صهیونیسم نژادپرستی نیست، بیشتر از ناسیونالیسم ایرلندی فرقه گرایی است

به گفته موریس کوهن، رئیس شورای نمایندگان یهودیان ایرلند، هتل هربرت پارک در دوبلین رزرو 70 نماینده برای کنفرانس بین المللی هفته گذشته در مورد مبارزه با یهودی ستیزی را لغو کرد.

این کنفرانس به عنوان بخشی از ریاست ایرلند بر شورای اتحادیه اروپا در اینجا برگزار شد. برخی از نمایندگان یهودی هستند، برخی دیگر یهودی نیستند - نماینده ایرلند، کولم اولافلین، یک افسر اصلی در وزارت دادگستری است.

به گفته کوهن، مدیر هتل از او پرسید که آیا نیروهای دفاعی اسرائیل در این امر دخالت خواهند کرد یا خیر. "هیچ چیزی که من گفته بودم ربطی به ارتش اسرائیل نداشت، با این حال به نوعی گفتگو به اینجا کشیده شد." رزرو متعاقبا بدون توضیح لغو شد.

مقاصد هتل هر چه باشد (و گمان می رود که لغو بیشتر به دلیل تمایل به اجتناب از امکان اعتراض بوده است تا هرگونه تعصب آگاهانه)، این باید به همان اندازه برای مردم ایرلند ناراحت کننده باشد که لغو مؤثر سالی رونی در بریتانیا به دلیل حمایت او از اقدام فلسطین.

تفاوت بین نشان دادن فضیلت و ایستادگی بر اصول اخلاقی در این است که این اصل دارای قیمت است. تعهداتی را تحمیل می کند. در مورد موضع رسمی و مردمی ایرلند علیه رژیم اسرائیل، یک وظیفه دوگانه وجود دارد: ما باید در مخالفت با انسان‌زدایی فلسطینی‌ها کاملا ثابت قدم باشیم – و به همان اندازه باید در مخالفت با شیطان‌سازی یهودیان شکست نخوریم.

من می دانم که برای بسیاری از خوانندگان، این ادعای دوم ممکن است با توهین همراه باشد. ممکن است مردم بپرسند چرا باید ثابت کنیم که یهودی ستیز نیستیم فقط به این دلیل که از کشتار غزه و پاکسازی قومی جاری در کرانه باختری وحشت داریم؟

اما به نوبه خود دو پاسخ خوب برای این سوال وجود دارد. یکی این است که دولت وظیفه دارد از اقلیت کوچک یهودی خود مراقبت کند، جامعه ای که دلایل زیادی برای حساسیت بیش از حد به نشانه های تهدید دارد، که به طرز تاسف باری تعداد زیادی از آنها وجود داشته است. مورد دیگر این است که یهودی ستیزی یک بیماری زای ریشه کن نشدنی است که در زیرزمین کمین کرده و منتظر شرایط مناسب برای رشد است. آن شرایط در حال حاضر وجود دارد.

رنج یک بازی حاصل جمع صفر نیست. اگر بدانیم که یهودیان در سراسر جهان روزهای وحشتناکی را سپری می کنند، آگاهی ما از فاجعه فلسطین را کاهش نمی دهد.

بیشتر یهودیانی که من می شناسم (به بیان ملایم) روابط بسیار پیچیده ای با اسرائیل دارند. اما همراهی قتل عام حماس، مقیاس وحشتناک خشونت تلافی جویانه و افزایش حملات یهودستیزانه در اروپا برای آنها دلخراش و سر به فلک کشیده است.

در این فضا، یهودستیزی به دو صورت متناقض کم اهمیت جلوه داده می شود. رژیم بنیامین نتانیاهو با استفاده از آن با بدبینی بی شرمانه به عنوان سپر اخلاقی، آن را تحقیر می کند: هرکسی که به خشونت فرابنفش رژیم اعتراض کند یک یهودی ستیز است. اما برخی از افرادی که آرمان فلسطین را دنبال می کنند، یهودی ستیزی را نیز به حداقل می رسانند.

از یکی از اعضای یکی از کشورهای بومی استرالیا بپرسید که در مورد ایرلندی ها چه احساسی دارد. این عشق طاقت فرسا نیست

این کار را با طوطی نویسی دو شعار احمقانه انجام می دهند. یکی از آنها "به هر وسیله ای که لازم باشد" است - مجوزی برای قساوت که قتل و ربودن غیرنظامیان یهودی را توجیه می کند. در کمین آن استناد باستانی یهودستیز است: یهودیان سزاوار آن هستند زیرا مجموعا گناهکار هستند.

