طنز پنهان عقب نشینی Fairford B-1

روز یکشنبه، همه 12 بمب افکن B-1 در RAF Fairford، مرکز اصلی بمب افکن های ایالات متحده در اروپا، به طور ناگهانی و غیرمنتظره به آسمان رفتند و توجه همگان را به خود جلب کردند و گمانه زنی های داغ را در مورد آنچه در جریان بود برانگیختند.

چند روز پس از خنثی شدن توطئه تروریستی ادعایی تحت حمایت ایران که پایگاه را هدف قرار داده بود، این هواپیما در یک پرواز غافلگیرکننده به ایران پرواز نکرد، بلکه در عوض خانه ایالات متحده بود.

چرا؟ دیروز، جایی که معاون رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه وی پیشنهاد ابهام کردند، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ شفاف‌سازی را ارائه کرد. ترامپ گفت که «تهدیدهایی» در ارتباط با ایران وجود داشته است. او گفت: «هزینه بسیار کمی برای جابجایی آنها دارد.

ترامپ در مورد پول درست می گوید، اما هزینه واقعی فاصله است. فیرفورد یکی از معدود فرودگاه های اروپایی است که برای بمب افکن های سنگین مناسب است. زمان پرواز به ایران را به شدت کاهش داد. ترامپ، زمانی که بریتانیا برای مدت کوتاهی پایگاه های خود را متوقف کرده بود، از هواپیماهای آمریکایی که «ساعت های اضافی پرواز می کنند» شکایت کرد.

در زیر آن طنز پنهان عقب نشینی فیرفورد نهفته است. پنتاگون ترامپ عمدا حضور نظامی دائمی آمریکا در اروپا را کاهش می‌دهد و به دنبال این است که بار امنیتی ناتو را بر دوش متحدانی که واقعا در آنجا زندگی می‌کنند، منتقل کند.

اما آسیب‌پذیری ظاهری فیرفورد نشان می‌دهد که چرا ایالات متحده واقعا به اروپا بیشتر نیاز دارد. نه بیشتر پادگان‌های بزرگ به‌سبک Ramstein، بلکه تعداد بیشتری باند فرودگاه را می‌توان در مواقع جنگ و بحران از آن استفاده کرد، انبار کرد و روی آنها حساب کرد.

استراتژی دفاع ملی 2026 پنتاگون به متحدان ناتو می‌گوید که مسئولیت اصلی دفاع متعارف اروپا را با حمایت «بحرانی اما محدودتر» ایالات متحده بر عهده بگیرند.

در ژوئن، پیت هگزث، وزیر دفاع، به وزرای متحدین گفت که سطح نیروهای آمریکایی در اروپا پس از کاهش 5000 نفری بیشتر به سطح قبل از 2022 بازگشته است و از بررسی وضعیت و استقرار آمریکا در آنجا خبر داد.

فیرفورد نوعی حضور است که چنین استراتژی باید ترجیح دهد. هیچ هواپیمای آمریکایی به طور دائم در آنجا مستقر نیست. یک بال پشتیبانی ایالات متحده میزبان بمب افکن های در حال چرخش در باند فرودگاه بریتانیا است. ضعف آن کمیابی است.

ده ها فروند B-1 در یکی از معدود میدان های اروپایی با قابلیت بمب افکن، لیست کوتاهی از اهداف را به بسیاری از دشمنان آمریکا و به ویژه ایران در حال حاضر هدیه می دهد. طبیعتا، سپاه پاسداران ایران در ماه ژوئیه فیرفورد را یک هدف قانونی اعلام کرد.

اوکراین نمایش خیره کننده ای از تهدید مدرن به پایگاه هایی مانند فیرفورد ارائه داد. عملیات تار عنکبوتی آن در سال گذشته بمب افکن های استراتژیک روسیه را که هزاران مایل دورتر از خط مقدم پارک شده بودند، با پهپادهای پرتاب شده از کامیون های نزدیک مورد حمله قرار داد.

حمله مشابهی از فاصله نزدیک، که توسط بازیگران بدخیم که قبلا در داخل کشورهای متحد اروپایی فعالیت می‌کردند، آماده شده بود، خطری محتمل‌تر برای فیرفورد به شمار می‌رود. ایران با موشک نمی تواند به آن برسد. اما همانطور که اسپایدروب در برابر روسیه ثابت کرد، نیازی به این کار نیست.

فیرفورد رها نشده است. آنچه علیه آن برنامه ریزی شده بود همچنان مبهم و در دست بررسی است. پلیس بریتانیا در سه ون کشف شده در نزدیکی پایگاه هیچ ماده منفجره ای پیدا نکرد و همه مظنونان با ناامیدی دولت ترامپ آزاد شدند.

البته تهران دخالت خود را رد می کند. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، در سخنانی قبل از ترامپ، گفت که خروج فیرفورد هیچ ارتباط مستقیمی با آن توطئه خاص ندارد. مقامات آمریکایی که به طور ناشناس با اکسیوس صحبت می کردند، به اطلاعاتی اشاره کردند که به حمله هواپیمای بدون سرنشین ایران اشاره می کند.

