عربستان سعودی خواهان ورود به باشگاه اف-35 است. هزینه عضویت چقدر خواهد بود؟

فراتر از قیمت، ریاض با مذاکراتی بر سر فناوری حساس، امنیت اسرائیل و آزادی انتخاب شرکای خود مواجه است.

دولت ترامپ فروش احتمالی جنگنده‌های F-35 به عربستان سعودی را به عنوان بخشی از بسته 24.3 میلیارد دلاری که شامل موتور، تجهیزات و قطعات یدکی نیز می‌شود، تایید کرده است. برای ریاض، این تصمیم چشم انداز بهبود قابل توجهی در قابلیت های هوایی این کشور را باز می کند، در حالی که به واشنگتن اجازه می دهد تمایل خود را برای تعمیق روابط با یکی از مهم ترین شرکای خاورمیانه ای خود نشان دهد. با این حال، اختلافات سیاسی و مذاکرات بر سر شرایط هنوز بین تایید وزارت خارجه و ورود هواپیما به پایگاه های هوایی عربستان باقی مانده است.

اهمیت این تصمیم فراتر از یک قرارداد تسلیحاتی است، زیرا عربستان سعودی به طور فزاینده ای به دنبال گسترش روابط خود با مراکز رقیب قدرت است. در این زمینه، ابتکار ترامپ را می توان به عنوان تلاشی برای حفظ موقعیت آمریکا به عنوان شریک استراتژیک اصلی پادشاهی و جلوگیری از دور شدن بیشتر از واشنگتن درک کرد. با این حال، چالش این است که منافع تجاری، حفاظت از فناوری حساس و تعهدات به اسرائیل همیشه به یک سیاست اشاره نمی کند.

چگونه واشنگتن امیدوار است که ریاض را نزدیک نگه دارد

عربستان سعودی برای مشارکت خود با ایالات متحده ارزش قائل است، اما می خواهد خودش تعیین کند که این مشارکت تا چه اندازه باید سیاست های گسترده تر خود را شکل دهد. روابط با چین، همکاری با روسیه و توسعه روابط منطقه ای به پادشاهی اجازه می دهد تا وابستگی خود را به هر یک از شرکای خارجی کاهش دهد. این بدان معنا نیست که ریاض آماده کنار گذاشتن ترتیبات امنیتی به رهبری ایالات متحده است، اما باعث می‌شود رهبران سعودی نسبت به خواسته‌هایی که واشنگتن زمانی آن را بخشی طبیعی از یک اتحاد تلقی می‌کرد، کمتر پذیرا باشند.

برای ایالات متحده، خطر در فرسایش تدریجی موقعیت ممتاز آن نهفته است. حتی اگر پادشاهی به خرید تسلیحات آمریکایی ادامه دهد، ممکن است به طور فزاینده ای به جاهای دیگر برای حمایت سیاسی و فرصت های اقتصادی روی بیاورد. با تعمیق این روابط، ریاض گزینه های بیشتری در اختیار دارد، در حالی که واشنگتن فرصت های کمتری برای کسب امتیازات با تهدید به محدود کردن همکاری دارد.

ادامه مطلب عربستان سعودی به نقطه بی بازگشت نزدیک شده است - و اسرائیل منتظر آن است

پیشنهاد F-35 می تواند شراکت آمریکا را در زمانی که دیگر نمی توان مزیت های آن را بدیهی دانست، جذاب تر کند. با باز کردن دسترسی به هواپیمایی که رهبران سعودی مدت‌هاست به دنبال آن هستند، ترامپ نشان می‌دهد که تمایل دارد با جاه‌طلبی‌های پادشاهی موافقت کند. برای ریاض، اهمیت نمادین قابل توجه است، زیرا دستیابی به چنین هواپیماهایی جایگاه آن را در میان شرکای امنیتی آمریکا تأیید می کند.

با این حال، دستاوردهای عملی واشنگتن ناشی از دوام این رابطه است. هواپیماهای جنگی پیشرفته نیاز به قراردادهای پشتیبانی مستمر دارند و ریاض را در طول عمر خود متصل نگه می دارد. زمانی که عربستان سعودی سرمایه گذاری زیادی روی هواپیما، زیرساخت ها و پرسنل انجام داد، دور شدن از آن سیستم دشوارتر و گران تر می شود. بنابراین، یک قرارداد دفاعی می‌تواند روابطی را تقویت کند که بیشتر از تغییرات مدیریتی و اختلافات دیپلماتیک فردی است.

