ظاهر کلیسای السید سؤالاتی را در مورد یهودی ستیزی، عقیده اسرائیل ایجاد می کند

حضور عبدالالسید، نامزد سنای میشیگان در کلیسای نهادی خدا در مسیح بزرگ امانوئل (COGIC)، در کنار نماینده کنگره، جیم کلیبرن، سؤالات جدی ایجاد می کند که نمی توان به سادگی نادیده گرفت. این یک ظاهر سیاسی معمولی نبود. این مراسم در یکی از مهم ترین کلیساهای سیاه پوست آمریکا، در بزرگترین فرقه پنطیکاستی عمدتا سیاهپوست در ایالات متحده، تحت رهبری اسقف جی.

درو شیرد. هنگامی که یک کلیسا درهای خود را به روی یک شخصیت سیاسی باز می کند که لفاظی هایش در مورد اسرائیل نگرانی های جدی در جامعه یهودی ایجاد کرده است، رهبری آن مسئولیت رسیدگی به این نگرانی ها را دارد. یک کلیسا هرگز نباید به سکویی تبدیل شود که در آن لفاظی هایی که به خصومت علیه یهودیان دامن می زند، بدون چالش باقی بماند. السید عملیات نظامی اسرائیل در غزه را نسل کشی توصیف کرده است، دولت اسرائیل را مانند حماس شیطانی توصیف کرده و آینده اسرائیل را به عنوان یک کشور یهودی زیر سوال برده است.

او همچنین بارها حمایت آمریکا از اسرائیل را به ناتوانی میشیگان در ارائه مدارس مقرون‌به‌صرفه، مراقبت‌های بهداشتی و مراقبت از کودکان مرتبط دانسته است. مناقشه بر سر موضع السید در 2 نوامبر بیشتر شد، زمانی که مستقیما در مصاحبه CBS 60 دقیقه از او پرسیده شد که آیا اسرائیل حق وجود دارد یا خیر. فلسطینیان، چه از طریق دو دولت و چه از طریق یک دولت مشترک. برای جامعه یهودی، این یک بحث سیاسی انتزاعی نیست.

این به آینده اسرائیل به عنوان سرزمین یهودی و حق مردم یهود برای تعیین آینده خود مربوط می شود. آنها به این موضوع می پردازند که چگونه اسرائیل به تصویر کشیده می شود، آیا به حق مردم یهود برای تعیین سرنوشت احترام گذاشته می شود، و اینکه آیا دولت یهود به قربانی مشکلات داخلی آمریکا تبدیل می شود یا خیر. زن و شوهری را در حال خرید خواربار نشان می دهد.

زن به شوهرش می‌گوید که باید تخم‌ها را پس بدهند، زیرا هفت دلار برای کشتن فلسطینی‌ها کنار گذاشته‌اند. پیام غیرقابل انکار است: خانواده‌های آمریکایی در حال مبارزه هستند زیرا آمریکا از اسرائیل حمایت می‌کند. سرزنش اسرائیل به خاطر مبارزات مالی خانواده های آمریکایی بازتاب تاریخ بسیار خطرناکی از سرزنش یهودیان برای مشکلات اقتصادی جامعه است. وقتی اسرائیل توضیحی برای همه چیز از قیمت مواد غذایی گرفته تا هزینه های مراقبت های بهداشتی می شود، ما باید خطر این را بشناسیم که اجازه می دهیم کل مردم و سرزمینشان تبدیل به یک بز قربانی راحت شوند. تصور کنید وضعیت را برعکس کنیدImag

یکی از شخصیت‌های سیاسی مرتبط با کوکلوکس کلان بلافاصله پس از بیانیه‌هایی که سیاه‌پوستان آمریکایی را به خاطر تخریب کشور مقصر می‌دانند، به یکی از تاریخی‌ترین کلیساهای آمریکا دعوت شده است. تصور کنید که این شخصیت بدون هیچ گونه اذعان عمومی از لفاظی‌های نفرت‌آمیز، جایگاهی در اختیار جماعت قرار می‌گیرد و مورد استقبال قرار می‌گیرد. همان اصل مسئولیت اخلاقی باید زمانی اعمال شود که لفاظی هایی که قوم یهود را هدف قرار می دهند در کلیسا جایگاهی پیدا کنند.

برای بسیاری از یهودیان آمریکایی، استقبال از السید بدون پرداختن به اظهارات او درباره اسرائیل پیامی عمیقا نگران کننده است. مردم یهودی آزار و اذیت را درک می کنند. آن‌ها می‌دانند وقتی نفرت قابل قبول می‌شود، وقتی اتهامات عادی می‌شود، و وقتی کسانی که باید صحبت کنند تصمیم می‌گیرند که سکوت از نظر سیاسی راحت‌تر است، چه اتفاقی می‌افتد. کلیسای سیاه‌پوست نیز این چیزها را می‌فهمد. این تاریخ مشترک باید این لحظه را به فرصتی برای همبستگی تبدیل کند، نه تفرقه. من زشتی نژادپرستی را از نزدیک می‌دانم. من در خانه ای بزرگ شدم که نفرت در آن پنهان نبود.

