طلا برای فلسطین: مریم بشارت کاراته یک موفقیت ورزشی نادر

"بعد از اینکه داور دست مرا بلند کرد تا نشان دهد اکنون دو بار قهرمان جهان شده ام، احساس بسیار طاقت فرسایی بود. تاریخ سازی یک بار چیزی است، اما دو بار ساختن آن واقعا چیز دیگری است. من بسیار خوشحال بودم و احساس آرامش بزرگی داشتم. فقط من می دانم که چقدر فداکاری کردم و چقدر سختی لازم داشتم تا بر آن غلبه کنم."

مضامین امداد، شادی و فداکاری در بازتاب ورزشکاران پس از یک برد بزرگ رایج است. اما در مورد مریم بشارت، چیزی فراتر از تعهد به تمرین و مراقبت از بدن است. این ورزشکار 17 ساله کاراته دومین مدال طلای قهرمانی جهان زیر 21 سال در لهستان را در اوایل این ماه در رقابت برای زادگاهش فلسطین کسب کرد.

او درباره تربیت خود در کرانه باختری اشغالی به دویچه وله گفت: «این زندگی روزمره بود، دیدن کشته شدن مردم در اطراف من و بمباران خانه‌ها.

او افزود: "من در حمل و نقل با چالش هایی روبرو بودم. نمی توانستم از شهری به شهر دیگر بروم تا بتوانم با افراد دیگر تمرین کنم، تا بتوانم واقعا برای مسابقات آماده شوم. نیاز داشتم به کشورهای دیگر مانند اردن یا مصر سفر کنم... که برای من بسیار سخت بود. و از نظر مالی، حمایت واقعا حمایتی نبود که یک ورزشکار نخبه نیاز داشت."

بشارت که در نابلس بزرگ شد، مسیری باریک به سمت قله داشت. اما در ابتدا، این بی میلی خود او بود که تهدیدی برای متوقف کردن حرفه قهرمانی قبل از شروع آن بود.

بشارت که در دسته زیر 66 کیلوگرم رقابت می کند، گفت: «وقتی بچه بودم، واقعا آن را دوست نداشتم.

"من آن را به این دلیل شروع کردم که خانواده ام در آن ورزش بودند. پدرم یک دوجو داشت و مادرم نیز آن ورزش را انجام می داد. خواهر و برادرم و خاله ها و عموهایم، این یک کار خانوادگی است. من آن را شروع کردم زیرا همه آنها این ورزش را انجام می دادند. به مرور زمان شروع به ورود به آن کردم."

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

خانواده منبع همیشگی آسایش و الهام بشارت بوده است. پدر و عموی او به ترتیب به عنوان مدیر و مربی فعالیت کرده اند. در حالی که مادر و خواهران و برادرانش سال گذشته با مریم به هامبورگ آلمان نقل مکان کردند، پدرش برای رسیدگی به امور تجاری خود، دوجو، باقی ماند، اگرچه او به دیدار دخترش می رود و سعی می کند در مسابقات با دخترش باشد. ادغام با تسلط او بر زبان، که توسط مادر آلمانی‌اش به او آموخته است، آسان‌تر شده است.

با این وجود بشارت احساسات متفاوتی در مورد ترک وطن خود دارد.

"از حضور در اینجا سپاسگزارم زیرا حضور در آلمان درهای زیادی را به روی من باز کرد و فکر می کنم آینده روشن تری در اینجا دارم. اما همچنین حضور در فلسطین فقط زندگی روزمره من بود و آنجا را دوست داشتم. خانواده ام در کنار من بودند، دوستانم در کنار من بودند و من فقط احساس راحتی می کردم، که تغییر بزرگی بود که اینجا به آلمان آمد. فکر می کنم هر تغییری با سختی هایی همراه است."

علاوه بر مشکلات آشکار زندگی در منطقه‌ای که توسط اسرائیل اشغال شده است، چالش‌های ویژه‌ای برای ورزشکاران ساکن در کرانه باختری و نوار غزه وجود دارد که دسترسی به امکانات، سفر و نگرانی‌های امنیتی مداوم در میان آنها وجود دارد. به این ترتیب، تعداد کمی از مردم از سرزمین های فلسطینی در صحنه ورزش بین المللی موفق می شوند. بشارت گفت که این به او مسئولیت هایی می دهد که برای یک فرد در هر سنی غیرعادی و سنگین است، چه رسد به یک نوجوان 17 ساله.

او گفت: "ورزشکار نخبه بودن در فلسطین چیز بسیار ویژه ای است، زیرا همه در فلسطین این فرصت را ندارند. واقعا ورزشکاران زیادی وجود ندارند که نخبه باشند و مدال های بین المللی کسب کنند."

"بنابراین این همه فشار از سوی همه کشور و همه مردم، خانواده، مربیان بر من است زیرا من نماینده آنها هستم و پرچم آنها را برافراشتم. حتی گاهی فراموش می کنم برای خودم بجنگم و در واقع به خودم فکر می کنم."

قابل توجه است که هنوز مانعی برای بشارات ثابت نکرده است که فدراسیون جهانی کاراته (WKF) در رده اول جهان در رده خود قرار دارد. با به رسمیت شناختن فلسطین توسط کمیته بین المللی المپیک، بشارت احتمالا مدعی برافراشتن این پرچم در لس آنجلس در المپیک 2028 بود. اما این ورزش از بازی های سال 2024 حذف شد.

WKF در پاسخ به تصمیم اخیر که در بازی‌های ورزشی اخیر در سال 2024 گرفته شد نوشت: «جامعه جهانی کاراته بر این باور است که مکان طبیعی کاراته در بازی‌های المپیک است و ما صمیمانه امیدواریم که ناهماهنگی که در پاریس 2024 و لس‌آنجلس 2028 متحمل شدیم، برای بریزبن 2032 اصلاح شود، اگر نه زودتر». سنگال

اگر این ورزش در بریزبن بازگردد، بشارت احتمالا به اوج خود نزدیک می شود. در همین حال، او مشتاقانه منتظر است تا وقتی 18 ساله شد، سفر خود را به عنوان یک سالمند شروع کند.

او گفت: "هدف من قهرمانی جهان در بزرگسالان است که سخت ترین و بهترین چیزی است که می توانید در کاراته به دست آورید."

اما کسب مدال المپیک، لقب قهرمان المپیک یا نمایندگی کشورم با آن پرچم [فکری است که] فقط سرشار از شادی و غرور است.»