طبق تعریف جدید پیشنهادی، افراد بیشتری می‌توانند به عنوان چاق به حساب بیایند – در اینجا چیزی است که باید بدانید

چاقی با طیف وسیعی از مشکلات سلامتی - از جمله بیماری قلبی، دیابت و مرگ زودهنگام - مرتبط است، اما تشخیص اینکه چه کسی بیشتر در معرض خطر این پیامدها است می تواند سخت باشد. پزشکان و محققان اغلب از شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان ابزاری مناسب برای ارزیابی بیماران استفاده می‌کنند، اما دانشمندان مدت‌ها استدلال می‌کنند که این معیار تفاوت‌های فردی در ترکیب بدن را در نظر نمی‌گیرد.

دکتر فرانچسکو روبینو، استاد جراحی چاقی و متابولیک در کینگز کالج لندن، به Live Science گفت: «BMI اطلاعات زیادی را از دست می دهد.

روبینو اخیرا ریاست تیمی متشکل از 56 متخصص را بر عهده داشت که برای تعریف بهتر چاقی و ایجاد معیارهای تشخیصی جدید برای این بیماری گرد هم آمدند. برای اولین بار در ژانویه 2025 پیشنهاد شد، چارچوب جدید آنها شامل اندازه گیری های بیشتری از بدن فراتر از BMI است و بین چاقی "پیش بالینی" و "بالینی" تمایز قائل می شود.

اکنون، مطالعه جدیدی که چهارشنبه (11 نوامبر) در مجله Nature منتشر شد، تأیید می کند که این معیارهای جدید می توانند چاقی را با دقت بیشتری نسبت به BMI به تنهایی تشخیص دهند. به عبارت دیگر، با رویکرد جدید، افراد بیشتری به درستی چاقی تشخیص داده می شوند و افراد کمتری نسبت به افرادی که فقط BMI دارند، اشتباه تشخیص داده می شوند.

لایو ساینس با روبینو و دیگر متخصصان صحبت کرد تا یافته‌های جدید را تجزیه و تحلیل کند و معنی آنها برای بیماران را بیاموزد.

محدودیت های BMI چیست؟

در ساده ترین سطح، چاقی چربی اضافی بدن است. اسکن‌ها و معاینات خاصی وجود دارد که سیگنال‌های الکتریکی ضعیفی را از طریق بدن ارسال می‌کند تا به طور مستقیم درصد چربی بدن فرد را اندازه‌گیری کند، اما معیارهای مبتنی بر اندازه‌گیری‌های بدن در تنظیمات بالینی در دسترس‌تر هستند.

BMI رایج ترین این اندازه گیری است، زیرا به سادگی شامل تقسیم وزن فرد بر مجذور قد او می شود. با این حال، تفاوت های فردی در توده عضلانی بدون چربی یا تراکم استخوان را در نظر نمی گیرد.

کارشناسان استدلال می‌کنند که BMI تفاوت‌ها و تفاوت‌های بین بیماران را نشان نمی‌دهد و آنچه پزشکان می‌توانند در مورد خطر سلامتی یک فرد خاص بگویند را محدود می‌کند. (اعتبار تصویر: مارکو اورتیز از طریق گتی ایماژ) علاوه بر این، دسته های مختلف BMI - مانند "اضافه وزن" و "چاق" - خطرات یکسانی برای همه بیماران ندارد. گروه‌های نژادی و قومی خاصی تمایل دارند پیامدهای سلامتی مانند میزان مرگ و میر بالاتر را در سطوح مختلف BMI نسبت به سایرین تجربه کنند.

تعریف جدید چاقی از چه معیارهایی استفاده می کند؟

برای بیمار معینی که از نظر چاقی ارزیابی می شود، دستورالعمل های پیشنهادی استفاده از حداقل یک اندازه گیری اضافی بدن در کنار BMI را پیشنهاد می کند و از پزشک خود می خواهد سابقه پزشکی او را برای سایر علائم اختلال عملکرد بدن یا اندام بررسی کند.

اندازه گیری های پیشنهادی بدن نسبت به BMI کمتر تحت تاثیر توده عضلانی یا ساختار استخوانی فرد قرار می گیرد. آنها شامل دور کمر، نسبت دور کمر به باسن و نسبت دور کمر به قد هستند. نکته قابل توجه، از آنجایی که قومیت‌های مختلف با الگوهای توزیع چربی متفاوت در بدن مرتبط هستند، آخرین مطالعه Nature بریدگی دور کمر متفاوتی را بر اساس قومیت‌ها در نظر گرفته است.

علاوه بر این اندازه‌گیری‌های بدن، معیارهای پیشنهادی به 18 وضعیت و نشانه‌های اختلال عملکرد بدن یا اندام مرتبط با چاقی، مانند بیماری‌های قلبی عروقی، درد مفاصل و آپنه خواب می‌پردازند. (همه 18 عامل را می توان به طور کامل در این نمودار یافت.)

تفاوت بین چاقی پیش بالینی و بالینی چیست؟

روبینو و همکارانش - که با هم کمیسیون لانست را تشکیل دادند - "چاقی بالینی" را به عنوان یک حالت بیماری تعریف کردند که حداقل یکی از 18 شکل اختلال عملکرد بدن ناشی از بافت چربی اضافی را شامل می شود. در مقابل، چاقی پیش بالینی زمانی است که فرد در معرض خطر ابتلا به این بیماری است و ممکن است به مداخلاتی برای جلوگیری از اختلال عملکرد مرتبط با چاقی نیاز داشته باشد.

این بدان معناست که دو نفر با شاخص توده بدنی یکسان، دور کمر و نسبت دور کمر به قد یکسان ممکن است بسته به شرایط دیگری طبقه بندی شوند. در مطالعه جدید، بین 77 تا 91 درصد از افراد مبتلا به چاقی پیش بالینی، بسته به گروه مورد تجزیه و تحلیل، طی 10 سال به چاقی بالینی پیشرفت نکردند.

اگرچه این تمایز می تواند پیچیده باشد، زیرا معیارهای تشخیصی برای هر شکل از اختلال عملکرد ابهامات خاص خود را دارند.

دکتر آیوش ویساریا، مربی داخلی در دانشکده پزشکی راتگرز رابرت وود جانسون در نیوجرسی، گفت: «باید اجماع بیشتری در مورد آنچه که در واقع چاقی بالینی را تعریف می‌کند، وجود داشته باشد. ویسایرا در نوشتن معیارهای جدید دخالتی نداشت اما تحلیلی از اقدامات پیشنهادی را تألیف کرد.

کمیسیون Lancet استدلال می کند که دسته بندی چاقی پیش بالینی و بالینی می تواند به پزشکان در شناسایی افرادی که بیشترین نیاز به درمان را دارند کمک کند. محققان نتایج سلامتی را با استفاده از سوابق الکترونیکی سلامت از چین، بریتانیا، ایالات متحده و اسپانیا پیگیری کردند و به این نتیجه رسیدند که طبقه بندی چاقی بالینی آنها در تشخیص خطر مرگ افراد بهتر از BMI به تنهایی است.

تغییر معیارهای تشخیصی چاقی می تواند به نوبه خود باعث تغییر افرادی شود که برای دریافت داروهای کنترل وزن توصیه می شوند. (اعتبار تصویر: گالینا ژیگالووا از طریق گتی ایماژ) آنها هیچ ارتباط واضحی بین BMI و خطر مرگ و میر پیدا نکردند، اما چاقی بالینی با 69 درصد بیشتر خطر مرگ و میر ناشی از همه علل در مقایسه با عدم چاقی مرتبط بود.

آیا معیارهای جدید بر شیوع کلی چاقی تأثیر می گذارد؟

بر اساس این مطالعه جدید، رویکرد کمیسیون Lancet می‌تواند باعث افزایش خالص جزئی در افراد مبتلا به چاقی شود.

دکتر جنیفر هوانگ، مربی پزشکی در دانشگاه شیکاگو که تجزیه و تحلیل خود را از معیارهای جدید منتشر کرده است، گفت: تحت چارچوب فعلی، "ما قطعا برخی از افرادی را که واقعا به درمان چاقی نیاز دارند اما معیارهای BMI را برآورده نکرده اند، از دست می دهیم."

با رویکرد فقط BMI، افراد با BMI 30 یا بالاتر به عنوان چاق طبقه بندی می شوند. با این تعریف جدید، برخی از افراد با BMI زیر 30 به تازگی به عنوان چاق بالینی طبقه بندی می شوند، در حالی که گروه کوچکتری از افراد با BMI بالا به طور ناگهانی به عنوان چاق بالینی محسوب نمی شوند، مطالعه نیچر پیش بینی کرد.

به عنوان مثال، گروه اول ممکن است شامل افرادی باشد که دارای BMI "اضافه وزن" هستند اما همچنین دارای اختلال عملکرد مرتبط با چاقی هستند، در حالی که گروه دوم ممکن است شامل افرادی با BMI "چاق" اما بدون هیچ گونه اختلال باشد.

به طور کلی، این تیم پیش بینی کرد که معیارهای جدید شیوع چاقی را حدود 3.3٪ تا 7.4٪ افزایش می دهد. درصد بسته به گروه مورد تجزیه و تحلیل متفاوت بود.

برای اجرای این تعریف جدید چه چیزی لازم است؟

انحصاری Live Science Pro

موارد سرطان کولورکتال در کودکان در طول 2 دهه گذشته شش برابر شده است - محققان در حال رقابت برای درک دلیل

تشخیص اشتباه کریستینا اپلگیت: چرا تشخیص ام اس دشوار است؟

سلول های زامبی ممکن است باعث پیری شوند و دانشمندان در حال ابداع راه های جدیدی برای خلاص شدن از شر آنها هستند.

هوانگ گفت که برای اثبات اینکه معیارهای کمیسیون Lancet مراقبت از بیمار را بهبود می بخشد و برای استفاده در یک محیط بالینی کاربردی است، به تحقیقات بیشتری نیاز است. او به چالش‌های بالقوه در اجرای هر دو جنبه جدید چارچوب جدید اشاره کرد. در حالی که اندازه گیری های بدن برای استفاده به اندازه کافی ساده به نظر می رسد، پزشکان برای انجام دقیق آنها به آموزش نیاز دارند.

ارائه دهندگان همچنین ممکن است با تمایز جدید بین چاقی پیش بالینی و بالینی مبارزه کنند. یک تجزیه و تحلیل در سال 2025 از چارچوب کمیسیون Lancet اشاره کرد که برخی از بیمارانی که واجد شرایط استفاده از داروهای چاقی تحت دستورالعمل های سازمان غذا و دارو هستند، ممکن است به عنوان چاقی پیش بالینی مشخص شوند و دیگر نسخه ای دریافت نکنند.

روبینو و بقیه اعضای کمیسیون Lancet قصد دارند به اعتبار بخشیدن به چارچوب خود ادامه دهند تا ببینند چگونه می تواند به بهترین وجه از درمان شخصی چاقی حمایت کند. به عنوان مثال، آنها می خواهند تعیین کنند که کدام اشکال اختلال عملکرد ارگان بیشترین نگرانی را دارد و راهی برای امتیاز دهی به سطح خطر هر بیمار ایجاد کنند.

این مقاله فقط برای اهداف اطلاعاتی است و به منظور ارائه توصیه های پزشکی نیست.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.