«طبقه خدمتکار، نه طبقه کارگر»: زندگی نامه استیون میلر درباره آنچه بعدا می آید

احتمالا کسی نیست که میلر را بهتر از روزنامه نگار ژان گوئررو درک کند. در طول اولین دولت ترامپ، گوئررو مجذوب میلر شد، کسی که مانند او در جنوب کالیفرنیا، در محاصره مهاجران، در جوامع عمدتا لیبرال (یا حداقل نه محافظه‌کار تندرو) بزرگ شده بود.

او تعجب کرد که چگونه این مرد، که خانواده اش به دلیل فرار از کشتار یهودی ستیزانه به ایالات متحده آمده بودند، که در مجاورت مهاجران بزرگ شده بود، با دیدگاه های برتری طلبانه سفیدپوستان و ضد مهاجران همسو شد؟ تحقیقات او در Hatemonger، بیوگرافی 2020 او از میلر، به اوج رسید، که در آن او صعود سریع او به قدرت را در اولین دولت ترامپ ترسیم کرد و ایده ها، مربیان و تجربیاتی را که پایه های اعتقادات میلر را تشکیل می دادند، بررسی کرد. «استیون میلر نقش کلیدی در اجرای دستور کار «اولین آمریکا» رئیس جمهور ترامپ از جمله رهبری جنایت دولت داشته است.

سرکوب از جمله در دی سی و ممفیس، ایجاد رکورد زدایی از مقررات، آزادسازی انرژی آمریکا، از بین بردن کارتل های مواد مخدر، و تامین امنیت مرزهای ما. لورن بیس، سخنگوی کاخ سفید می‌گوید: در نقش جدید خود، او به موفقیت‌های تاریخی برای مردم آمریکا ادامه خواهد داد. WIRED با گوئررو در مورد اینکه میلر در نقش جدیدش از کجا می‌رود و راه‌هایی که درک او از میلر در دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ تکامل یافته است، صحبت کرد. این گفتگو برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است. WIRED: میلر اکنون به قدرتمندترین نقشی که تا به حال داشته است صعود کرده است.

آیا این چیزی است که او همیشه به دنبال آن بوده است؟ ژان گوئررو: استیون میلر برای مدت بسیار طولانی قدرت نامتناسبی داشته است. او در بسیاری از کارهایی که ترامپ انجام داده است، از اولین مبارزات انتخاباتی تا امروز، بسیار مؤثر بوده است. بنابراین صرف نظر از نقشی که استیون میلر داشت، او همیشه به نوعی آن نقش را به چیزی بیش از آنچه در طول تاریخ بوده تبدیل می کند. در حالی که من لزوما با افراد در این دولت صحبت نکرده ام، مشکوک بودم که این اتفاق می افتد، و وقتی این خبر را شنیدم اصلا تعجب نکردم.

به یاد دارم که فکر می‌کردم استیون میلر، اگر نه فورا در مقطعی، به عنوان رئیس ستاد منصوب می‌شود، زیرا او مؤثرترین طرفدار در مدار ترامپ بوده و طولانی‌ترین و مورد اعتمادترین مشاور او بوده است. انتصاب میلر تنها چند روز پس از یک انتخابات میان دوره ای اتفاق افتاد که برخی آن را رویدادی «در سطح انقراض» برای جمهوری خواهان نامیدند. چرا همین الان؟ من فکر می کنم ترامپ امیدوار است که استفان میلر به نحوی او را از این آشفتگی خارج کند.

در گذشته، زمانی که او دچار مشکل شده بود، به استفان میلر و تخصص او در مورد قربانیان ضد مهاجر روی آورد تا حواس مردم را منحرف کند و پایگاه خود را جمع کند، و این کار نتیجه داد. اما من گمان می‌کنم که این بار کار نخواهد کرد، زیرا مردم آمریکا از اینکه استفان میلر قبلا این جنگ را علیه مهاجران انجام داده است بسیار وحشت زده هستند. فکر می‌کنم بسیاری از افراد راست متوجه شده‌اند که خشونتی که در رفتار ICE شاهد بودیم - به‌ویژه تیراندازی به الکس پرتی و رنه گود در مینیاپولیس در اوایل امسال - در واقع بسیار نامحبوب است.

آیا فکر می‌کنید این امر میلر را به تغییر رویه یا دو برابر کردن فشار می‌آورد؟ من آن را به‌عنوان انگیزه‌ای برای او می‌بینم که کاملا دو برابر شود. از زمانی که نوجوان بود تا امروز، او همیشه با میل به تحریک، دشمنی و وحشت رانده شده است. اگر اصلا محدودیتی وجود داشته باشد، این مربوط به ماهیت اجرایی ظلم است و شاید به سمت ماهیت اجرایی تر در جنگ با متحدان مهاجران حرکت می کند و تلاش می شود هر کسی را که برای عدالت اجتماعی می جنگد، نه فقط برای مهاجران، به عنوان تروریست داخلی معرفی کند.

