طرح یهودستیزی زهران ممدانی جنگ سیاسی است نه حمایت از یهودیان - عقیده

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، سه بار پس از آن که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر بنیامین نتانیاهو، از تریبون مجمع عمومی سازمان ملل متحد او را «شهردار یهودی ستیز نیویورک» در 24 سپتامبر خواند، پاسخ داد. ابتدا کاشت درختان زیتون برای غزه بود. سپس بیانیه‌ای منتشر شد که سخنرانی نخست‌وزیر را به عنوان دروغ‌های بی‌اساس برای پاکسازی یک «نسل‌کشی» رد کرد. سپس پول آمد: طرحی برای افزایش بودجه اداره شهر برای پیشگیری از جرایم ناشی از نفرت از 3 میلیون دلار به 29 میلیون دلار در سال. این ترتیب مهم است. این طرح بیش از یک ردیف بودجه است.

این یک مانور جنگ سیاسی است و یهودیان دو سوی اقیانوس اطلس باید آن را اینگونه بخوانند. پول واقعی است. مانور هم همینطور است. بگذارید منصف باشیم. امنیت برای کنیسه ها، آموزش هولوکاست، و حمایت از قربانیان جنایات نفرت ارزش بودجه دارد. یهودیان تقریبا 10 درصد از جمعیت نیویورک را تشکیل می دهند، با این حال طبق داده های اداره پلیس شهر نیویورک، آنها هدف 57 درصد از جرایم ناشی از نفرت گزارش شده در سال 2025 بودند. هر شهردار که این موضوع را نادیده بگیرد، مستحق محکومیت است. اما توجه داشته باشید که این طرح چه چیزی را نادیده می گیرد. نمی تواند یک تعریف کاربردی از یهودستیزی را اتخاذ کند.

ممدانی با روی کار آمدن در ژانویه دستور دولت قبلی آدامز مبنی بر پذیرش تعریف ائتلاف بین المللی یادبود هولوکاست (IHRA) از یهودی ستیزی را به همراه محدودیت های آن بر تحریم های شهر نیویورک علیه اسرائیل لغو کرد. در طرح جدید اصلا نامی از اسرائیل نمی‌آید. اتحادیه ضد افترا در انتقاد شدید خود از ممدانی بر این نکته تأکید کرد و خاطرنشان کرد: «او [ممدانی] هنگامی که پرچم‌های سازمان‌های تروریستی را در بیرون کنیسه‌ها به اهتزاز درمی‌آورد، چشم خود را بسته بود - اقدامی عمدی که برای ترساندن خانواده‌هایی که در داخل خانه برای نماز قدم می‌زدند - و هنگامی که جمعیت در بیرون خانه جمع می‌شدند.

عبادت و ابراز حمایت از همان سازمان‌ها. «در عین حال، او همچنان به برنامه‌های ضد اسرائیلی خود بر وعده‌های اساسی که به یهودی‌های نیویورکی داده است، اولویت می‌دهد.» این حذف اسرائیل نکته اصلی است. این طرح از یهودیان به عنوان یک اقلیت مذهبی محافظت می کند و در عین حال ارتباط یهودیان با دولت یهودی را کنار می گذارد و آن را خارج از تعریف آنچه به عنوان نفرت و یهودی ستیزی به حساب می آید، رها می کند.

همان شهردار اکنون پیشنهاد می‌کند که از یهودیان شهر در برابر آزار و خشونت محافظت کند، مشروط بر اینکه کسی نپرسد که آیا شیطان‌سازی دولت یهودی خود بخشی از مشکل است یا خیر. یهودیان "خوب" از صهیونیست های "بد". اولی را تامین مالی کنید. با دومی به عنوان یک هدف سیاسی مشروع رفتار کنید.

یک بحث ملی در مورد اینکه آیا قوم یهود ممکن است دولتی داشته باشند را به عنوان موضوعی که یهودیان ممکن است در آن «اختلاف» داشته باشند، دوباره مطرح کنید تا اختلاف بین یهودیان و منتقدان آنها به یک درگیری بین یهودیان تبدیل شود. بین یهودیان دیاسپورا در نیویورک و یهودیان مستقل در اسرائیل شکاف ایجاد کنید. برای اکثر یهودیان، صهیونیسم یک موضع سیاسی نیست.

این جنبش حاکمیت ملی ریشه‌دار تاریخی قوم یهود است که مبتنی بر این دکترین است که یهودیان در سرزمین اجدادی 3600 ساله خود حق تعیین سرنوشت دارند. بنابراین، خطی که بین یهودستیزی و ضد صهیونیسم کشیده شده است، از خود جامعه یهودی نیز عبور می‌کند. پیام شهر چنین است: شما تا حدی در امان هستید که بخش مرکزی از آنچه هستید را انکار می کنید. انگیزه ایجاد تفرقه در جامعه یهودی در واکنش آن به پیشنهاد حیله گر شهردار قابل مشاهده بود.