واشنگتن این تهدید را به اندازه کافی جدی ارزیابی کرد که هواپیما را به سمت خانه حرکت داد.

نیروی هوایی قبلا دکترینی برای این مشکل دارد. نیروی هوایی ایالات متحده در اروپا هشدار داده است که «پیش‌بینی‌پذیری عملیاتی و وضعیت نیرو» زیرساخت‌های حیاتی را آشکار می‌کند.

مفهوم Agile Combat Employment پاسخی دارد: پخش هواپیما در نقاط پراکنده، با حمایت مهمات و ذخایر سوخت از پیش تعیین شده و توافقنامه های کشور میزبان.

اروپا بسیار مناسب این مدل است. ژنرال جیمز هکر سال گذشته در حالی که فرماندهی نیروی هوایی ایالات متحده در اروپا را بر عهده داشت، گفت: «من هزاران فرودگاه از هزاران متحد دارم. "مشکل این است که من فقط می توانم از تعدادی از آنها محافظت کنم."

سخنرانی هگزت در ژوئن حاوی هر دو نیمه تناقضاتی است که ایالات متحده با آن مواجه است، او با تبلیغ کاهش نیروها، گفت که بررسی باید اطمینان حاصل کند که "دسترسی، پایگاه و پرواز هوایی آمریکا به وضوح مشخص و تضمین شده است."

او همچنین شکایت کرد که امتناع متحدان در طول جنگ با ایران، پنتاگون را مجبور کرده است که توانایی‌های خود را بین کشورها تغییر دهد، برخی از آنها کاملا از ناتو خارج شده‌اند. اسپانیا، مانند ایتالیا، جنگ را از پایگاه های خود منع کرد. بریتانیا قبل از اجازه دادن به حملات «دفاعی» خودداری کرد.

این مواضع لزوما متناقض نیستند. آنها مدل متفاوتی از قدرت آمریکا را ارائه می دهند.

این بدان معناست که آمریکایی‌های کمتری در اروپا زندگی می‌کنند و مکان‌های بیشتری که آمریکایی‌ها می‌توانند از آنجا بجنگند. بنابراین، پادگان‌های کوچک‌تر، چرخش‌های بیشتر و دسترسی‌های بیشتر قبل از یک بحران به جای یک بحران حل می‌شوند.

به زبان ساده، واشنگتن دسترسی خود را قابل پیش بینی است و هواپیماهای خود را نه.

اعتراضات جدی به مجموعه گسترده تری از پایگاه های اروپایی وجود دارد.

هر سایت اضافی به سوخت، سلاح، تعمیر و نگهداری، ارتباطات و دفاع نیاز دارد. و همانطور که هکر اذعان کرد، تنها تعداد کمی از فرودگاه های اروپا می توانند محافظت شوند.

بمب افکن های سنگین نیز به سختی نگهداری می شوند. تعداد کمی از باند فرودگاه ها می توانند آنها را ببرند و دولت های کمتری آنها را می خواهند. همانطور که پنتاگون روز یکشنبه تاکید کرد، آنها همچنین می توانند از خانه حمله کنند و اهداف را "در هر کجا و در هر زمان" هدف قرار دهند. عملیات چکش نیمه شب را به خاطر دارید؟

علاوه بر این، از زمان آتش‌بس متزلزل ماه آوریل با ایران، B-1ها در فیرفورد بیشتر در حال آموزش بودند.

با این حال پراکندگی محاسبات دشمن را تغییر می دهد. توطئه علیه یک فرودگاه شناخته شده قابل مدیریت است. توطئه علیه یک دوجین، که هر یک از آنها ممکن است هفته آینده میزبان بمب افکن ها باشد، بسیار پیچیده تر است.

و پرواز از خانه به معنای پرداختن است، ماموریت پس از ماموریت، ساعات اضافی که ترامپ زمانی از آن رنجیده شده بود. زمان بیشتر در هوا نیز شانس تشخیص را افزایش می دهد.

بررسی Hegseth در دسامبر امسال برگزار می شود. اگر کاهش نیروها را با توافقنامه های دسترسی جدید، سهام از پیش تعیین شده و باندهای با قابلیت بمب افکن بیشتر همراه کند، طنز به یک استراتژی معنادار تبدیل شده است.

اما اگر بازنگری فقط از حضور آمریکا کم کند، فرفورد بعدی به همین ترتیب پایان خواهد یافت و بمب‌افکن‌ها - شاید فقط آنهایی که در صورت وقوع بدترین اتفاق همچنان فعال هستند - به خانه پرواز می‌کنند.

ترامپ می خواهد اروپا میزبان آمریکایی های کمتری باشد. اما فیرفورد پیشنهاد می‌کند آنچه آمریکا واقعا به آن نیاز دارد، دسترسی به اروپا است.