پدرم هم از یهودیان و هم از سیاه پوستان متنفر بود. او می‌گفت: «سیاه‌ها دارند کشور را خراب می‌کنند و یهودی‌ها آن را اداره می‌کنند.» من زود فهمیدم که وقتی نفرت در قلب یک فرد ریشه می‌گیرد چه اتفاقی می‌افتد. وقتی 11 ساله بودم، سعی کردم از مادر یهودی ام در برابر آزار پدرم دفاع کنم. او در پاسخ من را خفه کرد. من هرگز آن لحظه را فراموش نکرده ام. می دانم ایستادن بین نفرت و قربانیان آن به چه معناست. من می دانم که نژادپرستی و یهودی ستیزی صرفا کلمات یا بحث های سیاسی نیستند. آنها زندگی، خانواده ها و جوامع را نابود می کنند.

به همین دلیل است که وقتی لفاظی‌هایی را می‌بینم که تهدید به عادی‌سازی نفرت علیه قوم یهود می‌کند، از سکوت خودداری می‌کنم. یک رابطه تاریخی نباید قربانی راحتی سیاسی شود. یهودیان آمریکایی از جنبش حقوق مدنی حمایت کردند. کشیش های سیاه پوست و رهبران مسیحی در برخی از تاریک ترین ساعات آن در کنار قوم یهود و ملت اسرائیل ایستاده اند. این رابطه صرفا سیاسی نیست.

این امر عمیقا در داستان کتاب مقدس ریشه دارد. خدای ابراهیم، ​​اسحاق و یعقوب خدایی نیست که عهد خود را بر اساس فضای سیاسی تغییر دهد. کتاب مقدس به مسیحیان می آموزد که برای صلح اورشلیم دعا کنند. قوم یهود در اساس ایمان مسیحی بافته شده اند. تقریبا 500 کشیش سیاه پوست از کلیسای خدا در مسیح در این ماه در اسرائیل هستند، در سرزمین قدم می زنند، تاریخ آن را تجربه می کنند، با مردم آن ملاقات می کنند، و روابطی را تقویت می کنند که فراتر از سیاست است.

حضور آنها یادآور رابطه عمیقی است که بین رهبران مسیحی سیاه پوست و مردم یهودی وجود دارد. رابطه‌ای که بین رهبران سیاه‌پوست مسیحی و اسرائیل ایجاد شده است بسیار مهم است که نمی‌تواند به یک ظاهر سیاسی اجازه تعریف آن را بدهد. اما دقیقا به این دلیل که این رابطه اهمیت دارد، فرقه باید صحبت کند. رهبری مسئولیت دارد اسقف جی. درو شیرد صرفا کشیش دیگری نیست.

او اسقف ریاست کلیسای خدا در مسیح است. موقعیت او دارای نفوذ و مسئولیت معنوی عظیمی است. هنگامی که یک کلیسا درهای خود را به روی یک نامزد سیاسی در طول مبارزات انتخاباتی باز می کند، چیزی بیش از یک مکان فیزیکی فراهم می کند. این یک پلت فرم، دید، و فرصتی برای دسترسی به افرادی است که به رهبری معنوی آن اعتماد دارند. گردهمایی 1 نوامبر در امانوئل بزرگ سزاوار توضیح صادقانه است.

اسقف شیرد باید یک سوال دشوار از خود بپرسد: چرا این نامزد در کلیسای خود مورد استقبال قرار گرفت، در مقابل جماعتش جایگاهی به او داده شد، و اجازه داده شد که مردم خود را بدون پاسخ عمومی واضح به اظهاراتی که جامعه یهودی را بسیار نگران کرده است، سخنرانی کند؟ مسئولیت رهبری معنوی فراتر از باز کردن درهای کلیسا است. این شامل محافظت از یکپارچگی پیامی است که از پلتفرم آن مخابره می شود. اسقف شیرد و رهبری COGIC باید علنا تأیید کنند که یهودی ستیزی جایی در کلیسای خدا در مسیح ندارد.

آنها باید روشن کنند که انتقاد از سیاست دولت اسرائیل هرگز نباید بهانه ای برای شیطان جلوه دادن مردم یهود، انکار حق تعیین سرنوشت آنها، یا سرزنش اسرائیل برای مشکلات اقتصادی آمریکا شود. این در مورد تشخیص تفاوت بین اختلاف نظر سیاسی و لفاظی است که می تواند نفرت تاریخی را تقویت کند. حتی در درون حزب دمکرات، هیلی استیونز، نماینده کنگره، علنا السید را به دلیل تبلیغات و لفاظی های او در مورد اسرائیل به چالش کشید.