برخی از رهبران یهودی از این بودجه استقبال کردند. برخی دیگر اصرار داشتند که یهودیان صهیونیست نیز باید آزاد باشند که بدون ترس صحبت کنند. این دقیقا خواسته درستی است و طرحی که نوشته شده است آن را برآورده نمی کند. یک داستان محلی نیست مرکز امنیت و امور خارجه اورشلیم این الگوی تفرقه بینداز و حکومت کن را برای بیش از 25 سال دنبال کرده است. بنیانگذار، رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین، رئیس و تروریست قرن بیستم، یاسر عرفات برای اولین بار در زمانی که از راهبرد اولیه ممدانی استفاده کرد،19 او از استراتژی پیشرفت ممدانی استفاده کرد. جامعه یهودی در نیویورک

جانشین عرفات، محمود عباس، همان استراتژی را دنبال کرد و آشکارا از چپ افراطی جی استریت استقبال کرد و در عین حال نازی‌کردن دولت یهود بود. پیروزی ممدانی به طور مشابه منعکس‌کننده همگرایی یک جهان‌بینی چپ انقلابی و جریان‌های اسلام‌گرای ضدغربی، تهاجم «قرمز-سبز» به زبانی علیه حقوق مدنی و تجاوز به حقوق مدنی است. برنامه ضدغربی. مفسران موافق رژیم جمهوری اسلامی در تهران انتخاب او را به عنوان شکافی در هژمونی طرفدار اسرائیل جشن گرفتند.

پیام اقتصادی پوپولیستی کمپین او همچنین مبارزات حماس در سال 2006 علیه جناح حاکم فتح تشکیلات خودگردان فلسطین را به یاد می آورد که نارضایتی اقتصادی را با مضامین رادیکال اسلامی همراه می کرد. جنگ سیاسی از طریق نهادها کار می کند. نه با حمله‌ی جبهه‌ای، بلکه با تعریف مجدد اصطلاحات، کنترل واژگان اخلاقی، و ارائه امتیازاتی که در عین پیشبرد هدف بلندمدت، هیچ هزینه‌ای برای دشمن ندارد، پیروز می‌شود.

اعلامیه بودجه کلان، که چند روز پس از یک تقابل جهانی صادر شد، ابزار بسیار کارآمدی از این نوع است. یهودیان نیویورک و اسرائیل چه باید بکنند، ابتدا بودجه را بپذیرند و تعریف IHRA را مطالبه کنند. پول امنیتی باید همراه با بیانیه روشنی باشد که هدف قرار دادن یهودیان به دلیل ارتباط آنها با اسرائیل، یهودی ستیزی است و مطابق با استاندارد IHRA که شهردار آن را کنار گذاشته است. دوم، گوه را رد کنید. رهبران جمعی یهودی باید آشکارا اعلام کنند که تمایز بین "یهودیان محافظت شده" و "یهودیان صهیونیست" نادرست است و باید به شکل دیگری از جنگ برچسب زد.

اتحاد یهودیان در این زمینه ضروری است. سوم، به این نکته توجه داشته باشید که منتقدان اسرائیل را نمی توان صرفا با تکذیب دفع کرد. رقابت در اینجا نمونه ای کلاسیک از آنچه در اسرائیل به عنوان "جبهه هشتم" شناخته می شود - جبهه جنگ سیاسی غیرنظامی اما به همان اندازه وجودی خطرناک بر سر روایت و مشروعیت است. این جنگ باید با همان جدیت، تهاجمی و قاطعیت مانند هر استراتژی دیگر ضد تروریسم مبارزه شود. با توجه به اظهارات او، ممکن است یهودیان در برابر این موضوع محافظت کنند. یهودستیزی

اما شهری که به دنبال اعتبار برای مبارزه با یهودستیزی است، نمی‌تواند رایج‌ترین شکلی را که امروزه به خود می‌گیرد - جنگ چند بعدی و چند جبهه‌ای علیه موجودیت تنها دولت-ملت قوم یهود، معاف کند.

بهتر است به عنوان پیش پرداخت در یک پلت فرم سیاسی درک شود، نه راه حلی برای متاستاز دادن به نفرت یهودیان. نویسنده رئیس مرکز امنیت و امور خارجی اورشلیم است و از سال 2010، ابتکار عمل ضد جنگ سیاسی خود را هدایت کرده است.