طرح تصادفی لوئیزیانا برای بازسازی سواحل آن

آرتور ماترن عادت دارد قایق هوایی خود را با سرعت در امتداد جنوب شرقی سواحل لوئیزیانا طی کند، جایی که دریاچه‌ها و دریاچه‌ها با حرکت آب شور خلیج مکزیک، وسعت یافته‌اند و باتلاق‌ها و باتلاق‌ها را در خود حل کرده‌اند.

اما در یکی از تکه‌های 1.6 میلیون هکتاری حوضه باراتاریا، راهنمای تور نیمه بازنشسته در حالی که سعی می‌کند مسیر خود را از طریق کانال‌هایی که سال به سال تنگ‌تر شده‌اند به یاد بیاورد، از دریچه گاز خارج می‌شود. علف‌ها از کم‌عمق‌ها سبقت می‌گیرند، و شاخه‌های بلوط در بالای سرشان پخش می‌شوند و خزه‌های اسپانیایی روی آبراه‌هایی که زمانی از آن عبور می‌کردند آویزان شده‌اند.

ماترن پس از بستن پروانه خروشان قایق هوایی خود گفت: "همه اینها، در حال پر شدن است." "در اینجا، قبلا سه فوت آب بود. اکنون سه اینچ است."

آنچه ماترن می بیند، معکوس کردن قابل توجهی از الگویی است که در قرن گذشته جنوب لوئیزیانا را تعریف کرده است. در حالی که بسیاری از مناطق ساحلی با حدود 11 مایل مربع در سال به دلیل فرسایش و سایر نیروهای ترکیب شده توسط تغییرات آب و هوایی عقب نشینی کرده اند، تالاب های اینجا در حال افزایش هستند.

دلیل آن فقط چند مایل دورتر است. در نزدیکی لولینگ در پریش سنت چارلز، انحراف آب شیرین برکه دیویس از زمانی که سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده آن را در سال 2002 برای مبارزه با نفوذ آب شور ساخت، آب رودخانه می سی سی پی را به داخل حوضه هدایت کرده است. اما اتفاقی غیر منتظره افتاد. این انحراف همچنین رسوبات رودخانه گل آلود را به تالاب ها منتقل کرد و کف را بالا برد و به ایجاد زمین جدید کمک کرد.

جاکوب برکوویتز، دانشمند تالاب سپاه مهندسین ارتش، گفت: «این عواقب ناخواسته ساخت زمین را به همراه داشته است. "این به یکی از استراتژی هایی تبدیل شد که به عنوان کلیدی برای رسیدگی به از دست دادن زمین های ساحلی در لوئیزیانا در نظر گرفته می شود."

جاکوب برکوویتز، دانشمند سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، در مورد رشد تالاب های جنوب انحراف آب شیرین برکه دیویس بحث می کند. Tristan Baurick / Verite News

با این حال، حتی زمانی که دیویس پاند پتانسیل زمین‌سازی انحراف رودخانه‌ها را نشان می‌دهد، لوئیزیانا بلندپروازانه‌ترین تلاش خود را برای اجرای این رویکرد کنار گذاشته است. سال گذشته، ایالت پروژه عظیم Mid-Barataria Sediment Diversion را لغو کرد، پروژه ای 3 میلیارد دلاری که از دیویس پاند الهام گرفته شده بود و زمانی توسط ایالت به عنوان "بزرگترین و جسورانه ترین پروژه احیای محیط زیست در تاریخ ایالات متحده" معرفی می شد. اگرچه در سال 2023 شروع به کار کرد، اما مدت کوتاهی پس از روی کار آمدن فرماندار جف لندری، یک جمهوری خواه و یکی از برجسته ترین منتقدان انحراف، در سال 2024 کار متوقف شد.

او به طور رسمی این پروژه را که در 20 مایلی جنوب نیواورلئان واقع شده بود، در جولای 2025 خاتمه داد.

لندری این انحراف را یک "آزمایش" پرهزینه و بی‌اثر خواند که با سیل کردن بخش‌هایی از خلیج باراتاریا با آب شیرین و رسوب زیاد، بیرون راندن میگو و دفن صدف‌ها، به صنعت ماهیگیری تجاری آسیب می‌رساند.

لندری در سال 2024 به قانونگذاران ایالتی گفت: "این پروژه فرهنگ ما را خواهد شکست."

دولت لندری همچنین یک پروژه همراه - انحراف رسوب برتون میانی 1.8 میلیارد دلاری را با هدف احیای تالاب های در حال مرگ در جنوب شرقی نیواورلئان لغو کرد.

