طرح دموکرات ها برای حذف الکترال کالج بالاخره در دسترس است. یکی از معماران آن تفکر دوم است.

آخیل رید آمار، استاد حقوق دانشگاه ییل در جلسه استماع کمیته قضایی سنا در سپتامبر 2017 شهادت می دهد. تام ویلیامز/CQ Roll Call

موج آبی 2026 می تواند در نهایت کالج الکترال را از بین ببرد.

دموکرات‌ها علاوه بر پیروزی در کنگره، کنترل کامل دولت‌های ایالتی در آریزونا، میشیگان، نوادا، پنسیلوانیا و ویسکانسین را به دست آوردند.

این بدان معناست که یک برنامه دو دهه در حال ساخت برای تغییر انتخابات ریاست جمهوری ما به یک سیستم رأی مردمی - طرحی که 18 ایالت قبلا آن را تأیید کرده اند - می تواند از آستانه ای عبور کند که آن را به واقعیت تبدیل می کند.

این طرح، پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی (NPVIC) است. ایالتی که این توافقنامه را امضا می کند موافقت می کند که به جای اعطای اعطای انتخاب کنندگان خود به نامزد ریاست جمهوری که در سراسر ایالت پیروز شده است، انتخاب کنندگان را به نامزد ریاست جمهوری که آرای مردمی ملی را به دست آورده است، اختصاص دهد. نکته مهم این است که هر ایالت تنها در صورتی این کار را انجام می دهد که کشورهای دیگر به اندازه کافی برای تعیین نتیجه امضا کرده باشند.

برای روشن شدن: 538 رای الکترال وجود دارد و برای اکثریت 270 رای لازم است. بنابراین، اگر ایالت هایی که 270 یا بیشتر رای الکترال دارند، موافقت کنند که آنها را به برنده آرای عمومی ملی اعطا کنند - آن شخص برنده می شود. در واقع، این کشور یک سیستم رای مردمی موقتی را شکل می‌دهد.

ایالت ها با 222 رأی الکترال قبلا موافقت کرده اند. بنابراین اگر ایالت هایی که 48 رای الکترال دیگر را نمایندگی می کنند به آنها بپیوندند، از آستانه عبور می کند. پنسیلوانیا به علاوه میشیگان به علاوه هر دو آریزونا، نوادا و ویسکانسین به آنجا می‌رسند.

شکاکان از نظر تاریخی شک داشتند که ایالت های نوسانی مهم داوطلبانه از قدرتی که تحت هیئت الکترال از آن برخوردار بودند دست بکشند. اما دموکرات‌ها به شدت علیه این سیستم روی آورده‌اند - به‌ویژه پس از اینکه دو رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه گذشته در انتخاباتی بدون مزیت رای مردم پیروز شدند - و استدلال می‌کنند که این عمیقا ناعادلانه است که ریاست‌جمهوری عمدتا بر اساس چگونگی شکستن چند ایالت با تقسیم‌بندی محدود تعیین شود.

نشانه های اولیه حاکی از آن است که این موضوع در سال آینده موضوع اصلی بحث برای دولت های ایالتی جدید دموکرات خواهد بود. جاش شاپیرو، فرماندار پنسیلوانیا، حمایت خود را از اصلاحات در آخر هفته اعلام کرد و گفت: «فکر می‌کنم پنسیلوانیا همچنان می‌تواند نقش بزرگی حتی در رأی‌گیری مردمی ملی ایفا کند».

بنابراین واقعا ممکن است اتفاق بیفتد - کالج انتخاباتی می تواند عملا قبل از سال 2028 لغو شود.

و این آخیل رید آمار، استاد حقوق دانشگاه ییل را عصبی می کند.

ممکن است کسی فکر کند که از این موضوع هیجان‌زده شود، زیرا در سال 2001، آمار مقاله‌ای نوشت که چیزی نزدیک به آنچه که به توافقنامه بین‌ایالتی رای مردمی ملی تبدیل شد، نوشت. اوایل امسال، او به من گفت که این ایده را در نظر گرفته است: "کودک من - شاید منحصر به فرد من نباشد، اما کودک من."