من فکر می‌کنم این جنگی است که استیون میلر برای مدت‌های طولانی جان خود را از دست داده است. فکر می‌کنم میلر این کار را با همکاری شرکت‌های نظارتی و میلیاردرهای فناوری که او و ترامپ تصمیم گرفته‌اند خود را با آنها هماهنگ کنند، انجام دهد. آنها به حمله به حق حریم خصوصی و حق آزادی بیان ادامه خواهند داد. او همیشه در تلاش است تا خلاقانه ترین راه ها را برای هدف قرار دادن، ترساندن و شکنجه جوامعی که از آنها نفرت دارد، بیابد.

و در میان آنها نه تنها مهاجران، بلکه متحدان، همپیمانان شهروندی مهاجران و افرادی که به حاشیه رانده شده اند. استفان میلر بسیار تحت تأثیر کتاب «اردوگاه مقدسین»، رمان فرانسوی برتری‌گرای سفیدپوستان و دیستوپیایی قرار گرفت. خواندن آن کتاب برای من بسیار روشن‌کننده بود، زیرا قهرمان‌ها شخصیت‌هایی هستند که از محو کردن مهاجران قهوه‌ای که با قایق در حال نزدیک شدن هستند و به عنوان تهدیدی برای تمدن سفیدپوستان یا تمدن غرب به‌شمار می‌روند، دفاع می‌کنند.

در کتاب، اشرار، علاوه بر خود مهاجران، هم پیمانان شهروندی مهاجران هستند. شما کتاب خود را در دوره اول دولت ترامپ نوشتید. آیا درک شما از استفان میلر از آن زمان به بعد تکامل یافته است؟ درک من از او واقعا تغییر کرده است. من قبلا او را اساسا به عنوان یک ناسیونالیست سفید پوست می دیدم، اما اکنون او را بیشتر به عنوان یک برتری طلب طبقاتی و به عنوان یک مطالعه موردی در دستگیری الیگارشی می بینم. من به این نتیجه رسیدم زیرا وقتی برای اولین بار دیدم دولت در جبهه سیاست خارجی چه می کند، گیج شدم.

چرا آنها در ونزوئلا یا انتخابات هندوراس مداخله می کنند، در حالی که می دانیم دقیقا این نوع اقدامات باعث بی ثباتی و مهاجرت می شود؟ اما وقتی او به جیک تپر گفت: «شما می‌توانید هرچه می‌خواهید در مورد زیبایی‌های بین‌المللی و هر چیز دیگری صحبت کنید. اما ما در دنیایی زندگی می‌کنیم، در دنیای واقعی، جیک، که با قدرت اداره می‌شود، با زور اداره می‌شود، که توسط قدرت اداره می‌شود،» من کتابم را بیرون آوردم و دوباره قسمت‌هایی را خواندم که او از کارکنان نگهبانی در دبیرستانش می‌خواهد. این کاری است که او در دانشگاه نیز انجام می داد، جایی که انجام می داد

زباله هایش را رها کنید و به هر درخواستی که بعد از خودش پاکسازی می کند اعتراض کنید. زمانی که او نوجوان بود، واقعا انگیزه اش این بود که همه را در جایی که او می‌دانست جایشان نگه دارد. او بدش نمی آمد که مهاجران در اطراف خود باشند تا زمانی که آنها «در جای خود» می ماندند، جایی که آنها بی سر و صدا به او خدمت می کردند و زباله هایی را که او روی زمین می انداخت یا روی میزهای کافه تریا می گذاشت، جمع می کردند. من متوجه شدم که قبل از اینکه استفان میلر یک ناسیونالیست سفیدپوست باشد، او یک برتری طلب طبقاتی بود. از مردم فقیر متنفر بود.

او از افرادی که از وضع مالی کمتری نسبت به او برخوردار بودند متنفر بود، زیرا فکر می کرد آنها از او پست تر هستند. آیا این درک دیدگاه شما را در مورد تمرکز میلر در حال حاضر بر مهاجرت تغییر داده است؟ با تمرکز تمام توجهات بر جنگ بر روی مهاجران، ما را از درک این موضوع منحرف می‌کند که وقتی بخشی از جمعیت را دارید که جرم انگاری می‌شود و مجبور به ماندن در سایه می‌شود، آن‌ها نمی‌توانند اسلحه‌ها را با کارگران دیگر مرتبط کنند تا بخواهند با عزت زندگی کنند. تحت این دولت جدید، او به اصیل ترین خود بازگشته است. استیون میلر یک طبقه خدمتکار می خواهد، نه یک طبقه کارگر.