علیرغم مخالفت لندری با این پروژه ها، دولت او بی سر و صدا در حال برنامه ریزی انحرافات بیشتر در امتداد می سی سی پی است، البته در مقیاس کوچکتر.

مقامات اداره حفاظت و احیای سواحل لوئیزیانا از بحث در مورد طرح های انحراف این ایالت خودداری کردند، اما بررسی Verite News از اسناد بودجه این مقام نشان می دهد که ایالت قصد دارد حداقل 340 میلیون دلار در پنج پروژه طی چند سال آینده هزینه کند که آب رودخانه می سی سی پی را برای احیای تالاب های ساحلی منحرف می کند. این نشان دهنده افزایش بزرگی نسبت به هزینه های گذشته برای انحرافات است. طبق برنامه سالانه آژانس در سال 2027، از سال 2007، CPRA تنها سه پروژه انحرافی به ارزش 47 میلیون دلار را تکمیل کرده است.

در حالی که برخی از رهبران ایالت ممکن است انحرافات را تحقیر کنند، دانشمندان CPRA هنوز معتقدند استفاده از آب رودخانه برای بازسازی زمین و احیای تالاب ها یک رویکرد صحیح است. به گفته برایان گاسمن، دانشمند ساحلی CPRA، که در طول یک سخنرانی عمومی در ماه مارس صحبت می کرد، یک انحراف در هسته خود شبیه نحوه عملکرد می سی سی پی قبل از دیوارکشی از دشت سیلابی آن است که مانع از طغیان رودخانه از سواحل خود یا شکستن آنها در نقاطی به نام شکاف می شود.

گوسمن گفت: «فرایند طبیعی که ما در تلاش برای مهار آن هستیم، چرخه دلتا است. "این همان فرآیندی است که کل ساحل لوئیزیانا را در طول هزاران سال ساخته است. ما فقط از آن به روشی هدفمند استفاده می کنیم."

یک قایق هوایی از طریق کانالی در جنوب انحراف آب شیرین Davis Pond در لوئیزیانا حرکت می کند. آب و رسوب حاصل از انحراف به ساخت زمین و افزایش رشد درختان و علف های تالاب کمک کرده است. Tristan Baurick / Verite News

تقریبا تمام هزینه‌های انحرافی مقامات صرف یک پروژه می‌شود - احیای مرداب Maurepas، یک تالاب به اندازه شیکاگو در امتداد لبه غربی دریاچه Pontchartrain، در حدود 25 مایلی نیواورلئان.

این پروژه 334 میلیون دلاری که در سال 2024 کلید خورد، دروازه‌هایی را در رودخانه می‌سی‌سی‌پی در نزدیکی گریویل در کلیسای سنت جان باپتیست نصب می‌کند و تا 2000 فوت مکعب در ثانیه آب را به ماورپاس هدایت می‌کند، که با وجود از دست دادن هزاران هکتار از جنگل‌ها و متراکم‌ها، یکی از بزرگ‌ترین باتلاق‌های کشور است. تپه های ساخته شده در اوایل دهه 1900، باتلاق را از آب شیرین و رسوب جدا کردند و درختان آن را در برابر نفوذ آب شور آسیب پذیر کردند.

بر اساس CPRA، انحراف زمین های از دست رفته را بازسازی می کند و آب های راکد و شور را تخلیه می کند و حدود 45000 هکتار را جوان می کند. قرار است اواخر سال آینده تکمیل شود.

این مقام به طور کامل از هدایت رسوبات به حوضه باراتاریا دست برنداشته است. پس از لغو Mid-Barataria Sediment Diversion، آژانس نمونه قبلی و بسیار کوچکتر این پروژه را گرد و غبار زد: انحراف متوسط ​​در Myrtle Grove. این پروژه که بیش از 25 سال پیش پیشنهاد شد، 15000 فوت مکعب آب رودخانه را در هر ثانیه به داخل حوضه هدایت می‌کرد که حدود یک سوم نرخ عملیاتی معمولی Mid-Barataria است. برای تسریع در ایجاد مرداب، مقامات همچنین رسوبات می سی سی پی را لایروبی کرده و مستقیما به داخل حوضه پمپاژ می کنند.

جدول زمانی و بودجه پروژه Myrtle Grove نامشخص است. اسناد بودجه CPRA نشان می دهد که حدود 1.7 میلیون دلار می تواند بین سال های 2027 و 2029 برای آن هزینه شود، اما هزینه کامل احتمالا بسیار بیشتر خواهد بود. در سال 2012، این پروژه 278 میلیون دلار یا حدود 480 میلیون دلار به دلار امروزی برآورد شد.