اما سپس از برخی تشبیهات مختلف استفاده کرد: "این مانند دکتر استرنج لاو است. من این دستگاه روز قیامت را مانند ادوارد تلر ایجاد کردم. آفرین، عمار - تو فقط جهان را نابود کردی!" دلیلش این است که آمار به این باور رسیده است که این توافقنامه دارای چند نقص بسیار جدی است - نقص هایی که می تواند زمینه را برای یک فاجعه انتخاباتی در سراسر کشور فراهم کند.

بنابراین، اکنون که دموکرات‌ها به اندازه کافی فرمانداری و اکثریت قانونگذاری ایالتی را به دست آورده‌اند تا در صورت تمایل، آن را به واقعیت تبدیل کنند، می‌خواهم دوباره با عمار - که در پادکست خود نیز در این مورد صحبت کرده است - صحبت کنم تا تردیدهای او را درک کنم.

چرا عمار مخالف این ایده است؟ چه عیب هایی که او را نگران می کند - و آیا آنها کشنده هستند؟ گفتگوی ما که فشرده و ویرایش شده است در ادامه می آید.

چگونه آخیل عمار به عنوان یک منتقد کالج الکترال شروع به کار کرد

شما مدت‌هاست که به این ایده اصلاحات الکترال کالج و به ویژه این مسیر غیرمعمول اصلاح کالج انتخاباتی بدون اصلاح قانون اساسی فکر می‌کنید. با من همراهی کنید که چگونه برای شما شروع شد.

یک هفته قبل از انتخابات 2000، کلاسی را در دانشگاه ییل تدریس کردم. اخبار کابلی به کلاس من آمد و شنید که پیش بینی می کردم احتمال زیادی وجود دارد که بین رای الکترال کالج و رای مردم وارونه شود. و من گفتم، وارونگی می تواند به نفع هر یک از طرفین باشد.

در واقع یک وارونگی وجود داشت. فکر می‌کنم روز چهارشنبه نیویورک تایمز با من تماس گرفت و پرسید که آیا فکری به ذهنم می‌رسد. گفتم اوه، دارم. من ریشه های طرفدار برده داری کالج الکترال را برجسته کردم. به دلیل بند سه پنجم، ایالت هایی که بردگان زیادی دارند، در رای الکترال از جمعیت بردگان خود با تخفیف برخوردار شدند. در یک سیستم انتخاباتی مستقیم مردمی، آنها نمی توانستند بردگان خود را بشمارند.

می‌خواستم آمریکایی‌ها بدانند که چون جنوب عمدتا در سال 2000 به بوش رای داد، بار دیگر از کالج الکترال سود برد. پس این همان چیزی است که من بلافاصله بعد از انتخابات احساس کردم.

یک سال می گذرد. و در یک سالگی بوش علیه گور، سه گانه ای از پست های اینترنتی را با برادرم، ویک منتشر می کنم. در بخش سوم، فقط به عنوان یک آزمایش فکری، راهی برای بداهه سازی یک انتخابات مستقیم ملی که نیازی به اصلاح قانون اساسی ندارد، ارائه کردیم.

وقتی این را منتشر کردم، هرگز فکر نمی کردم کسی با آن کاری انجام دهد. من فقط فکر کردم، اینجا یک ایده جالب است که در حمام داشتم. این نسخه ای از آنچه بعدا به پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی تبدیل شد بود.

و ایده اصلی این است: شما به اندازه کافی ایالت ها را در اختیار دارید که انتخاب کنندگانشان را به برنده رأی مردمی متعهد کنید. شما به همه ایالت ها نیاز ندارید، فقط برای 270 رای کافی است. شما نیازی به اصلاح قانون اساسی ندارید.

به سرعت به چند سال بعد، زمانی که این ایده اساسی در برخی از ایالت های تحت کنترل دموکرات ها به قانون تبدیل می شود.

اولین باری که شنیدم کسی آن را جدی می گیرد در سال 2006 بود، زمانی که به استاد مهمان در Pepperdine می رفتم، و شخصی نسخه ای از لس آنجلس تایمز را به من نشان داد که در آن صورتحساب روی میز فرماندار شوارتزنگر بود.

و این به خاطر جان کوزا است، که گروه ملی رای مردمی را راه اندازی کرد، که اکنون دو دهه است در ایالت ها در این زمینه لابی می کند.

نسخه او دقیقا نسخه ای نیست که شما پیشنهاد کردید. اما این موردی است که مورد توجه قرار گرفت، در بسیاری از ایالت ها پذیرفته شد و اکنون به آستانه اجرای بالقوه نزدیک شده است.

من معتقدم انگیزه های او کاملا با فضیلت و تحسین است. او منابع خود را پشت این طرح می گذارد. پولش را در دهانش می گذارد. اما من هرگز او را ملاقات نکردم. او هرگز به من زنگ نزده است. او قبل از ارائه نسخه خود از طرح با من مشورت نکرد. و اگر داشت، من سعی می کردم به او توضیح دهم که آن نسخه بسیار پرگل است.

انتقادات آخیل عمار از پیمان بین ایالتی رای مردمی ملی

بنابراین بیایید به آنچه شما به آن اشکال می گویید بپردازیم. چه چیزی در مورد نسخه فشرده ای که ایالت ها تصویب کرده اند، در مقایسه با نسخه ترجیحی شما متفاوت است و از نظر شما اشکال دارد؟

این چیزی است که در سال 2001 نمی‌توانستم آن را پیش‌بینی کنم: اینکه فقط ایالت‌های آبی می‌توانند از آن استفاده کنند.

فکر من این بود که کالج الکترال در سال 2000 اتفاقا به نفع بوش بود، اما می توانست از گور حمایت کند و دفعه بعد ممکن بود به نفع دموکرات ها باشد. بنابراین، من فکر می کردم که این به عنوان یک طرح حزبی دموکرات تلقی نمی شود.

«اگر کل ایده این باشد که آرای مردمی ملی به طور عادلانه شمارش شود، دشوار است مگر اینکه در همه جا، از جمله در ایالت‌های قرمز، از سوی شمارنده‌ها موافق باشند.»

اما در سال‌های پس از آن، که تا حدی با وارونگی دوم میان هیلاری کلینتون و دونالد ترامپ شتاب گرفت، این تصور ظاهر شد، شاید به اشتباه، کالج الکترال به نفع جمهوری‌خواهان منحرف شده است. و اگر چنین است، چرا باید آن را تغییر دهند؟

بنابراین از آنجایی که ایالت‌های بیشتری از NPVIC استفاده می‌کنند، تقریبا همگی دارای ایالت‌های آبی یاقوت کبود یا آبی بوده‌اند، بدون حالت قرمز یاقوتی. این نشان دهنده موفقیت این طرح ضعیف است، زیرا حتی اگر به 270 رسیدید، اگر این کار را فقط با خرید دولتی آبی انجام دهید، ممکن است راه هایی وجود داشته باشد که ایالت های قرمز ممکن است سعی کنند سیستم را خراب کنند.

به عنوان مثال: ما یک انتخابات داریم. در سطح ملی در رای مردم بسیار نزدیک است. بنابراین ما می خواهیم یک بازشماری مناسب انجام دهیم تا مطمئن شویم که نتیجه به برنده رأی مردم می رسد. اما برخی از ایالت‌های قرمز یاقوتی خواهند گفت: "ما هرگز بخشی از این طرح نبودیم. انتخابات در ایالت ما خیلی نزدیک نبود. ما نمی‌خواهیم برای هیچ بازشماری پولی بپردازیم."

اگر کل ایده این باشد که آرای مردمی ملی به طور عادلانه شمرده می‌شود، سخت است مگر اینکه در همه جا، از جمله در ایالت‌های قرمز، از سوی شمارنده‌ها خرید وجود داشته باشد.

این به آنچه شما به‌عنوان یک اشکال بزرگ دیگر توصیف می‌کنید، می‌شود، و آن این است: تحت این طرح، هیچ نهاد متمرکزی برای تعیین میزان آرای مردمی ملی وجود ندارد. فقط به هر ایالت واگذار می شود تا مجموع آرا را از همه ایالت های دیگر جمع کند. شما این را یک مشکل بزرگ می بینید.

آزمایش فکری من در سال 2001 با تصور یک سازمان غیردولتی برای مدیریت این موضوع، همه اینها را منحرف کرد. شما همچنین می توانید یک اساسنامه کنگره با قوانینی برای اجرای شمارش و بازشماری ملی ارائه کنید.

اما یک مشکل اینجاست: یک دستگاه ملی برای شمارش یا بازشماری توسط رئیس جمهور کنترل می شود. شاید یک رئیس جمهور فعلی برای انتخاب مجدد نامزد شود. آیا آن رئیس جمهور فعلی واقعا درست و منصفانه عمل می کند؟ بیایید تصور کنیم که رئیس جمهور فعلی دونالد ترامپ نام دارد و سال 2020 است.

