صفحه نمایش تقسیم ایران: زمانی که منافع آمریکا و اسرائیل به یک انشعاب در راه برسد - تحلیل

به استثنای چند سال، در بیشتر دهه‌های اخیر، منافع ایالات متحده و اسرائیل در مورد برنامه هسته‌ای ایران، همانطور که توسط دولت‌های متبوعشان تفسیر می‌شود، به شدت به هم نزدیک شده‌اند. هر دو کشور می‌خواهند سلاح هسته‌ای ایران را متوقف کنند. اسرائیل به این دلیل است که می‌تواند یک خطر فوری وجودی باشد. ایالات متحده زیرا یک سلاح هسته‌ای ایران می‌تواند آیت‌الله‌های جدید را جایگزین کند. هژمونی منطقه و در نهایت تبدیل به یک تهدید مستقیم برای سرزمین اصلی آمریکا می شود، مانند کره شمالی که با بمب های اتمی کوتاه برد آغاز شد.

d تنها در عرض چند سال به موارد دوربردتر دست یافت. یکی از معدود استثناها تابستان امسال بود که دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، توافقی را با ایران قطع کرد که هم توسط دولت اسرائیل و هم مقامات اپوزیسیون به عنوان یک «توافق بد» تعریف شده بود. ایران یک اشتباه سرنوشت ساز مرتکب شد. آنها گفتند که این اشتباه بود زیرا فشار نظامی آمریکا بر ایران را کاهش داد و حل و فصل مناقشه بر سر تنگه هرمز را در جبهه قرار داد و مسائل مربوط به توافق هسته‌ای را بازگرداند. پایان توافق، مشروط به ماه ها مذاکرات بی شکل. تهدید موشک بالستیک ایران، که دارد

پایگاه‌های نظامی ایالات متحده ویران شده و به ده‌ها کشور در سراسر منطقه آسیب رسانده است، حتی در توافق ذکر نشده است. اگر توافق طبق توافق پیش می‌رفت، منافع اسرائیل و آمریکا به طور گسترده‌ای در مورد ایران متفاوت می‌شد. اما ایرانی‌ها اشتباهی بالقوه سرنوشت‌ساز مرتکب شدند: آن‌ها تصمیم گرفتند چهره ترامپ را در این توافق بمالند و برای اغماض تحقیرآمیزتری تلاش کنند، همانطور که او می‌توانست این اراده تحقیرآمیزتر را به من نشان دهد. ترامپ در طول دوران ریاست‌جمهوری خود به روش‌های خیره‌کننده و سریع در مورد تعدادی از مسائل تسلیم شده است، اما تقریبا همیشه این کار را بی‌صدا انجام می‌دهد.

اصرار ایرانی‌ها بر تحقیر ترامپ باعث شد که او هم از توافق جدیدی که می‌خواستند و هم از امتیازاتی که بر اساس توافق قدیمی گرفته بود کنار بیاید. واقعیت جدیدی شکل گرفت. ایران شرط بسته بود که برای نجات حزب جمهوری‌خواه از شکست‌های بزرگ در انتخابات میان‌دوره‌ای 3 نوامبر، به عقب نشینی ادامه دهد. چشم انداز). شرط ترامپ برای پیشی گرفتن از ایرانیان، با این حال، ترامپ برای جلوگیری از تحقیر، دنده خود را تغییر داد و راه سومی را انتخاب کرد.

او نه برای سرنگونی رژیم ایران با نیروی نظامی فشار وارد می‌کند و نه توافقی را که باعث تحقیر او می‌شود، انجام می‌دهد، بلکه سعی می‌کند آن را در رقابتی خیره‌کننده شکست دهد که در آن از قدرت نظامی آمریکا برای آسیب رساندن به اقتصاد ایران با نرخی بسیار بدتر از هر آسیبی که رژیم اسلامی می‌توانست به آمریکا و متحدانش وارد کند، شکست دهد. قدرت نظامی به تغییری دست یافت که در آن آسیب به اقتصاد غرب شروع به کاهش کرد، در حالی که آسیب به اقتصاد ایران کاهش یافت.

این بار ترامپ شرط بندی کرد که ایران قبل از انتخابات میان دوره ای ایالات متحده فرسوده خواهد شد، بنابراین می تواند ادعای پیروزی در آن انتخابات کند و برخی از امتیازات هسته ای را که قبلا با آن مذاکره کرده بود، پس بگیرد. با این حال، در محاسبات اشتباه مداوم بین طرفین، ترامپ همچنان به طرح عقلانیت غربی در مورد اینکه ایران در اوایل جنگ 200 تا 30 میلیارد دلار از دست داده بود، ادامه داد. 2026. حالا آنها روز به روز بیشتر از دست می دادند.

او فکر کرد که آنها مطمئنا در نهایت تحت فشارهای جاری شکست خواهند خورد. اما سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ترکیبی از متعصبان مذهبی هستند که معتقدند رژیم آنها از جریانات مسیحی الهی کمک می کند، و همچنین پارانویا که اگر آمریکا را به زانو در نیاوردند، ایالات متحده فقط سعی خواهد کرد آنها را در آینده ای سرنگون کند. اواخر سال 2026، نه اگر به معنای دست کشیدن از حس پیروزی آنها باشد و آنها را در معرض احتمال حمله گسترده دیگری از سوی آمریکا و اسرائیل قرار دهد. پنج هفته مانده به روز انتخابات،

در اینجا هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که نشان دهد ایران به زودی لحن خود را تغییر خواهد داد. در همین حال، ترامپ و دولت او به طور متناوب گفته‌اند که بلافاصله پس از پایان دوره میان‌دوره‌ای، توافق با ایران را قطع می‌کنند و گفته‌اند که بلافاصله پس از میان‌دوره‌ای دوباره به یک جنگ کامل با ایران تبدیل خواهند شد. همه، از جمله ایالات متحده، از یک سلاح هسته ای نهایی ایران استفاده می کنند؟

چند ثانیه زمانی که فشار داخلی بر سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آنها را مجبور به بازگشت به امتیازات هسته‌ای می‌کند؟ یا اینکه فشار جمهوری‌خواهان به دلیل از دست دادن میان‌دوره‌ها (تقریبا اکنون کاملا بدیهی است) ترامپ را مجبور به بازگشت به یک توافق بد با ایران برای حمایت از منافع کوتاه‌مدت آمریکا می‌کند، که برخلاف منافع اسرائیل و منافع بلندمدت امنیتی آمریکا خواهد بود؟