طراحی مشترک با جامعه؟ مطالعه بینش هایی را در مورد ایجاد اعتماد ارائه می دهد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

پروژه‌های طراحی مشترک به ذینفعان، از جمله آنها به عنوان اعضای تیم طراحی، روی میز می‌نشینند، اما مطالعات کمی ارزیابی کرده‌اند که آیا احساس می‌کنند شنیده می‌شوند یا خیر. یک مطالعه رضایت شرکت‌کنندگان نشان داد که چگونه و چه زمانی افراد درگیر هستند، و همچنین چه کسی قدرت تصمیم‌گیری را در اختیار دارد، مشارکت معنادار را شکل می‌دهد.

این مطالعه کارگاه‌های طراحی مشترک را با هدف بهبود مشاوره تنظیم خانواده و پیگیری در مراکز بهداشت عمومی در آدیس آبابا، اتیوپی و نایروبی، کنیا، ارزیابی کرد. این توسط محققان دانشگاه مهندسی میشیگان، با همکارانی از Derz Consulting در اتیوپی و کنیا هدایت شد.

نتایج ابزارهایی را در اختیار پزشکان قرار می‌دهد تا رضایت شرکت‌کنندگان را نظارت کنند و از این بازخورد برای ایجاد مشارکت معنادارتر و عادلانه‌تر در پروژه‌های بهداشت جهانی آینده استفاده کنند.

این تحقیق در مجله CoDesign منتشر شده است.

جولیا کرامر، استادیار مهندسی مکانیک در U-M و نویسنده مسئول این مطالعه گفت: "اگر از مردم می خواهیم که زمان، انرژی و تجربیات شخصی خود را در یک فرآیند طراحی مشترک با ما به اشتراک بگذارند، ما مسئولیت داریم که بفهمیم این فرآیند در واقع چگونه است. طراحی مشترک باید برای همه کسانی که درگیر هستند ارزشمند باشد و نه فقط برای تیم تحقیقاتی مفید باشد."

در طول کارگاه‌های طراحی مشترک ساختاریافته، کاربران پیشگیری از بارداری، مردان متاهل و ارائه‌دهندگان برنامه‌ریزی خانواده در کنار محققان برای ایجاد مداخلات مشاوره‌ای حمایتی برای کمک به زنان در برنامه‌ریزی برای بچه دار شدن، زمان و تعداد فرزندانشان کار کردند. یک تیم در اتیوپی و تیمی دیگر در کنیا برای هفت کارگاه مجزا که به زبان محلی در طول یک دوره یک ساله تسهیل شده بود، ملاقات کردند.

برای ارزیابی رضایت شرکت‌کنندگان در طراحی مشترک، تیم تحقیقاتی نظرسنجی‌هایی را بر اساس تحقیقات قبلی ایجاد کردند و آن‌ها را با مشاهدات و مصاحبه‌های عمیق تکمیل کردند. ارزیابی بر سه بعد رضایت از تعامل متمرکز بود: آیا شرکت کنندگان احساس ارزشمندی می کنند، آنچه یاد گرفته اند و اینکه آیا احساس می کنند در پیشرفت پروژه نقش داشته اند یا خیر.

لورن وویچیچوسکی، دانشجوی دکترای علوم طراحی در U-M و نویسنده اصلی این مطالعه، گفت: "من واقعا از صادق بودن یافته‌های ما تشویق شده‌ام. هم طراحان و هم تسهیل‌کننده‌های اعضای جامعه در مورد اینکه چه چیزی مؤثر است و چه چیزی مؤثر نیست، واقعا تشویق شده‌ام. این نوع تأمل صادقانه دقیقا همان چیزی است که ما به آن نیاز داریم تا بفهمیم چگونه می‌توانیم تعاملات خود را بهبود بخشیم و آنها را منصفانه‌تر کنیم."

در حالی که نظرسنجی ها برای پروژه تنظیم خانواده توسعه داده شده است، تیم تحقیقاتی معتقد است که می توان آنها را با دیگر تلاش های طراحی مشترک تطبیق داد، زیرا این سه بعد می تواند برای سایر برنامه های اجتماعی، پروژه های ساختمانی بزرگ و موارد دیگر اعمال شود.

