عربستان سعودی علیه حوثی ها به متحدانی نیاز دارد، اما آیا به اسرائیل روی خواهد آورد؟ - تجزیه و تحلیل

دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، در دنیای سیاست خارجی معامله گر زندگی می کند. می دهی، می گیری. شما نمی دهید، توقع زیادی نداشته باشید. اسرائیل خیلی داده است و در مقابل، چیزهای زیادی به دست آورده است. این کشور جناح به جناح با آمریکا در ایران جنگیده است، اطلاعات ارزشمندی ارائه کرده و توانایی‌های نظامی را نشان داده است که واشنگتن می‌خواهد در یک متحد ببیند. در ماه آوریل، وزیر دفاع ایالات متحده، پیت هگزث، گفت: «از متحدان اسرائیلی‌مان، به خاطر اینکه متحدی شجاع، توانا و مشتاق در این میدان نبرد هستید، تشکر می‌کنیم.

متحدان "میراث" آمریکا - از کشورهای ناتو گرفته تا کره جنوبی - به همین میزان پیش نرفتند. در نتیجه بیشتر از سخنان تند مورد توجه قرار گرفتند. ترامپ با استناد به امتناع سئول و تهدید کمک به استفاده از اسپانیا با ایران پس از قطع همکاری با ایران، ترامپ دستور داد تمرینات نظامی مشترک با کره جنوبی کاهش یابد. پایگاه‌های آن برای حمله به ایران. و سپس عربستان سعودی است. بسیاری از بی میلی واشنگتن برای مداخله مستقیم در نبرد سعودی‌ها متحیر شده‌اند.

حوثی ها این نبرد در روز شنبه زمانی که فرودگاه ملک خالد در ریاض مورد اصابت موشک قرار گرفت و 12 کشته و بیش از 300 زخمی برجای گذاشت که جدی‌ترین حمله در یک دهه اخیر در عربستان سعودی بود، در حالی رخ داد که تنش‌ها بین سعودی‌ها و حوثی‌ها به طور پیوسته تشدید می‌شد - حمله روز شنبه سومین هفته از زمان حمله ضدحوثی به عربستان بود. برای عقب راندن آنها از تنگه استراتژیک باب المندب. علیرغم همه اینها، ترامپ تزلزل کرده است.

واشنگتن کمک های اطلاعاتی و هدف گیری ارائه کرده است، اما رئیس جمهور تاکنون از مداخله مستقیم نظامی خودداری کرده است. او روز شنبه گفت که در حال بررسی پیوستن به حملات سعودی است. چرا این تردید؟ توضیحات ارائه شده طیف وسیعی از بی میلی برای شرکت در یک کمپین نظامی بزرگ دیگر در کمتر از یک ماه قبل از انتخابات میان دوره ای را شامل می شود تا نگرانی در مورد کاهش ذخایر تسلیحاتی ناشی از جنگ در ایران. امتناع عربستان سعودی از پیوستن به توافقنامه آبراهام.توضیحات احتمالی دیگر از سوی شاهزاده محمد بن سلمان، نارضایتی ترامپ است. امتناع قاطعانه از

به پیمان ابراهیم بپیوندید. عادی سازی عربستان با اسرائیل به ترامپ قبل از انتخابات یک جایزه دیپلماتیک مهم می داد. در ماه ژوئیه، ایالات متحده و عربستان سعودی توافقنامه همکاری هسته ای را امضا کردند که درها را برای نقش تجاری بزرگ برای شرکت های آمریکایی باز کرد.

ترامپ سپس گفت که تا زمانی که سعودی‌ها به توافق‌نامه آبراهام نپیوندند، ادامه نمی‌دهد. شما می‌دهید، می‌گیرید. عادی‌سازی عربستان با اسرائیل مدت‌هاست که جام مقدس دیپلماتیک خاورمیانه بوده است. آوی گیل، وزیر نظامی سابق بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، آخر این هفته در مصاحبه‌ای طولانی و افشاگرانه با اسرائیل هیوم توضیح داد که تمایل اسرائیل برای کمک به اعراب‌هام را دوباره به توافق رساند. حماس و حزب الله در آستانه 7 اکتبر. اسرائیل می خواست از تشدید تنش جلوگیری کند که می تواند روند عادی سازی را از مسیر خارج کند.

