طبیعت حیاتی ترین زیرساخت ما است اما به عنوان یک مانع قرار می گیرد

دولت برای اجرای سریع پروژه های زیربنایی عمومی بزرگ به عنوان «زیرساخت های حیاتی» قانون وضع کرده است. این بدان معناست که بخش دولتی موظف است سرعت بخشیدن به تحویل آنها را افزایش داده و اولویت بندی کند. در همین حال، طبیعت زیرساخت‌های حیاتی را اغلب به صورت رایگان و در مقیاس فراهم می‌کند، اما ما سرمایه‌گذاری درستی انجام نمی‌دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که زیرساخت‌های طبیعی که آب تمیز، تنظیم آب و هوا و غذای سالم را برای ما فراهم می‌کند، به اندازه کافی حمایت می‌شوند.

9 پروژه نامزد شده در آب، حمل و نقل و انرژی انتخاب شده اند. برخی از این ابتکارات بدون شک برای مقابله با مشکلات پایدار کیفیت آب، نیاز به ارتقای شبکه ملی برای مقابله با تقاضای برق بیشتر و ترکیب منابع انرژی تجدیدپذیر، و نیاز به افزایش مقیاس سیستم های حمل و نقل عمومی با انتشار کم مورد نیاز است.

با این حال، دولت هیچ تعهدی ندارد که فقط پروژه هایی را که از نظر زیست محیطی مفید هستند به عنوان زیرساخت های حیاتی معرفی کند. در واقع، قانون به صراحت بخش 15 قانون آب و هوا را نادیده می گیرد. نادیده گرفتن بخش 15 تعهد بخش عمومی را برای عمل به روشی مطابق با اهداف ملی آب و هوا و برنامه های اقدام حذف می کند.

تصور کنید اگر بتوانیم یک پروژه زیرساختی بزرگ بسازیم که دی اکسید کربن را از هوا بمکد و آن را مسدود کند و تأثیر تغییرات آب و هوایی و امواج گرما و سیل های خطرناک ناشی از آن را کاهش دهد. یک دولت ممکن است آن را به عنوان زیرساخت حیاتی معرفی کند، زیرا زندگی و معیشت ما به آب و هوای قابل زندگی بستگی دارد. ممکن است میلیاردها دلار برای طراحی و ساخت این زیرساخت حذف کربن هزینه شود.

یک دولت روشن‌تر ممکن است متوجه شود که سرمایه‌گذاری در بازسازی اکوسیستم‌های طبیعی که حذف و ذخیره کربن را فراهم می‌کنند - جنگل‌ها، باتلاق‌ها، شوره‌زارها و مراتع ما - مقرون‌به‌صرفه‌تر از راه‌حل ساخته‌شده خواهد بود و مزایای متعدد دیگری مانند آب تمیز، کاهش سیل و خاک‌های سالم را به همراه خواهد داشت.

نیاز به رعایت اهداف ملی آب و هوا و سایر قوانین زیست محیطی اغلب به عنوان مسدود کننده پروژه های زیربنایی تنظیم می شود. ما باید طرز فکر خود را درباره محیط زیست سالم که برای بقای جوامع، اقتصاد و شیوه زندگی ما حیاتی است، تغییر دهیم. اگر به زیرساخت های طبیعی حیاتی و حیاتی زندگی و اقتصاد خود فکر کنیم، کدام مناطق کشور و کدام اکوسیستم ها را برای بازسازی و حفاظت در اولویت قرار می دهیم؟

آنچه تغییرات در جمعیت پروانه ها در مورد تغییرات آب و هوا در ایرلند به ما می گوید

اینستالیشن هنری A Fine Balance، توسط Aoife Banville با همکاری محققان مرکز مشترک آب و هوا، تنوع زیستی و آب، این سوال را مطرح می‌کند که چگونه به طبیعت، سرمایه‌گذاری و بازده ارزش می‌گذاریم، و چگونه می‌توان منابع مالی خصوصی و سرمایه‌گذاری عمومی را برای محافظت و احیای آن بسیج کرد.

استدلال‌های معتبر زیادی برای حفاظت و احیای طبیعت وجود دارد، از استدلال‌های «سبز عمیق» که تنوع زیستی دارای ارزش ذاتی است گرفته تا استدلال‌های سودمند که اکوسیستم‌های سالم دست‌نخورده کالاها و خدمات اکوسیستمی حیاتی را در اختیار ما قرار می‌دهند که جایگزینی با زیرساخت‌ها و فناوری ساخته‌شده غیرممکن، غیرممکن یا بسیار پرهزینه است.

همانطور که وارد دوره ای از وجود انسان می شویم که در آن باعث شده ایم آب و هوایی که ما را قادر به زندگی و تکامل در این سیاره کرده است، به گونه ای تغییر کند که ثبات اقتصاد و جوامع ما را تهدید کند، باید در مورد ضرورت اولویت دادن به طبیعت به عنوان زیرساخت حیاتی به واقعیت پی ببریم.

طبیعت همه راه‌حل‌ها را برای چالش‌های متعدد و متنوع ما در اختیار ندارد و ما همچنان به زیرساخت‌های انرژی‌های تجدیدپذیر، تصفیه‌خانه‌های آب، حمل‌ونقل عمومی قابل اعتماد و بسیاری دیگر از تأسیسات زیرساختی نیاز خواهیم داشت. با این حال، قرار دادن تعهداتمان برای حفاظت و احیای طبیعت به عنوان یک مانع توسعه اقتصادی، وابستگی کامل ما به اکوسیستم‌های عملکردی سالم را نادیده می‌گیرد.

روند بررسی کاربری اراضی دولت بسیاری از چالش های موجود در تامین آینده ای پایدار را مشخص کرده است. گزارش حاصل، یک سرزمین زنده، توسعه یک چارچوب حکمرانی را برای "بهینه سازی استفاده از زمین برای پاسخگویی به انواع نیازهای اجتماعی از جمله اجتماعی-اقتصادی، احیای طبیعت، بهبود کیفیت آب، افزایش سازگاری با اقلیم و کاهش" توصیه می کند.

با این حال، پاسخ دولت به این توصیه فاقد فوریت هایی است که در مورد زیرساخت های ساخته شده سریع انجام شده است.

اکوسیستم های مستقر در خشکی زیرساخت های طبیعی حیاتی هستند که ما برای ارائه موثر کیفیت زندگی خوب در آینده ای پرتلاطم به آن نیاز داریم. زمان آن فرا رسیده است که از طریق اقدامات حفاظتی و بازسازی استراتژیک، تحویل زیرساخت های طبیعی حیاتی را تسریع و اولویت بندی کنیم.

پروفسور ایوون باکلی مدیر مشترک مرکز آب و هوا، تنوع زیستی و آب و استاد جانورشناسی در کالج ترینیتی دوبلین است.