دیگری «صهیونیسم نوعی نژادپرستی است». این از نظر تاریخی به همان اندازه بی سواد است که مثلا «ناسیونالیسم ایرلندی نوعی فرقه گرایی است». صهیونیست های نژادپرست زیادی و ملی گرایان متعصب ایرلندی زیادی وجود دارند. همچنین صهیونیست هایی وجود دارند که جان خود را برای دفاع از همسایگان فلسطینی خود به خطر انداخته اند و ملی گرایان ایرلندی نیز وجود دارند که عاشقانه به ایده تکثرگرایانه ملت اعتقاد دارند.

به عنوان مردم ایرلندی، ما بهانه ای کمتر از بسیاری برای درک نکردن این موضوع داریم که ممکن است هم پناهنده و هم استعمارگر باشیم.

بهترین مطالعه ای که ما در مورد نگرش ایرلندی ها نسبت به یهودیان داریم مطالعه ای است که در سال 2023 توسط مایسل کاناوان از دانشگاه کوئین بلفاست و لیام کنافسی از کالج ترینیتی دوبلین انجام شد. شواهد کمی از دشمنی با یهودیان یافت. (اسلام هراسی بسیار شایع تر است.)

اما چیزی که دریافت کرد این بود که مردم ایرلند به درگیری اسرائیل و فلسطین از دریچه تاریخ خود نگاه می کنند: "همدردی ایرلند برای فلسطین"، همانطور که نویسندگان آن را بیان کردند "در اصل داستانی در مورد ایرلند است."

اما اگر چنین است، ما باید به خوبی بدانیم که افرادی که از آزار و اذیت و تبعیض فرار می کنند، پناهگاه های خود را در زمین دیگران می سازند. آیا تا به حال از یکی از اعضای یکی از کشورهای بومی استرالیا پرسیده اید که او در مورد ایرلندی ها چه احساسی دارد؟ من دارم - و این عشق طاقت فرسا نیست.

اگر اسرائیل-فلسطین برای ما داستانی درباره ایرلند است، پس باید روایتی ساده از خیر و شر نیست، بلکه باید یک داستان غم انگیز باشد که در آن فلسطینی ها ساخته شده اند تا وجدان گناهکار اروپا را نجات دهند، همانطور که مردم بومی در آمریکای شمالی، استرالیا و آرژانتین برای سیاست های بریتانیایی که بسیاری از مردم ایرلند را برای مردم ما غیرقابل زندگی کرد، پرداختند.

یهودیان فقط به این دلیل به اسرائیل نرفتند که مناظر را دوست داشتند - یا به این دلیل که کمی نژادپرستی داشتند. شعارهای بی فکر، گذشته ای را که منجر به ایجاد اسرائیل شد، محو می کند. آیا می‌توانیم یهودیان را سرزنش کنیم اگر برخی از آنها در آن فراخوانی برای نابودی در آینده بشنوند؟

مکانیسم اساسی نژادپرستی سرزنش جمعی است. هر عمل بدی را نه به کسانی که مرتکب آن می شوند، بلکه به همه کسانی که شبیه آنها هستند نسبت می دهند. در قطبی شدن شدید سیاست فعلی، این خطر وجود دارد که حمایت از فلسطین به یک دال قبیله ای تبدیل شود. عضویت «ما» و مخالفت با «آنها» را تعریف می کند.

مشکل این است که تاریخ عمیقی در غرب وجود دارد که «آنها» نه اسرائیل بلکه یهودیان هستند. آگاه نبودن از آن تاریخ، به دلیل ناآگاهی و بی فکری، در خطر تکرار آن است.

ما باید از فلسطینی ها حمایت کنیم نه به این دلیل که فلسطینی هستند، بلکه به این دلیل که آنها انسان هایی هستند که انسانیت آنها به معنای واقعی کلمه و استعاره در حال پاک شدن است. ما باید با دولت اسرائیل مخالفت کنیم نه به این دلیل که یهودی است، بلکه به این دلیل که به طور سیستماتیک منطق این بی‌انسان‌سازی را انجام می‌دهد.

پادزهر این سم سم بیشتر نیست. هر چه رژیم اسراییل بدتر شود، فوریت ایستادن صریح در برابر یهودستیزی بیشتر می شود.