ضدصهیونیست ها نمی توانند از این حقیقت اجتناب کنند: حداقل اسرائیل یک دموکراسی است | نظر

چیزی خارق‌العاده در مورد انتخابات اسرائیل وجود دارد، و در میان سر و صدا، اتهامات و هشدارهای آخرالزمانی که در اطراف کمپین وجود دارد، به راحتی نادیده گرفته می‌شود: اسرائیلی‌ها ممکن است در آستانه برکناری دولتی باشند که ریاست یک فاجعه بزرگ را بر عهده داشته، نهادهای دموکراتیک آن را تضعیف کرده و آن را به انزوای بین‌المللی کشانده است. و آنها ممکن است این کار را از طریق رای گیری ساده و مسالمت آمیز انجام دهند.

حضور یک لیبرال دموکراسی واقعی در خاورمیانه یک حقیقت ناخوشایند برای ضد صهیونیست های غربی است که اغلب خود را در حال دفاع از استبداد سرکوبگر در مخالفت با اسرائیل می بینند.

اسرائیل توسط کشورهایی احاطه شده است که در آن انتخابات معنی دار وجود ندارد، به شدت تحت کنترل است یا به طور بی پایان به تعویق می افتد. 20 سال است که فلسطینی ها اجازه رای دادن ندارند. عربستان سعودی و امارات متحده عربی پادشاهی مطلق یا بسیار متمرکز هستند. سوریه بدون ایجاد یک سیستم کاملا دموکراتیک از دهه ها دیکتاتوری خارج شده است. در بسیاری از منطقه، این ایده که شهروندان ممکن است به سادگی حاکمان خود را از طریق انتخابات رقابتی برکنار کنند، خیالی است.

در مقابل، اسرائیل دارای یک سیستم چندحزبی واقعا رقابتی، یک اپوزیسیون سرسخت، یک مطبوعات مستقل و یک قوه قضاییه است که به مقاومت در برابر مداخلات سیاسی ادامه داده است. شهروندان عرب اسرائیل نیز می توانند رای دهند. دموکراسی آن ناقص است، زیرا هزاران فلسطینی در کرانه باختری بدون حق رای برای کنست تحت اشغال اسرائیل زندگی می کنند – اما اسرائیل این منطقه را ضمیمه نکرده است و هنوز هم می توان آن را اصلاح کرد.

در منطقه ای که تغییرات سیاسی اغلب از طریق خشونت، کودتا یا جانشینی سلسله ها انجام می شود، همه اینها دستاورد کوچکی نیست. علاوه بر این، اسرائیل جامعه ای است که می تواند دردناک ترین گفتگوها را با خود در مورد آینده داشته باشد.

همچنین این یک نتیجه قطعی نیست که سیستم تغییراتی را ایجاد کند. ائتلاف بنیامین نتانیاهو از 61 کرسی مورد نیاز برای اکثریت در 120 عضو کنست برخوردار است. نظرسنجی 23 اکتبر Maariv تنها 48 کرسی را برای بلوک حاکمیتی وی پیش بینی کرد که اکثریت بالقوه قابل توجهی برای احزاب مخالف او بود. چهره برجسته اپوزیسیون، رئیس سابق ارتش، گادی آیزنکوت، رهبری حزبی را بر عهده دارد که پیش بینی می شود بزرگترین حزب آن باشد.

اما حتی اگر نتانیاهو اکثریت خود را از دست بدهد، اپوزیسیون ممکن است برای تشکیل دولت با مشکل مواجه شود، زیرا چندین تن از رهبران آن تکیه بر احزاب عربی را رد کرده‌اند، احزاب عربی که حمایت پارلمانی آنها احتمالا ضروری است - و در شرایط پرتنش کنونی، ناجور است. با این وجود، اسرائیل ظرفیت حیاتی برای اصلاح دموکراتیک خود را حفظ کرده است.

چرا اسرائیل در وهله اول این سنت دموکراتیک را توسعه داد؟ بخشی از توضیح ممکن است در خود سنت یهودی نهفته باشد: قرن ها بحث تلمودی، خودمختاری جمعی و فرهنگی که در آن بحث و مجادله نه تنها تحمل می شد بلکه مورد تجلیل قرار می گرفت.

اما توضیح فوری‌تر در خاستگاه صهیونیسم در جنبش‌های ملی اروپایی قرن نوزدهم نهفته است، که خواست برای خودمختاری ملی را با ایده‌های حاکمیت مردمی و نمایندگی سیاسی ترکیب می‌کرد. مدت ها قبل از وجود اسرائیل، جنبش صهیونیستی کنگره هایی برگزار کرد، نمایندگانی را انتخاب کرد و احزاب سیاسی رقیب را توسعه داد. دولت آینده قبل از اینکه پارلمان داشته باشد، سیاست پارلمانی را انجام می داد.

