابستگی عاطفی به آن ندارند.»

او افزود: «مردم بیشتر و بیشتری می پرسند که چرا باید در مورد اتحاد مجدد زحمت بکشند.

یک مطالعه توسط موسسه صلح و اتحاد مجدد دانشگاه ملی سئول در ماه سپتامبر نشان داد که 39.1 درصد از مردم کره جنوبی معتقد بودند که اتحاد مجدد غیرممکن است، که بالاترین نسبت از زمان شروع نظرسنجی حدود دو دهه پیش است.

بسیاری نگران مبالغ هنگفتی بودند که برای ساخت زیرساخت‌های شمال، از جمله جاده‌ها، بیمارستان‌ها، مدارس و همه الزامات دیگر برای یک جامعه مدرن و کارآمد نیاز داشت.

به طور رسمی، دولت کره جنوبی اتحاد مجدد را به عنوان یک هدف ملی رها نکرده است. قانون اساسی آن همچنان خواستار اتحاد مسالمت آمیز مبتنی بر آزادی و دموکراسی است، اما چو اشاره می کند که دولت های اخیر این ایده را بسیار کمتر از گذشته ترویج می کنند.

با این حال، شمال در مورد موضع خود در این مورد چندان محتاط نبوده است.

چو گفت: در دسامبر 2023، رهبر کره شمالی، کیم جونگ اون اعلام کرد که قانون اساسی در حال تغییر است و اتحاد مجدد مسالمت آمیز دیگر امکان پذیر نیست. در عوض، کره جنوبی به عنوان یک رقیب متخاصم تلقی می شود و او دیگر قصدی برای گرد هم آوردن این دو ندارد.»

قانون اساسی بازنگری شده کره شمالی در مارس 2026 تصویب شد و رژیم کیم به شدت برای از بین بردن هرگونه اشاره به آشتی و وحدت ملی اقدام کرده است.

میسون ریچی، استاد سیاست و روابط بین‌الملل در دانشگاه مطالعات خارجی هانکوک در سئول، گفت: «فکر نمی‌کنم کره شمالی بتواند واضح‌تر بگوید که قصد نزدیک‌تر شدن به کره جنوبی را ندارد». وی افزود که تحلیلگران، مقامات و کره ای های عادی در جنوب وقتی موضوع اتحاد مجدد کره مطرح می شود، "چشم هایشان را می چرخانند".

او افزود که علاوه بر عدم تمایل هر دو طرف، تعدادی چالش اضافی وجود دارد که باید بر آنها غلبه کرد.

رژیم کره شمالی مایل است از قدرت و اعتبار خود محافظت کند، که در صورت ایجاد یک سیستم دموکراتیک برای یک ملت متحد، ناگزیر در معرض تهدید قرار خواهد گرفت.

ریچی گفت که پر کردن شکاف عظیم توسعه اقتصادی یک تعهد بزرگ است که فشار زیادی را بر جنوب وارد می کند، حتی اگر کمک های خارجی در راه باشد. و در حالی که یک آلمان متحد توانسته است مناطق خود را به سطوح نسبتا قابل مقایسه برساند، شایان ذکر است که آلمان شرقی در سال 1990 هنوز به طور قابل توجهی توسعه یافته تر از کره شمالی امروزی بود.

پروفسور چو خاطرنشان می کند که اتحاد مجدد فقط یک مسئله داخلی نخواهد بود. دو کشور وفاداری‌های استراتژیک و امنیتی را تقسیم کرده‌اند، به‌طوری‌که جنوب با ایالات متحده متحد و شمال به چین و به طور فزاینده‌ای با روسیه گره خورده است.

چو به دویچه وله گفت: «آن ابرقدرت‌ها نمی‌خواهند متحد خود را برای اتحاد مجدد رها کنند، زیرا این یک موضوع استراتژیک بزرگ برای آنها نیز خواهد بود. ایالات متحده نمی‌خواهد کره‌ای متحد که به چین متمایل باشد، و پکن در مقابل اتحاد مجدد مقاومت می‌کند، اگر به این معنی باشد که ایالات متحده می‌تواند ارتش خود را در مرز چین در جایی که اکنون کره شمالی است، داشته باشد.

او گفت در نهایت، وضعیت موجود در شبه جزیره ممکن است راه حل ناقصی باشد، اما بهترین راه برای حفظ ثبات منطقه است. با این حال، یک دهه بعد، وضعیت اقتصادی، اجتماعی و امنیتی ممکن است به طور اساسی تغییر کرده باشد، "و به همین دلیل است که ما هرگز نمی توانیم بگوییم هرگز."