مردم می گویند، "ایالت ها همیشه این کار را انجام می دهند، آنها شمارش و بازشماری را انجام می دهند، چرا دولت فدرال نتواند؟" اکثر دولت‌های ایالتی، میلیون‌ها طوفان‌باز، ارتش عظیمی از عوامل ICE و موارد مشابه را کنترل نمی‌کنند.

اما پیشنهاد فعلی که ایالت‌ها تصویب می‌کنند، اصلا هیچ نهاد ملی برای نظارت بر شمارش آرا ندارد، و شما فکر می‌کنید که این نیز یک مشکل جدی است.

بله، Scylla و Charybdis هستند. اینجا مشکلات طرف مقابل است.

بیایید بگوییم، کالیفرنیا می‌گوید: «جو، بیایید اجازه دهیم نوجوانان 17 ساله رای بدهند زیرا کالیفرنیایی‌های بیشتری در رای مردمی ملی به این ترتیب خواهند بود.» سپس فلوریدا می گوید: "ما به نوجوانان 16 ساله اجازه رای می دهیم." و سپس آرکانزاس می گوید: "ما به سگ ها اجازه می دهیم رای دهند یا به والدین اجازه می دهیم به کودکان 12 ساله رای دهند."

برخی از ایالت ها رای دادن و ثبت نام برای رای دادن را واقعا آسان می کنند، برخی از ایالت ها این کار را نمی کنند. آیا واقعا یک رأی مردمی ملی است - سیستم «یک نفر، یک رأی» - اگر تنوع زیادی در صلاحیت رأی دهندگان، ثبت نام رأی دهندگان، مدیریت در روز انتخابات یا ماه انتخابات در برخی جاها وجود دارد.

یا، دولت ها با این طرح موافقت می کنند. آنها به 270 می رسند. و سپس با نزدیک شدن به روز انتخابات، ممکن است در یک ایالت اتفاقی بیفتد و آنها سعی می کنند عقب نشینی کنند. در آن شرایط چه اتفاقی قرار است بیفتد؟ یا اگر قبل از انتخابات عقب نشینی نکنند، اما سعی کنند قوانین خود را بعد از روز انتخابات تغییر دهند، چه؟ اگر یک دادگاه عالی ایالتی بگوید، "این با قانون اساسی ایالت ما سازگار نیست، چه اتفاقی می افتد؟"

چیزی که من نمی‌خواهم این است که سیستم کالج انتخاباتی عمیقا ناقص و از نظر تاریخی آلوده - که با همه ایراداتش، در واقع کار می‌کند - با یک سیستم جدید احتمالا فاجعه‌بار و از نظر قانونی مشکل‌ساز جایگزین شود که در آن نمی‌دانیم رئیس‌جمهور کیست، جایی که نمی‌دانیم چه کسی رأی مردم را به دست آورده است.

تنها چیزی که ما به عنوان ابرقدرت تثبیت کننده در جهان واقعا باید از آن اجتناب کنیم، هرج و مرج قانون اساسی است. و از آنجا که این یک نوع طرح جدید است، حتی اگر اصولا در همه سناریوها بهتر باشد، اگر در درصد کمی از موارد منجر به هرج و مرج شود، این چیزی است که ما باید به طور جدی در نظر بگیریم.

آیا راه بهتری برای دموکرات ها وجود دارد که این کار را انجام دهند؟

آیا توصیه‌ای برای روشی دارید که بتواند توسط دموکرات‌ها با تغییراتی تصویب شود که نگرانی‌های شما را برطرف کند؟ یا فکر می‌کنید آنها باید تلاش را کنار بگذارند؟

کمترین مشکل نسخه ای است که در سال 2001 تصور کردم. پیشنهاد خاص من شامل یکنواختی بین ایالتی و استفاده از یک مکانیسم مستقل دو حزبی است. اما این به معنای بازگشت به نقطه اول در هر یک از ایالات است.

