صندلی های خالی نتانیاهو قوی ترین تکیه گاه او شد

یک اتاق نیمه خالی قرار است ارتباط انزوا را برقرار کند. در تصور دیپلماتیک، غیبت یک قضاوت است. گوینده دیگر ارزش شنیدن ندارد. اما سیاست مدرن این نمادگرایی (و بسیاری از شیوه های قدیمی دیپلماسی) را ناپایدار کرده است. امروزه، رد را می توان به عنوان اثبات شجاعت دوباره بسته بندی کرد، محکومیت به آرامی شروع به آزار و اذیت نامیده می شود و امتناع دستگاه از گوش دادن، در دست یک پوپولیست تمرین شده، به دلیلی تبدیل می شود که گوینده چیزی را می گوید که دستگاه تحمل شنیدن آن را ندارد.

بنیامین نتانیاهو این دستور زبان را به خوبی درک می کند.

به سختی می توان از مقیاس خروج روز پنجشنبه گذشت. در حالی که نتانیاهو به تریبون مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک نزدیک شد، ده‌ها نماینده در میان هیاهوها و هلهله‌ها از جا برخاستند و تا زمانی که اکثریت صندلی‌های مجلس خالی شد، از آنجا بیرون آمدند. این اعتراض از قبل توسط هیئت فلسطینی در سازمان ملل تشویق شده بود، که از اعضای 193 کشور این سازمان خواسته بود تا اتاق را پر کنند و پس از اعلام نتانیاهو به طور جمعی از آن خارج شوند. با ادامه خروج، خلیل الرحمن رئیس مجمع عمومی بارها خواستار نظم شد.

نتانیاهو منتظر ماند تا این منظره معنایی پیدا کند.

او به نمایندگان باقی مانده گفت: "اگر ترسوهای اخلاقی دیگری هستند که هنوز سالن را ترک نکرده اند، لطفا همین الان این کار را انجام دهید."

با این حال، خروج نیازی به متقاعد کردن کسی در سالن نداشت. زندگی سیاسی واقعی آن زمانی آغاز شد که دوربین ها آن را گرفتند. در تلویزیون، در رسانه‌های اجتماعی و در زندگی پس از مرگ حزبی سخنرانی، صندلی‌های خالی به منظره‌ای برای بحث آشنای نتانیاهو تبدیل شد - اسرائیل تنها می‌ماند زیرا دیگران اعصاب، قضاوت یا وضوح اخلاقی خود را از دست داده‌اند.

دیپلمات ها قصد داشتند خود را غایب کنند. با این حال، از نظر بصری، آنها تبدیل به بازیگران حمایت کننده دشمن اعلام شده خود شدند.

معنای رسمی خروج به اندازه کافی واضح بود. آنهایی که رفتند می خواستند انزجار خود را از نتانیاهو و رفتار دولتش نشان دهند. از نظر دیپلماتیک، این یک سرزنش بود.

با این حال، معلوم شد که این نمایش سیاسی خاص تنها متعلق به افرادی نبوده که آن را به نمایش می‌گذارند.

نتانیاهو در نیویورک سخنرانی می کرد، اما یکی از مهم ترین مخاطبان او جای دیگری بود. اسرائیلی‌ها در داخل کشور تماشا می‌کنند، حامیان خارج از کشور و رای‌دهندگانی که مدت‌هاست پذیرای ادعای او هستند مبنی بر اینکه اسرائیل بر اساس معیارهایی که دشمنانش از آن فرار می‌کنند قضاوت می‌شود.

برای آن بینندگان، صندلی های خالی می توانند داستان متفاوتی را بیان کنند. به نظر می رسد نتانیاهو درگیر مبارزه است، نه رها شده، انزوای او به عنوان مدرکی برای استواری دوباره به تصویر کشیده شده است. این یک هویت سیاسی است که او سال‌ها پرورش داده است - رهبری که در برابر دنیای بیرونی متخاصم ایستاده است - و هویتی با منطق درونی عجیب و غریب: هرچه گروه کر علیه او بزرگ‌تر شود، نشان دادن مقاومت در برابر آن گروه به عنوان منبع اقتدار آسان‌تر می‌شود. در این نوع سیاست، اپوزیسیون چیزی بیش از محدود کردن یک رهبر انجام می دهد.

این می تواند به ساخت شخصیتی که او به حامیانش ارائه می دهد کمک کند: مدافع انفرادی که دشمنانش، صرفا با جمع شدن علیه او، به مدرکی برای نقش تبدیل می شوند. ناگهان اتاق خالی حاکی از شهادت است، که تصویری است که به ویژه وقتی صحبت از سیاستمداری می شود که هویتش تا حدی بر اساس امتناع از فشار بین المللی ساخته شده است، مفید است.

البته این خروج همچنان یک اعتصاب بود و با توجه به گستردگی اعتراض روز پنجشنبه، نمی توان پیامدهای آن را به اپتیک تقلیل داد. وقتی دیپلمات‌ها با این تعداد خارج می‌شوند، سوال مهم‌تر این است که چرا بسیاری از دولت‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که ماندن در اتاق خود غیرقابل دفاع است. نتانیاهو ممکن است بتواند بیگانگی را به داستان سرپیچی برای حامیان تبدیل کند، اما بیگانگی دیپلماتیک هزینه هایی دارد که لفاظی نمی تواند به سادگی آن را برطرف کند.

این نماد می تواند معانی سیاسی متعددی داشته باشد.

نتانیاهو سال‌هاست که انتقاد بین‌المللی از اسرائیل را به‌عنوان دلیلی بر شکست بین‌المللی نشان می‌دهد تا شکست اسرائیل و سازمان ملل متحد به‌ویژه منطقه مفیدی بوده است، زیرا مشروعیت آن در داخل اسرائیل و در میان بسیاری از حامیان اسرائیل در خارج از کشور مورد مناقشه است. همه اینها به این معنی است که خروج از خانه کاملا با آن داستان منطبق است - اما یک رهبر نمی تواند به طور نامحدود انزوا را به قدرت تبدیل کند، به خصوص اگر این انزوا شروع به هزینه های قابل اندازه گیری کند، مانند تغییر سیاست در قبال اسرائیل و اتحادهای ضعیف.

پس صحنه پنج‌شنبه تنشی را در ارتباطات سیاسی مدرن به تصویر می‌کشد: تحقیر و اعتبار اکنون می‌تواند همان پاراگراف را اشغال کند. دیپلمات ها خروج خود را محکوم کردند، در حالی که نتانیاهو آن را به عنوان اثبات (یا حداقل تأیید) معرفی کرد.

اما خوانش‌ها در جایی برای کسی صادق است ... اما کدام یک زنده می‌ماند؟

در حال حاضر، صندلی های خالی چیزی به نتانیاهو داده است که معمولا سیاستمداران باید بسازند.

در عصری که هویت سیاسی به‌طور فزاینده‌ای از طریق دشمنان و متحدان ساخته می‌شود، این می‌تواند یک تکیه‌گاه بسیار بادوام باشد.