برنامه های هزینه های CPRA همچنین انحراف برکه دیویس را تقویت می کند. آژانس پیشنهاد کرده است که 3 میلیون دلار به اشتراک گذاشته شده با سپاه ارتش، برای مطالعه چگونگی عملیات انحراف برای ساختن زمین بیشتر.

تحقیقات انجام شده توسط دانشگاه تولان در سال 2019 نشان داد که افزایش میانگین جریان انحراف از 1000 فوت مکعب در ثانیه به بین 4000 تا 7000 فوت مکعب در ثانیه می‌تواند رسوب بیشتری را به تالاب‌های مجاور برساند. اما محققان هشدار دادند که اگر جریان بیش از حد زیاد باشد، رسوبات از بین خواهند رفت.

در پریش سنت چارلز، محل استخر دیویس، یافتن راه‌هایی برای افزایش جریان انحراف از پشتیبانی قوی برخوردار است. در طرح احیای زیستگاه خود در سال 2025، این محله مطالعه پیشنهادی CPRA را با استناد به انتقاداتی مبنی بر اینکه عملیات انحراف برای به حداکثر رساندن مزایای آن "به اندازه کافی تهاجمی نبود" تایید کرد.

Matherne بر روی سکویی قرار دارد که توسط دانشمندان برای ردیابی رشد زمین های جدید ایجاد شده توسط Davis Pond Freshwater Sediment Diversion استفاده می شود. راهنمای تور نیمه بازنشسته می گوید تالاب های جنوب انحراف در حال گسترش هستند و حیات وحش در حال رونق است. Tristan Baurick / Verite News

ماترن با تماشای جریان‌های سیلی دیویس پاند که از کنار قایق هوایی او عبور می‌کنند، موافقت کرد که انحراف باید آب و رسوب بیشتری آزاد کند. او گفت: «در حال حاضر، مثل این است که در یک استخر به اندازه المپیک خیس کردن. "ما به جریان بیشتری نیاز داریم."

سپاه ارتش این انحراف را برای بهبود بسترهای صدف ایجاد کرد که با کاهش باتلاق های ساحلی بیش از حد شور شده بودند. به گفته دانیل ریچاردی، دانشمند ساحلی CPRA، فراوانی صدف در این منطقه از زمان ایجاد انحراف در نوسان بوده است، اما داده‌های نظارتی اخیر نشان می‌دهد که جمعیت روی تخت‌های عمومی بالاتر از میانگین 10 ساله خود در سال 2024 بوده است. او گفت که صید میگو در جنوب انحراف در همان سال به بالاترین حد خود در چهار دهه گذشته رسید.

ماترن گفت که افزایش قابل توجهی در حیات وحش دیده است. او گفت که تمساح‌ها فراوان‌تر هستند و به بیش از ده خزنده اشاره کرد که قایقش در پیچ و خم آبراه‌ها در نزدیکی انحراف حرکت می‌کرد. او گفت: «تمام تمساح‌هایی که می‌بینید - این کسری از چیزی است که در آنجا وجود دارد. "شب برگرد و چشمان آنها را می بینی که همه جا می درخشد."

چندین مطالعه نشان داده اند که چگونه رسوبات انباشته زمینی را در نزدیکی انحراف ایجاد کرده است، اگرچه محققان در سال های اخیر به نتایج متناقضی در مورد تأثیر کلی بر سطح زیرکشت تالاب رسیده اند.

در سال 2019، یوجین ترنر، استاد علوم ساحلی دانشگاه ایالتی لوئیزیانا، تفکر متعارف در مورد انحراف رودخانه‌ها را با مطالعه‌ای که دیویس پاند را با افزایش تلفات تالاب مرتبط می‌کند، به چالش کشید. ترنر دریافت که نرخ سالانه تلفات تالاب در نزدیکی دیویس پوند پس از شروع عملیات انحراف تقریبا سه برابر شد و از 0.36 درصد به بیش از 1 درصد افزایش یافت. این افزایش نسبت به تالاب های مجاور که تحت تأثیر انحراف قرار نگرفته بودند بیشتر بود.

