طرح یهودستیزی زهران ممدانی نمی تواند از بیانیه - نظر 7 اکتبر او دوام بیاورد

در 29 سپتامبر، زهران ممدانی شهردار نیویورک از طرح خود برای مبارزه با یهودستیزی رونمایی کرد. وی خاطرنشان کرد که یهودیان حدود 12 درصد از جمعیت شهر را تشکیل می دهند، اما قربانیان تقریبا نیمی از جنایات نفرت گزارش شده در آن هستند. او قول شهری را داد که در آن یهودیان "نه تنها امن، بلکه مورد تجلیل قرار گیرند" و پول بیشتری را برای پیشگیری از جنایات نفرت متعهد کرد. در 7 اکتبر، سومین سالگرد بدترین کشتار یک روزه یهودیان از زمان هولوکاست، او بیانیه ای را منتشر کرد که تک تک کلمات آن را لغو کرد. تقریبا 50 مورد مربوط به 7 اکتبر است.

حدود 140 نفر اسرائیل را متهم می‌کنند: «نسل‌کشی مداوم در غزه»، «اشغال و آپارتاید»، کمک‌های غذایی «رد شده» و «دلارهای مالیاتی ما» برای تأمین مالی «جنایات جنگی». حماس یک بار نامگذاری می شود و دیگر هرگز. در پایان، اسرائیل تنها عامل این جنایت است. اکنون اینگونه است که یهودی ستیزانی که خود را به عنوان عزادار نشان می دهند، تاریخ را مشخص می کنند. ممدانی نوشت که حماس "بیش از 1100 اسرائیلی را کشت" و کارگران خارجی را از تایلند، نپال و جاهای دیگر در میان حدود 1200 کشته رها کرد.

اظهارات او حاکی از آن است که هیچ زن مورد تجاوز جنسی در جشنواره موسیقی نوا قرار نگرفته است، هیچ کودکی در جلوی چشمان والدینشان تیراندازی نشده است، هیچ خانواده ای در اتاق های امن خود زنده زنده سوزانده نشده است، هیچ تروریستی سر جسدی را بریده در حالی که دیگری آن را در GoPro فیلمبرداری کرده است. هرگز از کفیر بیباس که در 9 ماهگی ربوده شد و همراه با برادر چهار ساله اش آریل و مادرشان شیری در غزه به قتل رسید، اشاره نمی کند.

رفتار حماس در دو سال آینده نیز ناگفته مانده است. این رفتار به این سوال پاسخ می دهد که او طفره می رود: چه کسی این جنگ را ادامه داد؟ برت مک‌گورک، مذاکره‌کننده اصلی جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا برای گروگان‌گیری و هیچ طرفدار بنیامین نتانیاهو، در خدمت دولتی بود که ارسال تسلیحات به اسرائیل را متوقف کرده بود. کتاب جدید او توصیف می کند که حماس در مورد تعداد زیادی گروگان خود دروغ می گوید، از آزادی زنان جوان وعده داده شده در توافق نوامبر 2023 خودداری می کند، و هفته ها به پیشنهاد آمریکایی ها می نشیند که اکثر خواسته های آن را برآورده می کند، در حالی که شش گروگان - از جمله هرش گلدبرگ-پولین، کارمل گات، و ادن یروشالمی - چند نفر بودند.

در تونل زیر رفح راه افتاد. مک گورک می گوید که بدون بازگشت گروگان ها به خانه، جنگ هرگز پایان نمی یافت. حماس دو سال را صرف چانه زنی بر سر زنده ها و مردگان کرد. آمار ممدانی بهتر از این نیست. "بیش از 21000 کودک" او متعلق به وزارت بهداشت حماس است که در مارس 2025 بی سر و صدا حدود 3400 مرگ "کاملا شناسایی شده" را از فهرست خود حذف کرد که 1080 نفر از آنها کودک بودند.

«بیش از 1400 فلسطینی» او که از زمان آتش بس کشته شده اند، شامل حداقل 420 تروریست حماس و جهاد اسلامی فلسطین می شود و ده ها تن از حماس غزه را که در خیابان ها اعدام می شوند تا دوباره کنترل خود را نادیده بگیرد. در مورد کمک‌های غذایی که «عدم شد»، نظرسنجی هماهنگ شده توسط یونیسف در ماه ژوئیه، سوءتغذیه حاد در غزه را بین 0.2 تا 0.8 درصد، در سطح قبل از جنگ یا کمتر از آن و بسیار کمتر از نرخ اتلاف کودکان در جهان که نزدیک به 7 درصد است، نشان داد. اهالی غزه توصیف کرده اند که حماس کمک های خود را در جنگی که آغاز کرده است به دست آورده و آن را به قیمت های بازار سیاه به آنها می فروشد. ممدانی هر ساختمان ویران شده را نیز به گردن اسرائیل می اندازد.

حماس حدود 600 کیلومتر تونل در زیر خانه‌ها، مدارس و بیمارستان‌های غزه حفر کرد و اجازه پناه دادن به غیرنظامیان را نداد. موسی ابومرزوق، یک مقام ارشد در اکتبر 2023 گفت که این تونل ها برای جنگجویان است و حفاظت از غیرنظامیان وظیفه سازمان ملل و اسرائیل است. زمانی که ارتش اسرائیل به مردم غزه هشدار داد که مناطق جنگی را ترک کنند، حماس به آنها گفت که بمانند. ممکن است یک شهردار به احترام کشته شدگان از ارتش تروریستی یاد کند که از آنها به عنوان پوشش استفاده می کرد. ممدانی درست است که رنج در 7 اکتبر آغاز نشده است، اما تاریخ افسانه یهودی ستیز او را تضعیف می کند.

اوباش عرب در سال 1920 در اورشلیم، در یافا در سال 1921 و در الخلیل در سال 1929 یهودیان را به قتل رساندند، جایی که در یک صبح 67 یهودی را قتل عام کردند، پس از حلقه اطراف حاج امین الحسینی، مفتی بیت المقدس و رهبر مسلط آن دوران، علیه رهبران عرب فلسطین، توطئه‌هایی را منتشر کردند. در آن زمان هیچ کشور یهودی وجود نداشت، و هیچ «اشغالی» برای سرزنش وجود نداشت. رهبری حسینی در سال‌های 1937، 1939 و 1947 یک کشور عربی فلسطینی را رد کرد. او جنگ جهانی دوم را در برلین به عنوان مهمان افتخاری آدولف هیتلر گذراند و از اعراب در رادیو نازی‌ها خواست که یهودیان را هر کجا که می‌بینند، بکشند.

به جانشینان وی در سال‌های 2000، 2001 و 2008 پیشنهاد تشکیل کشور عربی فلسطینی داده شد و هر بار با آن مخالفت کردند. در سال 2005 اسرائیل تمامی سربازان و غیرنظامیان را از غزه بیرون کشید. حماس با وحشت، موشک، تسلط خشونت آمیز و در نهایت 7 اکتبر پاسخ داد. منشور حماس زمین را از رودخانه تا دریا را امانت اسلامی اعلام می کند که هیچ کس نمی تواند تسلیم شود و حدیثی در مورد کشتار یهودیان توسط مسلمانان نقل می کند.

نود و چهار سال پس از الخلیل، حماس تهاجم و کشتار خود را «سیل الاقصی» نامید. از مفتی گرفته تا حماس، خط اصلی رد خشونت آمیز و فاشیستی اسلام گرایان از حاکمیت یهود در هر نقطه از سرزمین است. هیچ کدام از اینها پنهان نیست. شهردار عمدا آن را کنار گذاشته است. خود تهمت نسل‌کشی در برابر سابقه سقوط می‌کند. رژیم‌های نسل‌کشی به غیرنظامیان هشدار نمی‌دهند که آنها را تخلیه کنند، نبرد را برای واکسینه کردن کودکان در برابر فلج اطفال متوقف کنند، یا غذای کامیون‌ها را برای مردمی که ظاهرا دارند نابود می‌کنند. در هر نسل کشی ثبت شده، قاتلان کنترل می کردند که کشتار متوقف شود.

در غزه، حماس می توانست هر روز با آزاد کردن گروگان ها و تسلیم شدن به جنگ پایان دهد. انتشار این افترا به عنوان شهردار بزرگترین شهر یهودی خارج از اسرائیل در بهترین حالت بی پروا است. جنایات نفرت ضد یهودی در نیویورک افزایش می یابد نتایج قابل اندازه گیری است. داده‌های NYPD نشان می‌دهد که جنایات ناشی از نفرت علیه یهودیان در هشت ماه اول تصدی وی حدود 8 درصد افزایش یافته است و یهودیان بیش از نیمی از جنایات نفرت تایید شده را هدف قرار داده‌اند.

زمانی که این طرح اعلام شد، سرکنسول اسرائیل در نیویورک، افیر آکونیس، هشدار داد که یهودی ستیزی تا زمانی که شهردار زبان ضداسرائیلی خود را به عنوان محرک اصلی آن نشناسد، همچنان افزایش خواهد یافت. نه روز بعد، شهردار همان زبان را به میلیون ها مخاطب ارائه کرد. اکثر یهودیان نیویورکی هیچ استفاده ای از برنامه های کمک مالی شهردار ندارند که یکی از بدترین روزهای تاریخ یهودیان را با نامیدن دولت یهودی «رژیم آپارتاید نسل کشی که از طریق مالیات آنها تأمین می شود» رقم می زند. آنها دیده اند که این لفاظی به کجا منتهی می شود: به محوطه دانشگاه، کنیسه، خیابان هایشان. طرح ممدانی نوشته شده است.

تا نشان دهد که یهودی ستیزی را جدی می گیرد. بیانیه 7 اکتبر او نشان داد که برای پوشاندن او برای نفرتی که مدام به آن می خورد نوشته شده است. نویسنده یک وکیل، سرباز سابق ارتش اسرائیل و افسر سابق پلیس نیویورک است. او به طور گسترده در مورد اسرائیل، صهیونیسم، یهودی ستیزی و تاریخ یهود می نویسد. او در هیئت مدیره هروت آمریکای شمالی خدمت می کند.