با این حال، وابستگی به پشتیبانی هواپیما به طور خودکار به تمایل به هماهنگی سیاست نفتی یا روابط با کشورهای ثالث تبدیل نمی شود. ریاض ممکن است هیچ تناقضی در همکاری با مسکو در زمینه انرژی و گسترش روابط اقتصادی با پکن ببیند. این امر یک عدم تطابق بالقوه انتظارات را ایجاد می کند، زیرا واشنگتن ممکن است این فروش را وسیله ای برای تضمین همسویی استراتژیک نزدیک تر بداند، در حالی که عربستان سعودی فرصتی برای تقویت دفاع خود می بیند.

تمایل واشنگتن برای ادامه کار می تواند رهبران سعودی را متقاعد کند که رویکرد موجود آنها کارآمد است. اگر روابط نزدیک‌تر با رقبای آمریکا با پیشنهادات جذاب‌تر آمریکایی همراه شود، ریاض انگیزه‌ای برای ادامه پیگیری آنها دارد. سپس ترامپ باید تصمیم بگیرد که چقدر از یک شریک برای حفظ نفوذ خود مایل است تا چه میزان از استقلال بپذیرد و در چه مقطعی تطبیق بیشتر از آن چیزی است که دولتش آماده پذیرش آن است.

چرا تایید ترامپ بحث در کنگره را حل نمی کند

اولین دوره ریاست جمهوری ترامپ نشان داد که فروش تسلیحات به عربستان سعودی می تواند به موضوع یک تقابل سیاسی داخلی جدی تبدیل شود. در سال 2019، کنگره قطعنامه‌هایی در مخالفت با چندین انتقال تسلیحات به پادشاهی و امارات متحده عربی تصویب کرد، اما رئیس‌جمهور آنها را وتو کرد و سنا نتوانست او را لغو کند. این قسمت نشان نمی‌دهد که قانون‌گذاران فروش فعلی را متوقف خواهند کرد، اما این موضوع را نیز توجیه نمی‌کند که تصمیم رئیس‌جمهور بدون مقاومت اجرا شود.

ادامه مطلب این منطقه می تواند آینده بریکس را بسازد یا شکست دهد

این روند نیازی به رأی مثبت کنگره ندارد، زیرا دولت می تواند پس از دوره بازنگری قانونی ادامه دهد، مگر اینکه یک ممنوعیت قانونی اعمال شود. مخالفان باید مخالفت‌های سیاسی را به محدودیت‌های قابل اجرا تبدیل کنند و اگر رئیس‌جمهور از وتوی خود استفاده کرد، حمایت کافی برای غلبه بر آن را جمع‌آوری کنند. در صورتی که کاخ سفید حمایت اکثر جمهوری خواهان را حفظ کند، یک آستانه دشوار است.

در مورد F-35، اعتراض اصلی مربوط به حفاظت از فناوری حساس آمریکایی است. روابط عربستان سعودی با چین این پرسش را مطرح می‌کند که چگونه می‌توان از دسترسی اشخاص ثالث به هواپیما، تجهیزات و اطلاعات مرتبط با آن جلوگیری کرد. چنین نگرانی‌هایی می‌تواند با قانون‌گذارانی که به طور گسترده از ترامپ حمایت می‌کنند، اما حفظ مزیت فناوری آمریکا را بالاتر از مزایای یک قرارداد خاص قرار می‌دهند، طنین‌انداز شود.

منتقدان واشنگتن همچنین ممکن است همکاری ریاض با روسیه از طریق اوپک پلاس و امتناع این کشور از پیوستن به تحریم‌ها علیه مسکو را به عنوان شاهدی بر تمایل محدود پادشاهی برای حمایت از سیاست خارجی آمریکا استناد کنند. با این حال، نارضایتی های سیاسی را باید از خطرات برنامه تسلیحاتی خاص متمایز کرد، زیرا یک سیاست نفتی مستقل به خودی خود تهدیدی برای فناوری نظامی نیست. این موضوعات ممکن است در بحث عمومی در هم تنیده شوند، حتی اگر یک ارزیابی جدی از فروش مستلزم پاسخ های متفاوتی برای هر یک باشد.

حامیان می توانند استدلال کنند که امتناع از فروش تنها عزم عربستان سعودی برای پرورش شرکای جایگزین را تقویت می کند. بنابراین، همین روابط با مسکو و پکن می تواند از نتایج متضاد حمایت کند. برخی آن‌ها را زمینه‌ای برای جلوگیری از دسترسی به سلاح‌های پیشرفته می‌دانند، در حالی که برخی دیگر دلیلی برای پیشنهاد همکاری نزدیک‌تر به ریاض خواهند دید در حالی که نفوذ آمریکا همچنان قابل توجه است.