یک توضیح ممکن است مربوط به آنچه در آب است باشد. در حالی که این انحراف برای بازگرداندن اتصالات پیش از خاکریز می سی سی پی به تالاب های اطراف در نظر گرفته شده بود، آب رودخانه در طول قرن گذشته به طرز چشمگیری تغییر کرده است. اکنون غلظت بالایی از نیتروژن و فسفر را حمل می کند که بیشتر آن از کود و رواناب کود دامی از مزارع و فاضلاب تخلیه شده توسط شهرها در بالادست خارج می شود. ترنر استدلال می کند که مواد مغذی اضافی، گیاهان تالابی را تولید می کند که اساسا شل و ول و ضعیف هستند.

او گفت: "اگر باغ شما بیش از حد بارور شود، تمام رشد خود را در بالای زمین قرار می دهد." "از بین می رود زیرا ریشه های آن هرگز مجبور نبودند سخت کار کنند."

ترنر معتقد است که سطوح پایین‌تر مواد مغذی، گیاهان را تشویق می‌کند تا سیستم‌های ریشه‌ای قوی‌تری ایجاد کنند، که باعث می‌شود مرداب‌ها در برابر فرسایش مقاوم‌تر شوند. او برخی از سودهای آشکار زمین از انحرافات را به یک "توپی سبز" تشبیه می کند. تالاب ها ممکن است به نظر برسید که در حال پر شدن هستند، اما باد یا جریان های شدید می توانند به راحتی پوشش گیاهی را از بین ببرند.

بعدی را بخوانید

نزدیک به 1.5 میلیون نفر در لوئیزیانا به این نوار مرداب وابسته هستند. اما نیاز به صرفه جویی دارد.

تریستان باوریک

دو تن از همکاران ترنر در مطالعه ای در سال 2023، یافته های او را به چالش کشیدند. جان وایت و جان دی، همچنین استادان علوم ساحلی LSU، دریافتند که 20 سال اول عملیات دیویس پاند در واقع به سود خالص 1.3 مایل مربع زمین منجر شده است. مطالعه آنها گفت که ترنر با استفاده نادرست از داده هایی که به وضوح به عنوان نامناسب برای این کار برچسب گذاری شده بودند، به یک "نتیجه اشتباه" رسید.

محققان اظهار داشتند که داده‌های ماهواره‌ای ترنر برای تشخیص تکه‌های کوچک تالاب‌ها از آب‌های آزاد بسیار نادرست است، و به طور بالقوه باعث می‌شود که زمین در زمانی که ناپدید نشده بود، ناپدید شده باشد.

ترنر بر یافته‌های خود می‌ایستد و استدلال می‌کند که آنها با دقت بیشتری چگونگی تأثیر انحراف بر تالاب‌های ساحلی را نشان می‌دهند و در مورد آسیب‌هایی که در صورت مدیریت ضعیف می‌توانند ایجاد کنند، هشدار می‌دهند.

مخالفان انحراف Mid-Barataria مرتبا به تحقیقات ترنر استناد می‌کردند و چندین نگرانی دیگر را اضافه می‌کردند، از جمله پیش‌بینی‌های CPRA مبنی بر اینکه انحراف عظیم می‌تواند بسترهای صدف را در زیر رسوب مدفون کند و اینکه آب شیرین اضافه شده احتمالا میگوها را به دورتر از ساحل سوق می‌دهد و صید آنها را سخت‌تر می‌کند. این نگرانی‌ها همراه با قیمت 3 میلیارد دلاری این پروژه، باعث ایجاد حمایت سیاسی شد.

گوردون داو، رئیس CPRA در ستونی در The Times Picayune نوشت: "با توجه به عدم قطعیت ها و نتایج مشکوک زیست محیطی که توسط آژانس های مختلف به رسمیت شناخته شده است ... لازم بود پروژه فعلی کنار گذاشته شود."

اگرچه CPRA هنوز رویکرد جدید خود را برای انحرافات به طور کامل توضیح نداده است، به نظر می‌رسد پروژه‌های کوچکتر و ارزان‌تر در اولویت هستند. ترنر از این تغییر استقبال می کند، اما استدلال می کند که انحراف ها باید در جریان های پایین تر نیز عمل کنند تا از شسته شدن پوشش گیاهی که به اعتقاد او مواد مغذی بیش از حد ضعیف شده اند جلوگیری شود. او همچنین ساخت انحرافات را در مناطقی با خاک های شنی به جای خاک نرم و ناپایدار در بسیاری از باتلاق ها توصیه می کند.

ترنر گفت: «اینطور نیست که آنها کار نکنند. "این انحرافات به شما درس می دهد. ما باید از آنها درس بگیریم."

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان طرح تصادفی لوئیزیانا برای بازسازی سواحل خود در 3 نوامبر 2026 منتشر شد.