استیونز که نامزدش یهودی است، نگرانی‌های خود را در مورد این پیام مطرح کرد و خواستار محکومیت صریح آن شد. مداخله او نشان می‌دهد که نگرانی درباره یهودی‌ستیزی به یک حزب سیاسی محدود نمی‌شود. این یک امر وجدان است که فراتر از وابستگی حزبی است. هنگامی که لفاظی اتهامات یهودی ستیزانه تاریخی را تقویت می کند، افراد وجدان مسئولیت دارند که صحبت کنند. مشارکت نماینده کنگره جیم کلیبرن در حضور کلیسای اول نوامبر نیز شایسته بررسی است.

حمایت او از السید و شرکت در رویدادی که هدف آن بسیج رای دهندگان سیاهپوست بود، مشروعیت سیاسی بیشتری را برای نامزدی به ارمغان آورد که اظهاراتش درباره اسرائیل جنجال های جدی ایجاد کرده است. رهبران سیاسی موظفند نه تنها هدف انتخاباتی فوری حضور خود را در نظر بگیرند، بلکه پیام های گسترده تری را نیز در نظر بگیرند که توسط پلتفرم هایی که آنها می خواهند نگرانی های آمریکایی ها را به اشتراک بگذارند. مسئولیت مقابله با یهودی ستیزی به یک سیاست تعلق ندارد

حزب کال. این یک لحظه تعیین کننده برای رهبری مسیحی است. ما شاهد همگرایی خطرناک لفاظی سیاسی، جهل تاریخی و خصومت فزاینده علیه دولت یهود هستیم. یهودستیزی همیشه با یونیفرم وارد نمی شود. گاهی اوقات با شعارهای سیاسی پیچیده می شود. گاهی اوقات در تبلیغات کمپین ظاهر می شود.

گاهی اوقات از در کلیسا زیر پرچم وحدت سیاسی وارد می شود. و گاهی زنده می ماند زیرا مردم خوب از رویارویی با آن امتناع می ورزند. آنچه ما شاهد آن هستیم یک حادثه منفرد نیست. وقتی رهبران سیاسی مکررا اسرائیل را منشأ مشکلات آمریکا معرفی می‌کنند، تبلیغات کمپین، خودمختاری یهودیان را به قربانی اقتصادی تبدیل می‌کند، و کلیساهای تأثیرگذار بدون به چالش کشیدن شعارها، بسترهایی را فراهم می‌کنند، آتش یهودی‌ستیزانه در مقیاس لرزه‌ای برانگیخته می‌شود.

رهبران مسئول از صحبت کردن خودداری می کنند. کلیسای خدا در مسیح میراث خارق العاده ای دارد. کشیش‌های آن انجیل را موعظه کرده‌اند، به جوامع خدمت کرده‌اند، در برابر بی‌عدالتی ایستاده‌اند و پیام مسیح را در نسل‌ها منتقل کرده‌اند. این میراث شایسته حفاظت است. صدها رهبر مسیحی سیاه پوست هستند که در کنار اسرائیل ایستاده اند.

روابط دیرینه بین کشیش های سیاه پوست و رهبران یهودی بر اساس احترام متقابل، ایمان مشترک و درک مشترک از آزار و شکنجه بنا شده است. این روابط نباید با مصلحت سیاسی به خطر بیفتد. من از کلیسای خدا در مسیح نمی خواهم که از یک حزب یا نامزد سیاسی حمایت کند. من از آن می خواهم که استانداردهای کتاب مقدس را حفظ کند. یهودی ستیزی را محکوم کنید. شیطان سازی اسرائیل را رد کنید. عزت و امنیت قوم یهود را تایید کنید.

و توضیح دهید که چرا سکویی با چنین اهمیت معنوی بدون پرداختن به این نگرانی‌ها گسترش یافت. عاموس نبی اعلام کرد: "اجازه دهید عدالت مانند آب فرودآید و عدالت مانند نهر عظیم" (عاموس 5:24). عدالت نمی‌تواند انتخابی باشد. ما نمی‌توانیم نفرت را محکوم کنیم، وقتی که نسبت به یک قوم است و آن را بهانه کنیم. کلیسای سیاه‌پوستان تاریخ بسیار زیادی دارد، اقتدار معنوی بیش از حد، و نفوذ اخلاقی زیادی دارد که نمی‌تواند سکوت کند. قوم یهود می‌دانستند که وقتی جهان به آن نگاه می‌کند چه اتفاقی می‌افتد.

مسیحیان هرگز نباید به صدای دیگری تبدیل شوند که به دور نگاه می کند. وقتی به نفرت سکویی داده می شود، سکوت بی طرفی نیست. مایک ایوانز 120 کتاب نوشته و یکی از پرفروش‌ترین نویسنده‌های نیویورک تایمز است. او بنیانگذار موزه دوستان صهیون در اورشلیم، موزه ده بوم در هلند و کلیساهای متحد با اسرائیل، یکی از بزرگترین شبکه های صهیونیستی مسیحی در آمریکا، با بیش از سی میلیون دنبال کننده است.