صهیونیست های واقعی باید از مشارکت اعراب در دولت اسرائیل استقبال کنند

شهروندان عرب اسرائیل به کشور ما فرصت دموکراتیک فوق العاده ای داده اند. حضور آنها در این انتخابات باید مایه غرور ملی باشد. آوردن شرکای عرب مایل به دولت می تواند دموکراسی ما را تقویت کند، به ترمیم جامعه ما کمک کند، و دید اسرائیل را در سراسر جهان تغییر دهد. میلیون ها اسرائیلی به پای صندوق های رای رفتند، از جمله هزاران نفر که برای رای دادن به خانه های خود رفتند. تعهد آنها سزاوار احترام ماست.

پس از سال‌ها جنگ، از دست دادن و تفرقه، شهروندان ما شایسته رهبرانی هستند که آماده استفاده از فرصت‌هایی هستند که آنها ایجاد کرده‌اند. در این صفحات در 12 اکتبر، من استدلال کردم که سیاستمدارانی که شهروندان عرب را به دلیل عرب بودن آنها از دولت حذف می‌کنند، سلاحی به دست می‌دهند. انتخابات این سوال را فوری مطرح کرده است.

گادی آیزنکوت، نفتالی بنت، یایر لاپید و یایر جولان اکنون با تصمیمی روبرو هستند که پیامدهای آن فراتر از تشکیل ائتلافی دیگر است. با شمارش آرا هنوز در حال انجام، نتیجه گزارش شده به بلوک نتانیاهو 53 کرسی، اپوزیسیون صهیونیستی 48 کرسی و احزاب عربی 19 کرسی می دهد. این اعداد یک توافق حاکم را تشکیل نمی دهند. آنها خواستار مذاکرات جدی میان کسانی هستند که معتقدند کشور ما به یک دولت متفاوت نیاز دارد. عدم استقبال از رای دهندگان عرب باعث تمسخر شهروندی برابر می شود. همشهریان عرب ما به دنبال تغییر از طریق نهادهای دموکراتیک اسرائیل بودند.

ما باید از مشارکت آنها استقبال کنیم و اهمیت آن را بشناسیم. جشن گرفتن رای آنها در حالی که امتناع از در نظر گرفتن نمایندگان آنها به عنوان شرکای حاکمیتی صرفا به دلیل عرب بودن، شهروندی برابر را به سخره می گیرد. آیزنکوت، بنت، لاپید و جولان: هر یک از شما از اسرائیلی ها خواسته اید که آینده ما را به شما اعتماد کنند. اکنون شما مسئولیت دارید که هر مسیر معتبری را برای رسیدن به دولتی که می تواند از کشور دفاع کند، نهادهای آن را احیا کند و به شهروندانش خدمت کند، بررسی کنید.

تعهدات کمپین نمی‌تواند شما را از انجام قضاوت راحت کند. من به عنوان یک اسرائیلی می‌نویسم که به دولت یهود اعتقاد دارد و از آینده آن می‌ترسد. من به کسانی که بار دفاع از آن را به دوش کشیده اند، از جمله رهبرانی که با آنها مخالفم، احترام می گذارم. اکنون از آنها می خواهم که پیش داوری هایی را که ما را از ساختن کشوری قوی تر باز می دارد، به چالش بکشند. باید برای هر شریک حکومتی تعهدات روشنی وجود داشته باشد. هر کدام باید تروریسم را رد کنند، به نهادهای دموکراتیک احترام بگذارند و متعهد شوند از اسرائیل و شهروندانش محافظت کنند.

آن استانداردها را به طور مساوی برای احزاب یهودی و عرب اعمال کنید، سپس بر سر اختلافات باقی مانده مذاکره کنید. برخی اختلافات ممکن است مانع از توافق شود. سیاست ها یا رفتار یک حزب ممکن است همکاری را غیرممکن کند. اما عرب بودن نمی تواند رد صلاحیت باشد، و هیچ رهبر متعهد به وعده بنیانگذار اسرائیل نباید از چنین موضعی دفاع کند. در سال 1948، زمانی که کشور ما برای بقای خود با جنگ مواجه بود، بن گوریون یک کشور یهودی را اعلام کرد که متعهد به حقوق سیاسی برابر برای همه شهروندانش است.

اعلامیه استقلال از ساکنان عرب خواست تا در ساختن دولت و نهادهای آن مشارکت کنند. این تعهدات متعلق به هسته رویای صهیونیستی است. صهیونیست های واقعی باید اعتماد به نفس لازم را داشته باشند تا به آنها احترام بگذارند. یک کشور یهودی که در آن شهروندان عرب مسئولیت حکومت را به اشتراک می گذارند، به وعده ای که در بدو تولد داده شده عمل می کند. کنار گذاشتن آنها به دلیل هویتشان خیانت می کند. بنت و لاپید قبلا با راعام حکومت کرده اند و وزرای عرب قبلا به اسرائیل خدمت کرده اند. آنها می دانند که همکاری ممکن است و مشکلات آن را درک می کنند.