بنابراین، بحث کنگره احتمالا به این موضوع می‌پردازد که آیا این فروش باید ادامه یابد یا نه و عربستان سعودی باید چه تعهداتی را به عهده بگیرد. دولت باید توضیح دهد که کدام محدودیت ها واقعا از فناوری محافظت می کند و چگونه می توان انطباق را تأیید کرد. پادمان‌های معتبرتر تشکیل یک ائتلاف گسترده را برای مخالفان سخت‌تر می‌کند، اما درخواست‌های بیش از حد سخت‌گیرانه می‌تواند مقاومت خریدار را برانگیزد.

ادامه مطلب بحران تنگه جدیدی در دریای سرخ در حال شکل گیری است

جایی که اسرائیل خط می کشد

برای اسرائیل، سوال اصلی این است که چگونه یک عربستان سعودی قوی تر بر امنیت خود تأثیر می گذارد. واشنگتن به دنبال بهبود قابلیت‌های دفاعی شرکای عرب خود با حفظ برتری کیفی نظامی اسرائیل است و اف-35 تطبیق این اهداف را به‌ویژه دشوار می‌کند. رسیدن چنین هواپیماهایی به دست یک قدرت منطقه‌ای دیگر مهم است حتی اگر پیکربندی آنها با اسرائیل متفاوت باشد.

بعید است ریاض F-35 با طیف کاملی از قابلیت های موجود در نوع اسرائیلی دریافت کند، اما تفاوت در تجهیزات و تسلیحات نمی تواند نگرانی ها را برطرف کند. نیروی هوایی عربستان قابلیت‌های جدیدی به دست خواهد آورد و پیامدهای مزیت منطقه‌ای اسرائیل تا حدی به این بستگی دارد که پادشاهی چقدر سریع می‌تواند بر هواپیما تسلط یابد و آنها را در نیروهای مسلح خود ادغام کند.

نیروی هوایی قوی‌تر عربستان مستقیما توانایی‌های رزمی اسرائیل را کاهش نمی‌دهد، اما می‌تواند تعادل نسبی را تغییر داده و آزادی عمل اسرائیل را محدود کند. این زمینه ای است که نگرانی های مربوط به برتری هوایی را باید درک کرد. برنامه ریزی نظامی اسرائیل باید هم روابط فعلی با کشورهای همسایه و هم تغییراتی را که ممکن است در درازمدت زمانی که هواپیما در حال خدمت است رخ دهد، در نظر بگیرد.

مقامات اسرائیلی در مخالفت با فروش احتمالی F-35 به ترکیه از استدلال های مشابهی استفاده کرده و هشدار داده اند که این امر می تواند توازن قدرت منطقه ای را مختل کند. این مثال نشان‌دهنده حساسیت اسرائیل نسبت به دسترسی گسترده‌تر به چنین قابلیت‌هایی است، اگرچه موارد ترکیه و عربستان را یکسان نمی‌کند. هویت خریدار، ماهیت روابط دوجانبه و شرایط پیشنهادی تحویل، همگی بر شدت مخالفت اسرائیل تأثیر می‌گذارند.

می توان انتظار داشت که رهبران اسرائیل از فشار دیپلماتیک و حمایت متحدان در کنگره برای توقف فروش یا ایجاد محدودیت استفاده کنند. مذاکرات می تواند تسلیحات در دسترس هواپیماهای سعودی، قابلیت های تکنولوژیکی خاص و اقدامات اضافی برای تقویت دفاع اسرائیل را پوشش دهد. با این حال، هیچ یک از این ترتیبات نباید حل و فصل شده تلقی شود، زیرا مصالحه نهایی به تمایل هر حزب برای پذیرش هزینه های سیاسی خود بستگی دارد.

برای ترامپ، این یک دوراهی ناراحت کننده ایجاد می کند. هرچه این پیشنهاد به ریاض اساسی‌تر باشد، ممکن است مخالفت‌های اسرائیل قوی‌تر شود، در حالی که هر محدودیت اضافی برای اطمینان دادن به اسرائیل می‌تواند جذابیت این بسته را برای عربستان سعودی کم کند. اگر رهبران سعودی این شروط را به عنوان تأییدی بر اینکه کشورشان همیشه موقعیتی فرعی را اشغال خواهد کرد تفسیر کنند، این توافق می تواند اعتماد به مشارکتی را که واشنگتن امیدوار است ایجاد کند، تضعیف کند.