تضاد با جهان عرب وجود دارد، جایی که اقتدارگرایی به طور قابل توجهی پایدار است. دین مطمئنا بخشی از داستان است، به ویژه در جایی که حاکمان مدعی مشروعیت دینی هستند یا مقامات مذهبی در برابر کثرت گرایی و آزادی های فردی مقاومت می کنند. اما میراث‌های استعماری، ثروت نفتی که دولت‌ها را قادر می‌سازد بدون اخذ مالیات از شهروندان خود کار کنند، و قدرت‌های خارجی که مایل به حمایت از دیکتاتورها هستند، همگی به این مشکل کمک کرده‌اند.

حتی پس از سال‌ها جنگ و شکاف داخلی، اسرائیلی‌ها هنوز مکانیسمی برای تغییر مسالمت‌آمیز جهت کشور خود دارند - که این انتخابات را بالقوه محوری می‌کند.

در واقع دو دیدگاه رقیب درباره اسرائیل وجود دارد. یکی کشوری است که یکی از برجسته‌ترین داستان‌های موفقیت ملی دوران مدرن را تولید کرد. مردمی که در سراسر جهان پراکنده بودند، تقریبا در هولوکاست نابود شدند، به میهن آبا و اجدادی خود بازگشتند و با وجود همسایگان متخاصم، منابع طبیعی کمیاب و تهدیدهای امنیتی تقریبا مستمر، یک کشور مدرن پر رونق را ساختند. این دستاورد تقریبا با هر معیاری فوق‌العاده است.

اسرائیل به یک نیروگاه فناوری تبدیل شده است. این کشور پیشگام پیشرفت در امنیت سایبری، پزشکی، کشاورزی و ارتباطات بوده و در عین حال شرکت‌های موفق جهانی و صحنه‌ای فرهنگی را شکوفا کرده است. تل آویو یکی از پر جنب و جوش ترین و بردبارترین شهرهای جهان است که دارای صحنه هنری پر رونق، جامعه همجنس گرایان قابل توجه و فرهنگ کارآفرینی است.

این اسرائیل در سطح بین المللی مرتبط است، عمدتا سکولار یا نسبتا مذهبی است و به حاکمیت قانون، آزادی شخصی و نهادهای دموکراتیک فعال وابسته است. و این اسرائیل است که مخالفان به رهبری آیزنکوت مصمم به تقویت و حفظ آن هستند.

دیدگاه رقیب به طور فزاینده ای مذهبی، ملی گرایانه و جزیره ای است. بیان سیاسی آن اتحاد نتانیاهو با احزاب افراطی ارتدوکس و راست افراطی مسیحایی است. این سازمان به دنبال تضعیف محدودیت های قضایی بر قدرت دولت، گسترش شهرک سازی در کرانه باختری و حفظ سیستم معافیت ها و یارانه ها برای جمعیت افراطی ارتدوکس است.

فاجعه 7 اکتبر 2023 هر یک از تنش های داخلی اسرائیل را تشدید کرده است. حمله حماس یک ضعف ویرانگر در دفاع اسرائیل را آشکار کرد. جنگ‌های پس از آن رنج و تلفات بسیار زیادی را به همراه داشت، در حالی که جایگاه بین‌المللی اسرائیل به‌طور چشمگیری بدتر شد.

اسرائیل به سختی فراتر از سرزنش است. اما شیطان‌سازی آن توسط ضدصهیونیست‌های غربی مبتنی بر استاندارد دوگانه شگفت‌آوری است. کسانی که به نابود کردن اسرائیل علاقه دارند، این واقعیت را نادیده می گیرند که این یک دموکراسی کارآمد است، جایی که زنان، اقلیت های مذهبی و همجنس گرایان از حقوق قانونی گسترده ای برخوردار هستند، شهروندان می توانند آشکارا رهبران خود را به چالش بکشند، و دولت ها را می توان از طریق صندوق های رای حذف کرد.

در همین حال، بسیاری از سرسخت‌ترین دشمنان اسرائیل - از جمله حماس، حزب‌الله و رژیم ایران - به‌رغم سوابق هولناک سرکوب، به‌طور قابل‌توجهی مورد بررسی کمی قرار می‌گیرند. این‌ها نظام‌هایی هستند که عدالت و برابری در آن‌ها حتی یک رویای دور هم نیست، اما به نظر می‌رسد منتقدان ریاکارانه اسرائیل یا نمی‌دانند یا نمی‌دانند.

و نگرانی در مورد بقای اسرائیل لزوما هیستریک نیست. اسرائیلی که از نظر اقتصادی ضعیف می شود، به طور فزاینده ای از شرکای تجاری اصلی خود منزوی می شود، حمایت عمومی آمریکا را از دست می دهد و در تلاش برای حفظ برتری فنی و نظامی خود می تواند در نهایت در برابر تهدیدات خارجی آسیب پذیرتر شود.

این نگرانی‌ها واقعی است، اما در حالی که اسرائیلی‌ها به پای صندوق‌های رای می‌روند، باید قدردانی کنند، و جهان باید توجه داشته باشد که یک انتخاب دموکراتیک بسیار مهم در بخشی از جهان در حال انجام است که این انتخاب به‌شدت نادر است.

دن پری سردبیر سابق اروپا-آفریقا مستقر در لندن و سردبیر آسوشیتدپرس مستقر در قاهره در خاورمیانه، رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم و نویسنده دو کتاب است. نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.