اکنون وظیفه ایجاد توافقی است که در آن شرکای عرب مایل از اقتدار معنادار استفاده کرده و مسئولیت هایی را که همراه آن است بپذیرند. رهبران عرب نیز باید آماده سازش باشند. کسانی که به دنبال جایگاهی در دولت هستند باید به توسعه یک برنامه کاربردی کمک کنند و مسئولیت تصمیمات دشوار را بپذیرند. آنها نمی توانند از شرکای خود انتظار داشته باشند که خطرات سیاسی را متحمل شوند، در حالی که خودشان از ریسک کردن خودداری می کنند. پیامدهای بین المللی می تواند عمیق باشد. شهروندان فلسطینی اسرائیل قبلا نمایندگانی را برای پارلمان ما در انتخابات رقابتی ملی انتخاب می کنند.

مشاهده اقتدار آن نمایندگان در دولت یهود پاسخی قدرتمند به کسانی خواهد داد که اصرار دارند صهیونیسم لزوما به معنای طرد نژادی است. کابینه ای که در آن وزرای یهودی و عرب با هم حکومت کنند، این ادعا را با واقعیتی ناخوشایند مواجه خواهد کرد. اینها شهروندان عرب هستند که تصمیم می گیرند، وزارتخانه ها را هدایت می کنند و مسئولیت آینده اسرائیل را به اشتراک می گذارند.

اقتدار آنها از همان فرآیند دموکراتیکی ناشی می شود که همکاران یهودی آنها. این به طور مستقیم این ادعا را که هویت یهودی اسرائیل مشارکت سیاسی برابر را غیرممکن می کند، به چالش می کشد. این مناقشه در کرانه باختری و غزه را حل نخواهد کرد یا اتهامات مربوط به حاکمیت اسرائیل در آنجا را رفع نخواهد کرد.

این پرسش‌ها مستلزم تصمیم‌گیری‌های خود هستند و استدلال ما زمانی قوت می‌یابد که در مورد آنچه دولت مشترک نشان می‌دهد دقیق باشیم. نتانیاهو، افراط‌گرایان نمی‌توانند صهیونیسم را تعریف کنند. وقتی آنها پیشنهاد می‌کنند که دولتی که توسط آرای عرب حمایت می‌شود فاقد مشروعیت است، به خود اتهام محرومیتی که از مدافعان اسرائیل خواسته می‌شود رد کنند، اهمیت می‌دهند. آنها نمی‌توانند صهیونیسم را برای بقیه تعریف کنند.

اصرار آنها بر تمایز قائل شدن بین مشروعیت آرای یهودیان و اعراب، برابری وعده داده شده در زمان تأسیس اسرائیل را نقض می کند. ما باید آشکارا آن سخنان را رد کنیم و دولتی بسازیم که به اصول ما اثر عملی بدهد. جنایت سازمان یافته جوامع عرب را به وحشت انداخته و دولت را تضعیف می کند. مسکن، آموزش، خدمات عمومی و اعتماد به پلیس مستلزم توجه مداوم است.

وزرای یهودی و عرب که با هم این مشکلات را حل می کنند، شروع به ترمیم روابط بین شهروندان و دولت خود می کنند. این می تواند سریع ترین راه معتبر برای شروع بازگرداندن جایگاه اسرائیل پس از سال ها باشد که در آن دولت کنونی اختلافات ما را عمیق تر کرده و اعتماد به نهادهای ما را خدشه دار کرده است. یک ائتلاف جدید به تنهایی این آسیب را ترمیم نخواهد کرد.

دولتی که دارای اختیارات مشترک است و به مشکلات اجتماعی نادیده گرفته می‌پردازد، نشان می‌دهد که کشور شروع به تغییر کرده است. این معادل سیاسی فشار دادن Control-Alt-Delete در سیستمی است که گیر کرده است. مشکلات باقی خواهند ماند، اما ما این فرصت را خواهیم داشت که با شرکای مختلف و تعهدی دوباره به شهروندانی که به آنها خدمت می کند، دوباره به کار دولت بپردازیم. چنین دولتی همچنین می تواند شرایط دیپلماسی با عربستان سعودی را بهبود بخشد.

خواسته های ریاض در مورد تشکیل کشور فلسطین باقی خواهد ماند و مشارکت اعراب در کابینه ما نمی تواند جایگزین رسیدگی به آنها شود. با این حال، دولتی که آماده اعتمادسازی با شرکای عرب در داخل باشد، می‌تواند اعتبار بیشتری را برای مذاکرات خارج از کشور به ارمغان بیاورد. ما می‌توانیم به یک کشور یهودی اشاره کنیم که شهروندان عرب آن با تعهدات مشترک و اقتدار واقعی به اداره آن کمک می‌کنند.

پاسخ ما به کسانی که امکان چنین حالتی را انکار می کنند در خود دولت قابل مشاهده است. آیزنکوت و همکارانش باید مذاکرات جدی را از هم اکنون آغاز کنند. تعهدات مشترک را ایجاد کنید، در کجا امکان توافق وجود دارد آزمایش کنید و شرکای عرب را به دولت وارد کنید. رای دهندگان ما فرصتی برای تجدید وعده تاسیس اسرائیل ایجاد کرده اند. کسانی که مدعی دفاع از این وعده هستند، اکنون باید به آن عمل کنند. جرمی ام.

لوین پزشک-دانشمند اسرائیلی-آمریکایی و مدیر اجرایی بیوتکنولوژی، عضو منتخب جنبش صهیونیستی آمریکا و یکی از شرکت کنندگان در جدیدترین کنگره جهانی صهیونیسم است. او مدیرعامل سابق صنایع دارویی Teva و رئیس سابق سازمان نوآوری بیوتکنولوژی است.