شرکت کنندگان به طور کلی تجربیات مثبتی را با طراحی مشترک گزارش کردند. یافته‌ها نشان داد که شرکت‌کنندگان احساس ارزشمندی می‌کنند، دانش جدیدی در مورد برنامه‌ریزی خانواده و طراحی انسان محور به دست آورده‌اند و احساس می‌کنند که در پروژه مشارکت دارند.

ارزش، یادگیری و پیشرفت به هم مرتبط بودند. احساس با ارزش بودن از یادگیری شرکت کنندگان پشتیبانی می کند. یادگیری به شرکت کنندگان کمک کرد تا در پیشرفت پروژه سهیم باشند. دیدن پیشرفت پروژه، احساس ارزشمندی را در شرکت کنندگان تقویت کرد.

وقفه ها و گفتگوهای معمولی در طول کارگاه ها به ایجاد روابط قابل اعتماد بین طراحان کمک کرد. این اعتماد به شرکت‌کنندگان کمک می‌کرد تا در هنگام هدایت درگیری‌ها و یادگیری از یکدیگر احساس راحتی بیشتری داشته باشند تا دیدگاه‌های خود را به اشتراک بگذارند.

شرکت‌کنندگان از فاصله‌های طولانی بین کارگاه‌ها و بدون تماس با تیم طراحی ابراز ناامیدی کردند. در طول این بازه زمانی، محققان بازخورد و ایده‌های تولید شده توسط شرکت‌کنندگان کارگاه را با نظرات وزارت‌های بهداشت محلی و همچنین بنیاد بیل و ملیندا گیتس متعادل کردند. این ناامیدی اهمیت به‌روز نگه داشتن شرکت‌کنندگان در مورد پیشرفت‌هایی که در پشت صحنه اتفاق می‌افتد را برجسته می‌کند.

شریک Emnet Woubishet و Mansultinga در Derout و Managing Consulting در Deruthor و شریک موسس در Deruthor، گفت: "یکی از چیزهایی که این فرآیند به من آموخت این فرآیند به من آموخته است که طراحی مشترک در زمینه پویایی پروژه وجود دارد. ایجاد یک فضای طراحی مشترک در یک کارگاه کافی نیست. ما باید به این فکر کنیم که چگونه این اصول در خود پروژه گنجانده می شوند و چگونه خروجی ها توسط تیم گسترده تر و سایر تصمیم گیرندگان به پیش می روند." مطالعه کنید

برخی از تنش‌ها ناشی از نتایج بود: وقتی ایده‌های شرکت‌کنندگان برای مداخلات جدید تنظیم خانواده کنار گذاشته شد، احساس می‌کردند که از تصمیم‌گیری کنار گذاشته شده‌اند. این تضاد نشان دهنده عدم تقارن قدرت بین طراحان مشترک و تیم تحقیقاتی است. در حالی که شرکت‌کنندگان می‌توانستند ایده‌های خود را در طول کارگاه‌ها به طور معناداری ارائه کنند، محدودیت‌های پروژه مانند زمان، پول و واقعیت‌های اجرا، تأثیر آنها را محدود می‌کرد.

کرامر گفت: «ما امیدواریم که در ادامه بررسی کنیم که چگونه تسهیل‌گران طراحی از تعامل عادلانه حمایت می‌کنند و چگونه تنش‌ها بین ایده‌آل‌های مشارکتی و محدودیت‌های پروژه می‌توانند در هنگام ادغام طراحی مشترک در پروژه‌های بهداشت جهانی متعادل شوند.

به عنوان مثال، رهبران هم‌طراحی ممکن است دامنه پروژه، مبادلات و محدودیت‌ها را از مراحل اولیه به اشتراک بگذارند و به مدیریت انتظارات شرکت‌کنندگان در جامعه کمک کنند.

Lauren Wojciechowski و همکاران، رضایت شرکت کنندگان از کارگاه های آموزشی برای طراحی مشترک مداخلات تنظیم خانواده در اتیوپی و کنیا، CoDesign (2026). DOI: 10.1080/15710882.2026.2711792

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →