طرفداران معلول می گویند صنعت موسیقی زنده می تواند بهتر عمل کند: "ما دردسر نیستیم"

تا همین اواخر، مجبور نبودم در کنسرت‌ها به محل اقامت معلولان فکر کنم. می‌توانستم ساعت‌ها بایستم و برقصم، از پله‌های شیب‌دار عبور کنم، و خودم را در سرخوشی آواز خواندن در کنار دوستان و غریبه‌ها گم کنم. اما سرطان، مشکل ستون فقرات و سه عمل جراحی در سه سال بدن و حس تعادلم را تغییر داد. محیط های شلوغ اکنون بر تعادل من غلبه کرده است و من اغلب برای حرکت در جهان به ثبات یک عصا نیاز دارم.

مهرماه گذشته در اولین کنسرت خود به عنوان یک معلول جدید شرکت کردم. من و دوستانم زرق و برق، کلاه گیس و تاج صدفی پوشیدیم. ما چهار نفر از سراسر کشور به کالیفرنیای جنوبی پرواز کرده بودیم تا برای یک شب شادی بی عذرخواهی با هم باشیم. این چیزی است که موسیقی زنده می تواند به ما به عنوان طرفداران بدهد - توانایی جمع شدن، احساس کردن، شنیدن و آواز خواندن با هم. برای تجربه قدرت ارتعاشات جمعی، به ویژه برای هر کسی که تا به حال احساس متفاوت، نادیده یا بیش از حد داشته است.

با این حال، مطمئن نبودم که از محل برگزاری در فضای باز، که معمولا به عنوان زمین گلف عمل می کند، چه انتظاری داشته باشم. این یک رویداد پذیرش عمومی بود و وب سایت در مورد صندلی و ظرفیت در دسترس مبهم بود. Goldenvoice، زیرمجموعه AEG Presents که تور را مدیریت می کند، به ازای هر شرکت کننده معلول در منطقه قابل دسترسی (ADA) فقط به یک همراه اجازه می دهد. وقتی پیشاپیش ایمیل زدم و پرسیدم که آیا سه دوستم می‌توانند با من بنشینند، پاسخی دریافت کردم که می‌گوید می‌توانم با بازدید از چادر دسترسی، همراهان را «خاموش کنم». به دلیل ناتوانی ام، هر بار فقط می توانستم با یک دوست بنشینم.

می‌خواستم عصای خود را بیاورم، اما بدون وضوح، واکر را انتخاب کردم که می‌توانست به عنوان صندلی نیز دو برابر شود. در محل برگزاری، امکان دسترسی به اشتراک سواری تقریبا یک مایل از سکوی مشاهده ADA فاصله داشت. مسیر بیشتر چمن، شن و ماسه بود. زمانی که بیش از یک ساعت بعد به سکو رسیدم، چرخ‌های واکر من مملو از خاک و منطقه قابل دسترسی پر شده بود. یکی از کارکنان با بالا انداختن شانه به من گفت: «اول بیایید، اول خدمت کنید. پس از صحبت با دو کارمند دیگر، آنها من را به پشت یک منطقه سرریز در کنار سکوی ADA فشار دادند.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

وقتی کنسرت به پایان رسید، پرسیدم که آیا پیکاپ ADA نزدیکتر از تحویل اولیه وجود دارد؟ یکی از کارکنان گفت: نمی دانم. واکرم را روی همان زمین ناهموار در تاریکی به عقب هل دادم.

در هفته‌های بعد از کنسرت، شکایت‌هایی را به اداره حقوق مدنی شهر پاسادنا و کالیفرنیا ارائه کردم. طرح شکایت یکی از معدود راه های رسمی است که در دسترس افراد معلول است که معتقدند تبعیض ناتوانی را تجربه کرده اند. همانطور که بیشتر در مورد نحوه حل و فصل شکایات ADA معمولا از طریق اجرای مدنی و میانجیگری یاد گرفتم، می دانستم که یک شکایت آن چیزی نیست که من به دنبال آن هستم. من می خواستم در مورد اینکه چگونه موسیقی زنده می تواند بهتر عمل کند گفتگو کنم.

در طول سال گذشته، من با بیش از 50 نفر در جامعه معلولان و صنعت سرگرمی در مورد دسترسی - تاریخچه، حال و آینده آن صحبت کرده ام. من همچنین در نمایش‌های بیشتری شرکت کردم، جایی که تجربیات من از ناامیدکننده تا کاملا خوب تا واقعا عالی بود. اما علیرغم نقاط روشن و پیشرفت در چشم انداز معلولیت، این واقعیت باقی می ماند که بسیاری از افراد معلول هنوز احساس می کنند که در سرگرمی های زنده کنار گذاشته شده یا کاملا کنار گذاشته شده اند.

پترسون ادامه داد: «شما مثل آدم‌هایی هستید که فکر می‌کنید نادرست هستند.» او گفت که تلفات عاطفی می تواند بیشتر از آسیب فیزیکی باشد. "شما فقط برای تجربه شادی به یک نمایش نمی روید، بلکه برای غلبه بر همه تجاوزات خرد به یک نمایش می روید. و سپس سعی کنید به شادی برسید."

بر اساس جدیدترین داده های CDC در دسترس از سال 2024، از هر چهار آمریکایی یک نفر - نزدیک به 70 میلیون بزرگسال - با معلولیت زندگی می کنند. این اعداد تنها با افزایش سن جمعیت آمریکا در حال افزایش است. مطالعات حاکی از روند رو به افزایش در افراد دارای معلولیت است. محققان همه‌گیری کووید-19 را به عنوان یک «رویداد ناتوان‌کننده انبوه» توصیف می‌کنند که میلیون‌ها معلول جدید را وارد زندگی عمومی کرده و فضاها را مجبور به مقابله با نقص‌های دسترسی طولانی مدتی کرده است.

بیشتر افراد توانمند معمولا به ناتوانی به صورت کاملا محدود و آشکار فکر می کنند: افرادی که از ویلچر استفاده می کنند یا افرادی که با بیماری هایی مانند فلج مغزی متولد شده اند. اما ناتوانی بسیار متنوع و ظریف است. این بازمانده سرطان است که با استقامت کمتر به سر کار باز می گردد، جانبازی که پس از کاهش شنوایی ناشی از جنگ، لب می خواند، دوچرخه سوار یاد می گیرد که پس از تصادف دوباره به بدن خود اعتماد کند. و همه آن‌ها به همان دلایلی به موسیقی زنده می‌آیند: برای بزرگداشت هنرمندانی که دوستشان دارند، رها می‌کنند و کمتر احساس تنهایی می‌کنند.

امی وود، مدیر رویدادهای قابل دسترس برای Salesforce که ناشنوا است و یک سوئیفتی فداکار است، می‌گوید که وقتی از عشق به موسیقی زنده یاد می‌کند اغلب با تعجب مواجه می‌شود. او می‌گوید: «من می‌توانم ضربان را حس کنم، و اگر واقعا به گوینده نزدیک باشم، می‌توانم مقداری موسیقی را بشنوم. "شما همیشه باید این کلیشه ها یا این افسانه ها یا فرضیات در مورد افراد دارای معلولیت را از بین ببرید. افراد دارای معلولیت نیز می خواهند مهمانی کنند!"

جان کنفیک یک هنرمند آلبوکرکی، کهنه سرباز نظامی، کاربر ویلچر و طرفدار بزرگ EDM است. او عادت داشت روی ویلچر خود احساس خودآگاهی و تنهایی می کرد، تا اینکه با مجسمه های تزئینی پاپیه ماشه در مقیاس بزرگ در نمایشگاه ها آن را به عنوان راهی برای ادعای فضا و دعوت مردم به گفتگو تغییر داد. او اکنون مدافع سرسخت همکارهای جانباز معلولی است که می خواهند از کنسرت لذت ببرند. او می‌گوید: «آنها فقط باید بدانند که تحت تعقیب هستند و جایی برای آنها وجود دارد.

قانون آمریکایی‌های دارای معلولیت، که در سال 1990 به تصویب رسید، باعث پیشرفت زیادی در ایجاد این فضا شده است. عنوان سوم ADA از کسب‌وکارهای عمومی مانند مکان‌های کنسرت و جشنواره‌های موسیقی می‌خواهد تا مشتریان معلول را با دسترسی برابر به «کالاها، خدمات، امکانات، امتیازات، مزایا و مکان‌ها» فراهم کنند.

برای تحقق این شرایط، مکان‌ها و جشنواره‌ها باید موانع معماری و ارتباطی را برای مشتریان معلول، فراهم کردن رمپ‌ها، گزینه‌های ورودی همسطح و مسیرهای واضح و قابل کشتیرانی برای حرکت در فضاها از بین ببرند. آنها همچنین باید تغییرات معقولی را ارائه دهند - از جمله علائم قابل دسترسی، وب سایت ها، و سیستم های فروش بلیط برای افراد نابینا، ناشنوا یا کم بینا - به طوری که افراد دارای معلولیت بتوانند به طور کامل و برابر در خدمات آنها مشارکت کنند.

از نظر عملی، این بدان معناست که مشتریان معلول باید بتوانند به راحتی مانند دیگران بلیط بخرند، بدون موانع اضافی وارد محل برگزاری شوند، بدون مانع در فضا حرکت کنند و مکانی امن برای تجربه نمایش داشته باشند. اما در واقعیت، دسترسی اغلب ناسازگار است یا به عنوان یک بار تلقی می شود. کنسرت‌بازان معلول هنوز هم سیستم‌هایی را هدایت می‌کنند که از مقصود قانون کوتاهی می‌کنند، حتی زمانی که مکان‌های کنسرت و جشنواره‌های موسیقی ممکن است از نظر فنی با ADA مطابقت داشته باشند.

مقررات ADA برای رویدادهای موقت مانند کنسرت های فضای باز و جشنواره های موسیقی آخرین بار در سال 2010 به روز شد و تنها حداقل الزامات فنی را برای دسترسی تعیین کرد. مدافعان می گویند که از آنجایی که ناتوانی هم از نظر تعداد و هم از نظر دید افزایش یافته است، این الزامات پایه ناکافی شده است. انطباق می‌تواند چیزی بیش از اثباتی باشد که جعبه‌ها بررسی شده‌اند، حتی زمانی که خود تجربه می‌تواند طردکننده به نظر برسد.

جیم لببرشت، فیلمساز، Deadhead و کاربر صندلی چرخدار که مستند نامزد اسکار 2020 Crip Camp را کارگردانی کرده است، درباره کمپ تابستانی برای جوانان معلول به همراه نیکول می‌گوید: «هرگاه می‌شنوم که یک مکان «سازگار با ADA» است، آنتن‌هایم بالا می‌رود. وقتی پیام این است که "ما آنچه را که از ما خواسته شده بود انجام دادیم"، آنچه شما واقعا می گویید این است که به هدف قانون اهمیت نمی دهید، یعنی اطمینان حاصل کنید که افراد دارای معلولیت می توانند در یک شب سرگرمی مانند افراد غیرمعلول حاضر شوند."

لببرشت استدلال می کند که گنجاندن معلولیت فرصتی برای مروجین است و نمی تواند در انطباق فنی متوقف شود. لببرشت به من می گوید: «ما [معلولان] دردسر نیستیم. "ما در جهانی زندگی می کنیم که برای ما ساخته نشده است. اگر شما تصمیم می گیرید در این تجارت باشید، این مسئولیت شماست که مطمئن شوید همه تجربه خوبی دارند. و منظور من همه است."

ADA یک قانون حقوق مدنی است که عمدتا توسط وزارت دادگستری تنظیم و اجرا می شود. قوانین حقوق شهروندی عمدتا بر اساس طرح شکایت است تا از نظارت بیش از حد توسط دولت جلوگیری شود. با این حال، این تنظیم باری را بر دوش افراد ناتوان می گذارد تا تبعیض را بشناسند، آن را مستندسازی کنند و به عقب برگردانند. تغییر معنی دار معمولا تا زمانی که یک فرد معلول آسیب نبیند اتفاق نمی افتد. و این تغییر گاهی اوقات می تواند اثرات غیر قابل پیش بینی داشته باشد.

"شما فقط برای تجربه شادی به یک نمایش نمی روید. باید بر همه ریز تهاجمات غلبه کنید و سپس سعی کنید به شادی برسید."

در آن زمان، فینک تحت درمان های سرطان بود و از نحوه رفتار مردم با او در هنگام استفاده از ویلچر خود خسته شده بود. فینک می‌گوید: «مردم شما را در خواربارفروشی متوقف می‌کنند و می‌پرسند چرا روی ویلچر نشسته‌اید. با شما طوری رفتار می‌کنند که انگار یک مزاحم و یک زالو هستید.» به یاد می‌آورم که فکر می‌کردم، "من این را تحمل نمی‌کنم. نمی‌گذارم این اتفاق برای من و دیگران بیفتد."

بنابراین، فینک به وزارت دادگستری شکایت کرد.

پیتر مک نیلی، دادستان ناحیه کلرادو، می‌گوید: «ممکن است برای Live Nation یا AEG یا شهر دنور پول زیادی به نظر نرسد، اما همیشه این موضوع نیست. "پول به سادگی یک روش قابل اندازه گیری است تا بگوییم انصاف وجود نداشت و دسترسی برابر وجود نداشت."

مک نیلی می گوید که پرونده رد راکس سه هدف داشت: اطمینان از دسترسی افراد معلول به یک مکان تاریخی، بهبود بخشیدن به کسانی که آسیب دیده اند، و تغییر نحوه انجام کارها در آینده. او خاطرنشان می کند که در حالی که شهرک هایی مانند این سابقه قانونی برای مکان های دیگر ایجاد نمی کند، اما آنها می توانند شتاب ایجاد کنند. مک‌نیلی به من می‌گوید: «اگر سالن‌های دیگر ببینند Red Rocks برای حل این مشکل چه کرده است، ممکن است تصمیم بگیرند کاری مشابه انجام دهند.»

فرآیند DOJ همچنین باعث بهبود دسترسی گسترده‌تر در Red Rocks شد، از جمله پارکینگ در دسترس، بازسازی رمپ‌ها و میدان‌ها، و ارتقاء حمام‌های در دسترس. از آنجایی که آمفی تئاتر در دامنه کوه ساخته شده است، صندلی های قابل دسترسی با ویلچر به ردیف جلو و خیلی عقب محدود می شود. قبل از تسویه حساب، این تنظیم، طرفداران معلول را مجبور به بالاترین یا پایین‌ترین قیمت بلیت می‌کرد، و آنها را از دسترسی یکسان به خرید بلیط‌های با قیمت متوسط ​​در دسترس سایر طرفداران محروم می‌کرد. Red Rocks اکنون نیاز دارد که همه صندلی‌های در دسترس با کمترین قیمت بلیط فروخته شود.

اما حتی آن پیروزی هم هزینه داشت. تاد بومن، مدیر سالن Red Rocks می‌گوید در حالی که تغییرات فروش بلیت تجربه کلی را برای طرفداران معلول بهبود می‌بخشد، اما یک پیامد ناخواسته نیز ایجاد می‌کند: طرفداران غیرمعلول بلیط‌هایی را با صندلی چرخدار خریداری می‌کنند تا فقط یک معامله در ردیف اول داشته باشند.

بومن می‌گوید: «کار زیادی نمی‌توانیم در مورد آن انجام دهیم. مکان ها از نظر قانونی از نیاز به اثبات معلولیت منع شده اند، حفاظتی که برای محافظت از حریم خصوصی و حیثیت مشتریان معلول است. مکان‌ها باید وقتی خریدار تأیید می‌کنند که به یک صندلی در دسترس نیاز دارند، حرفش را قبول کنند. ما نمی‌توانیم پیش کسی برویم و بگوییم، فکر نمی‌کنیم شما معلولیت داشته باشید، آن را ثابت کنید، زیرا در این صورت ما نیز ADA را نقض می‌کنیم.

از حدود 9500 صندلی در Red Rocks، تنها 121 صندلی در هر نمایشگاه قابل دسترسی با ویلچر هستند. وقتی افراد غیر معلول با سیستم بازی می کنند و تعداد محدودی از صندلی های در دسترس را خریداری می کنند، طرفداران معلول از حضور در موسیقی حذف می شوند. به دلیل موانعی مانند این، بسیاری از طرفداران معلول به سادگی از رفتن به نمایش ها دست می کشند و به این نتیجه می رسند که ارزش تلفات فیزیکی، اضطراب یا تحقیر را ندارد. این دقیقا نتیجه معکوس مواردی مانند کت و شلوار Red Rocks است که در نظر گرفته شده است به آن رسیدگی شود.

همانطور که Mike Foehse، یک کارآفرین و موسیقی‌دان مینیاپولیس با کم بینایی و کم شنوایی می‌گوید: "چند نفر در حاشیه نشسته‌اند و می‌گویند: "کاش می‌توانم به آن نمایش بروم، اما نمی‌خواهم با آن کار کنم؟"

موزیسین های معلول نیز تأثیر پیمایش در مکان های غیرقابل دسترس را احساس می کنند. در سال 2018 پرتغال مرد در تئاتر برتون کامینگز در وینیپگ بازی کرد. اریک هاوک، گیتاریست گروه که از ویلچر استفاده می‌کند، نمی‌توانست از اتاق سبز سالن بازدید کند زیرا تنها از طریق یک راه پله مارپیچ قابل دسترسی بود. هاوک به من می‌گوید: «فقط یادم می‌آید که در ماه فوریه در مانیتوبا تا زمان نمایش به تنهایی در کوچه‌ای سیگار می‌کشیدم.

اما زمانی که هاوک و گروه در سال 2023 به محل برگزاری بازگشتند، اتاق سبز به‌روزرسانی شده بود تا برای ویلچر قابل دسترسی باشد. هاوک می گوید: «این من نبودم که مشتم را تکان دهم یا روی جعبه صابون سوار شوم. "آنها تجربه یک نوازنده معلول را دیدند، تشخیص دادند که غیرقابل قبول است و آن را برطرف کردند."

در حالی که تئاتر برتون کامینگز این موضوع را تشخیص داده و به آن پرداخته است، هاوک می‌گوید که نتیجه یک استثناست و دور از قاعده است. چیزی که او را بیش از همه ناامید می کند، عذرخواهی انعکاسی است که به طور معمول با شکاف دسترسی همراه است و اغلب در راه حل واقعی مشکل قرار می گیرد. او گفت: "گذر از عذرخواهی 100 درصد بازی است." "شروع یک کنسرت با عذرخواهی کار سختی است. عذرخواهی یک امر مسلم است. شرم به جای شروع به نقطه توقف تبدیل می شود. راه حل ها را بیابید."

یک چالش این است که صنعت موسیقی هنوز داده های بسیار کمی برای راهنمایی این راه حل ها دارد. مخاطبان معلول، هنرمندان، و حرفه ای های موسیقی به طور گسترده ای مورد مطالعه قرار نگرفته اند، به ویژه در ایالات متحده.

هنرمندان ضبط و حرفه ای های موسیقی با معلولیت (RAMPD)، که توسط نوازندگان لاچی و گائلین لیا تأسیس شده است، امیدوار است به تغییر آن کمک کند. لاچی، هنرمند ضبط نابینا که موسیقی‌اش صداهای EDM، پاپ و روح را در هم می‌آمیزد، می‌گوید هدف آنها «تقویت فرهنگ ناتوانی از طریق صنعت موسیقی است». یا به عبارت دیگر، "من مردم را سرگرم می کنم تا در مورد ناتوانی حرف بزنند."

این سازمان در کنار کار حمایتی خود یکی از اولین مطالعات بزرگ مقیاس را روی طرفداران معلول و متخصصان موسیقی در ایالات متحده انجام می دهد. نتایجی که در سال آینده انتظار می‌رود، می‌تواند مبنای مهمی برای اندازه‌گیری دسترسی و مشارکت معلولان در سراسر صنعت موسیقی آمریکا ایجاد کند.

تا زمانی که تلاش‌های تحقیقاتی مانند این ممکن است تغییرات گسترده‌تری در صنعت را تشویق کند، پیشرفت اغلب به این بستگی دارد که مکان‌های فردی تصمیم بگیرند که خودشان بهبودها را انجام دهند. برای تئاتر برتون کامینگز، این به معنای ادامه به روز رسانی ساختمان تاریخی 1907 با استفاده از ADA به عنوان معیار است - علیرغم فعالیت در کانادا. روبن رامالهیرو، مدیر سرگرمی‌های زنده برای True North Sports + Entertainment که اداره تئاتر را بر عهده دارد، می‌گوید: «ما مردم را به ساختمان خود دعوت می‌کنیم، بنابراین می‌خواهیم مردم احساس کنند که در خانه خود هستند.»

البته جشنواره‌ها و نمایش‌های فضای باز چالش‌های متمایزی را در مورد دسترسی به میان می‌آورند. برخی از مروجین کار را به پیمانکاران تخصصی مانند Accessibility Live برون سپاری می کنند. این شرکت که توسط آستین ویتنی در سال 2016 تأسیس شد، ارائه‌دهنده خدمات دسترسی اولیه برای Live Nation و AEG است و هر سال بر دسترسی 120 تا 130 کنسرت و جشنواره نظارت دارد. Accessibility Live صدها کارمند فصلی موقت را برای کارکنان تیم‌ها در جشنواره‌های بزرگی مانند Coachella، EDC و اخیرا Bonnaroo استخدام می‌کند.

ویتنی دیدگاه بسیار شخصی در مورد دسترسی در سراسر صنعت دارد. در سال 2007، یک تصادف رانندگی باعث قطع نخاع او شد و از کمر به پایین فلج شد. او به من می گوید: «من ترسیده بودم، افسرده و مضطرب بودم. "من انواع مشکلات تصویر بدن را داشتم. احساس تنهایی می کردم." زمانی که در سال 2008 به عنوان یک کاربر جدید ویلچر در کواچلا شرکت کرد، با تجربه موسیقی زنده آرامش پیدا کرد و دوستانش به او کمک کردند تا بر موانع دسترسی که در جشنواره با آن ها روبرو شده بود غلبه کند.

"مردم با شما طوری رفتار می کنند که انگار شما یک مزاحم هستید. من فکر کردم، "من این را تحمل نمی کنم. من نمی گذارم این اتفاق برای من و دیگران بیفتد."

ویتنی در سال 2011 در Coachella شروع به کار کرد و پنج سال بعد شروع به اجرای برنامه دسترسی آنها کرد. او به رویدادهای زیرساختی موقت کشیده شده است، زیرا "هر سال یک لوح خالی است." برخلاف مکان‌های دائمی، جشنواره‌ها در عرض چند روز ساخته و برچیده می‌شوند و تیم‌های دسترسی را ملزم می‌کنند تا با زمین‌های متنوع، زیرساخت‌های موقت و آب و هوای متغیر سازگار شوند. این پارامترها می توانند فرصتی برای خلاقیت و حل مسئله در لحظه ارائه دهند. با این حال آنها همیشه تغییرات پایدار را ایجاد نمی کنند.

ویتنی به من می گوید: «زیرساخت های ساخته شده حافظه دارند. ما [جشنواره ها] چنین چیزی را نداریم، بنابراین خیلی به افراد متکی است. اکثر کارکنان جشنواره در خط مقدم، موقتی هستند. آموزش آنها باید کوتاه، تکرارپذیر و خاص باشد. متاسفانه بسیاری از خرابی ها در اینجا اتفاق می افتد."

ویتنی اذعان می‌کند که ارتباطات یکی از حوزه‌هایی است که صنعت می‌تواند در آن بهبود یابد، به‌ویژه در ارائه اطلاعات واضح‌تر به طرفداران معلول در مورد آنچه که برای تسهیلات دسترسی باید قبل از رسیدن آنها انتظار داشته باشند.

ویتنی با استناد به رسانه های اجتماعی و انجمن های طرفداران آنلاین می گوید: «مردم اکنون اطلاعات بسیار متفاوتی را از مکان های مختلف دریافت می کنند. یک وب‌سایت با اطلاعات در دسترس احتمالا به اندازه کافی نمی‌تواند به طرفداران معلول آماده شود تا انتظارات خوبی برای آنها داشته باشند.»

در گزارش این داستان، برای یافتن اطلاعات عمومی معنی‌دار درباره طرفداران معلول و موسیقی زنده تلاش کردم. من در بالا و پایین برای اطلاعاتی در مورد اینکه چه تعداد از طرفداران معلول از خدمات دسترسی در کنسرت‌هایی با اندازه‌ها و انواع مکان‌های مختلف استفاده می‌کنند و تعداد دفعاتی که اقامتگاه‌ها به ظرفیت می‌رسند یا از آن فراتر می‌روند، جستجو کردم. ویتنی به من می‌گوید «نقاط داده‌ای زیادی برای هر نمایشی وجود دارد». اما، او اضافه می‌کند، «این داده‌هایی است که من واقعا نمی‌توانم در آن تحقیق کنم.

داده‌های من برای اشتراک‌گذاری نیست.» بدون این اطلاعات، دانستن اینکه طرفداران ناتوان اغلب با موانع مواجه می شوند، اگر مشکلات مشابه در سراسر رویدادها تکرار شود، یا بازخورد و تقاضا چگونه به بهبود تبدیل می شود، دشوار است.

اکوسیستم موسیقی زنده تا حد زیادی توسط تعداد کمی از مروجین قدرتمند، یعنی Live Nation و AEG کنترل می شود. وقتی از غول‌های صنعت پرسیدم که تصمیم‌های مربوط به دسترسی چگونه اتخاذ، ارزیابی و بهبود می‌یابند، بیشتر با احتیاط مواجه شدم تا صراحت.

پس از شش هفته رفت و برگشت، Live Nation از پاسخ دادن به سؤالات خاص من در مورد تصمیم گیری در مورد دسترسی، فروشندگان، بودجه بندی، ارزیابی بازخورد و پاسخگویی امتناع کرد. در عوض، این شرکت بیانیه مختصری مبتنی بر ارزش‌ها از رئیس مکان‌های خود ارائه کرد و مشارکت خود با KultureCity را برجسته کرد، یک سازمان غیرانتفاعی متمرکز بر دسترسی حسی از طریق گواهی محل برگزاری و ابزارهایی مانند فضاهای آرام و کیف‌های حسی برای مشتریان متنوع عصبی.

قابل توجه است که Live Nation در سال 2023 یک مدیر قابلیت دسترسی ایجاد کرد. با این حال، پس از درخواست های مکرر من، این شرکت مکالمه ضبط شده با شخصی که کار دسترسی را در بزرگترین شرکت سرگرمی زنده در جهان رهبری می کند، رد کرد.

AEG به یکی از سوالات خاص من در مورد بازخورد و پیگیری طرفداران غیرفعال پاسخ داد. اریک بارکر، مدیر کاهش خطر برای AEG Presents و Goldenvoice، از طریق ایمیل به من گفت: "برای نگرانی هایی که از طریق کانال های رسمی ما مطرح می شود، طرفداران باید منتظر دریافت پاسخ باشند. ما برای نرخ پاسخ ۱۰۰ درصدی تلاش می کنیم. صندوق ورودی ایمیل ما ۲۴ ساعته و ۳۶۵ روز در سال نظارت می شود." بارکر اضافه کرد: "اکثر بازخوردهایی که ما دریافت می‌کنیم، تمجیدی هستند."

با این حال، این چیزی نیست که در تجربه من اتفاق افتاده است. پس از نگرانی‌های مربوط به دسترسی خودم در کالیفرنیا در پاییز گذشته، بازخورد خود را به ایمیل رسمی دسترسی AEG ارسال کردم. من هرگز پاسخی دریافت نکردم.

وقتی از جشنواره های بزرگ برای این داستان نظر خواستم، Bonnaroo و Lollapalooza نپذیرفتند. کوچلا پاسخی نداد.

خرابی‌های دسترسی در تاریکی رشد می‌کنند، جایی که هیچ‌کس مجبور نیست توضیح دهد که چگونه تصمیم‌گیری می‌شود، چرا ظرفیت به‌طور دقیق پیش‌بینی نمی‌شود، یا وقتی هزاران نفر از افراد ناتوان اغلب مجبور به عبور از موانع هستند، واقعا دسترسی چگونه به نظر می‌رسد. شکاف بین ترس و امکان جایی است که پیشرفت گیر می کند.