آیا فکر می‌کنید که امروز می‌توان چنین نهاد مستقل دو حزبی را به‌طور واقع‌بینانه تشکیل داد و اعتبار کسب کرد؟

شاید نه. در آن زمان تصور می‌کردم که همه فکر می‌کنند که جیم لرر از PBS NewsHour مردی منصف و بی‌طرف است، به همین دلیل همیشه از او خواسته می‌شد که مناظرات ریاست‌جمهوری را تعدیل کند. داشتم دنیایی را تصور می‌کردم، مثل دوران کودکی‌ام، جایی که همه ما به والتر کرانکایت نگاه می‌کردیم. شاید آن دنیا دیگر وجود نداشته باشد، شاید ما نتوانیم آن را دوباره بسازیم.

برای مثال، می توان تصور کرد که رئیس جمهور سابق هر دو حزب دارای اعتبار - یک جورج دبلیو بوش و یک باراک اوباما یا چیزهای دیگر - در تلاش برای توافق بر سر کمیسیونرها هستند.

دونالد ترامپ؟

تو مرا به ضرب گلوله کوبید. آیا زمانی که دونالد ترامپ یکی از این روسای جمهور سابق است، روسای جمهور سابق اعتباری دارند؟ آیا نهادهایی وجود دارند که بتوان آنها را مستقل، متخصص و غیرحزبی تلقی کرد؟

"هیچ سیستم کاملی وجود ندارد و هر سیستمی در شرایطی که انتخابات بسیار بسیار نزدیک باشد تحت استرس شدید قرار خواهد گرفت."

برخی از ایالت ها موضوع حوزه را از مجالس قانونگذاری گرفته اند و آن را به کمیسیون های منطقه ای غیر حزبی داده اند. ممکن است بخواهید بپرسید، "آیا آن سیستم ها کار کرده اند؟ آیا آنها واقعا غیر حزبی یا دو حزبی هستند یا فقط به نوعی سیاست متعفن از راه های دیگر هستند؟ آیا می توان تصور کرد که این امر به گونه ای اداره می شود که در سراسر طیف منصفانه و غیر تقلبی دیده می شود؟"

پاسخ این است، شاید نه. اگر نه، پس با وجود تمام معایب آن، و بسیاری از آنها وجود دارد، شاید ما فقط به آنچه داریم پایبند باشیم. چون حداقل می دانیم چگونه کار می کند. و به طور کلی از فاجعه و هرج و مرج دوری کرده است.

این واقعا در سال 2000 آزمایش شد، زیرا کل کشور به فلوریدا رسید، و خود فلوریدا بسیار نزدیک تقسیم شده بود، فقط چند صد رأی. به طور متناوب، می توان سیستمی را تصور کرد که در آن کالج انتخاباتی کاملا واضح است، اما آرای مردمی ملی تنها به چند صد رأی کاهش می یابد. هیچ سیستم کاملی وجود ندارد، و هر سیستمی زمانی که انتخابات بسیار بسیار نزدیک باشد، تحت فشار شدید قرار می گیرد.

استدلالی که طرفداران NPVIC مدام به آن باز می گردند این است: مردم در کنار ما هستند. این محبوب است، نظرسنجی بسیار خوبی دارد.

به محض برقراری آن، بله، به ایالت‌ها واگذار می‌شود که با حسن نیت، نتایج سایر ایالت‌ها را محاسبه کرده و بر اساس آن به انتخاب کنندگان خود تعهد بدهند. اما آنها این کار را انجام خواهند داد. زیرا انجام ندادن آن به معنای پرواز در برابر افکار عمومی گسترده است.

این متکی بر نظرسنجی از افرادی است که هنوز به اندازه کافی نمی دانند تا نظر سنجیده ای داشته باشند.

هیچ کس بیشتر از من با این ایده موافق نیست. من مخترع مشترک هستم اما من می‌خواهم هموطنانم حداقل خطرات این سیستم جدید را ببینند قبل از اینکه بگویند «بله، این چیزی است که آنها می‌خواهند».

بیایید در واقع شنوایی مناسب داشته باشیم. و بعد از اینکه مردم آن را دیدند، شاید به پاسخ‌هایی برسند که من تصورش را نمی‌کردم، که برخی از اشکالاتی را که من می‌بینم برطرف می‌کند. بیایید این را جمع‌سپاری کنیم.

من مانند یکی از همکارانی هستم که در هوش مصنوعی کار می کنند، که می گوید: "هی، هوش مصنوعی می تواند واقعا عالی باشد، اما همچنین می تواند جهان را ذوب کند. بنابراین بیایید این کار را با دقت انجام دهیم."