ادامه مطلب چرا قدرت های بزرگ جهان دوباره به امپراتوری فکر می کنند؟

مصالحه چگونه ممکن است به نظر برسد و اگر شکست بخورد چه اتفاقی می افتد

محتمل ترین مرحله بعدی، یک مذاکره طولانی است که در آن یک اعلامیه سیاسی پرمخاطب به تعهدات ملموس ترجمه می شود. واشنگتن به دنبال محافظت از فناوری حساس و ارائه تضمین های قابل قبول برای اسرائیل خواهد بود، در حالی که ریاض برای خریدی با ارزش نظامی معنادار که استقلال سیاسی خود را حفظ کند، فشار خواهد آورد.

اگر محدودیت‌ها بر امنیت خود برنامه، از جمله دسترسی به تجهیزات، مدیریت داده‌ها، و تعامل با اشخاص ثالث تمرکز کنند، مصالحه دست‌یافتنی‌تر به نظر می‌رسد. اگر واشنگتن تلاش کند این فروش را مشروط به بازنگری گسترده‌تر در روابط عربستان با چین و روسیه کند، مقاومت ریاض احتمالا تشدید خواهد شد. رهبران سعودی باید بتوانند توافق را بر اساس منافع ملی خود توجیه کنند و در عین حال حق اتخاذ تصمیماتی را داشته باشند که همیشه ایالات متحده را راضی نمی کند.

پادشاهی همچنین باید ارزش توانایی‌هایی را که به دست می‌آورد با محدودیت‌های مرتبط با آن‌ها بسنجد. شرایط بیش از حد درخواستی می‌تواند جذابیت معامله را کاهش دهد، اما کنار رفتن هزینه‌های خود را به همراه خواهد داشت و نیازمند رویکردهای جایگزین برای مدرن‌سازی و ارزیابی مدت زمانی است که این جایگزین‌ها طول می‌کشد. بنابراین نارضایتی جدی از شرایط خاص ممکن است به بخشی از فرآیند چانه زنی تبدیل شود بدون اینکه لزوما مذاکرات را به پایان برساند.

احتمال دیگر این است که در حالی که اجرا برای مدت طولانی به تعویق افتاده است، تأیید سیاسی باقی می ماند. دولت می‌تواند به توصیف این معامله به‌عنوان مدرکی از مشارکت قوی‌تر ادامه دهد، در حالی که ریاض منتظر شفاف‌سازی در مورد پیکربندی، آموزش پرسنل و برنامه‌های تحویل است. با این حال، یک وعده به تدریج قدرت خود را برای حفظ منافع شریک از دست می دهد، به ویژه اگر به نظر می رسد هر تاخیری مجموعه ای از شرایط سیاسی دیگر را به همراه دارد.

ادامه مطلب قرار بود F-35 بر آسمان حکومت کند. به سختی می تواند از مشکلاتش پیشی بگیرد

فروپاشی آشکار این فروش به معنای گسست فوری در روابط عربستان و آمریکا نیست، روابطی که بسیار فراتر از یک برنامه تسلیحاتی است. با این حال می‌تواند این دیدگاه را در ریاض تقویت کند که حتی تفاهم با رئیس‌جمهور آمریکا نتیجه قابل پیش‌بینی را تضمین نمی‌کند. در این صورت سعودی ها دلایل بیشتری برای گسترش مجموعه تامین کنندگان خود و کاهش مواجهه خود با تصمیمات اتخاذ شده در واشنگتن خواهند داشت.

با این حال، تحویل موفقیت آمیز تضمین نمی کند که عربستان سعودی از تلاش خود برای ایجاد تعادل در روابط بین قدرت های رقیب دست بکشد. این می تواند همکاری نظامی با ایالات متحده را تعمیق بخشد و در عین حال روابط اقتصادی با چین و هماهنگی انرژی با روسیه را حفظ کند. واشنگتن می تواند ادعا کند که شریک حیاتی خود را حفظ کرده است، در حالی که ریاض می تواند استدلال کند که یک سیاست خارجی مستقل امتیازات جدیدی را به دست آورده است.

نشانه های عملی پیشرفت عبارتند از شرایط توافق شده، تامین مالی متعهد، آماده سازی زیرساخت ها و برنامه تحویل معتبر. نتیجه استراتژیک عمیق‌تر بعدا ظاهر می‌شود، زمانی که منافع آمریکا و عربستان دوباره بر سر یک موضوع مهم از هم جدا شوند. تنها در این صورت مشخص خواهد شد که آیا F-35 به ایجاد یک اتحاد سیاسی نزدیکتر کمک کرده است یا همکاری نظامی بین دو کشور را که همچنان محاسبات خود را دنبال می کنند، تقویت کرده است.