او گفت که دو کشور "بیشتر از آنچه مردم تصور می کنند" به یک توافق نزدیک بودند. اما اقدام اسرائیل این روند را خنثی نکرد. حماس این کار را به تنهایی انجام داد. از آن زمان، سعودی‌ها روشن کرده‌اند - حتی زمانی که تهدید ایران بزرگ‌تر می‌شد و عادی‌سازی با اسرائیل در تلاش برای ایجاد یک ساختار امنیتی جدید برای منطقه منطق راهبردی خوبی داشت - که بدون مسیری برای تشکیل کشور فلسطین، آنها عادی‌سازی نمی‌کردند.

اسرائیل و عربستان سعودی با تهدیدات ایران و متحدانش روبرو خواهند شد. هر دو به نفع جلوگیری از تهدید حوثی ها به کشتیرانی، فرودگاه ها و ثبات منطقه هستند. این منافع مشترک، یک استدلال قوی برای همکاری فراهم می کند. با این حال، آنها به اندازه کافی برای غلبه بر موانع سیاسی برای ایجاد یک رابطه باز ثابت نکرده اند. شواهد بیشتر از جایی که ریاض به دنبال ساختار امنیتی منطقه ای خود بود، در ماه اوت، زمانی که یک پیمان دفاعی مشترک با پاکستان و ترکیه امضا کرد، به دست آمد.

عربستان سعودی به جای آشکار کردن روابط خود با اسرائیل، چارچوبی جایگزین را با دو قدرت مسلمان تقویت می کرد. تاکنون، پاسخ به کمپین حوثی ها با این لفاظی ها مطابقت نداشته است.

بر اساس گزارش‌ها، ترکیه ارائه کمک‌های دفاعی و فنی را آغاز کرده است، اما این فاصله تا پیوستن به عربستان سعودی برای حمله به دشمنی که به آن حمله می‌کند، فاصله زیادی دارد. امضای این پیمان نشان داد که عربستان سعودی - در حالی که علاقه‌مند به حفظ همکاری اطلاعاتی با اسرائیل و محتاط نگه داشتن آن بود - به دنبال ترتیبات امنیتی گسترده‌ای در جاهای دیگر بود. سپس یک خلبان عمانی که قصد داشت یک هواپیمای مسافربری اسرائیلی را به طور کامل سقوط کند. فرودگاهی که تنها توسط برخی از مسافران و خدمه شجاع و مدبر خنثی شد و اورشلیم منظره ای بی رنگ از جایی که در آن ایستاده بود داشت.

h سعودی ها. بله، سعودی ها به یک هواپیمای مضطرب پر از مسافران اسرائیلی اجازه دادند در یک فرودگاه غیرنظامی-نظامی در تبوک فرود بیاید. و بله، پرسنل پزشکی سعودی از مسافران اسرائیلی مراقبت می کردند. هر دوی این اقدامات کمکی در لحظه خطر حاد بود. اما ریاض قاطعانه درخواست اسرائیل را برای ارسال هواپیمای خود برای جمع آوری مسافران رد کرد. یک هواپیمای جایگزین فلای دبی آنها را به خانه آورد. همکاری، اما تا حدی این مرز بین همکاری عملی و پذیرش عمومی را آشکار کرد.

اجازه دادن به هواپیمای اسرائیلی برای سوار کردن مسافران یک ژست بسیار دور در مسیر عادی سازی است: ژستی که شدیدا با مخالفت بسیاری از مردم عربستان سعودی مواجه می شد و بدون شک ایرانی ها علیه سعودی ها سلاح می گرفتند. این حمله به ناچار به این گمانه زنی منجر شد که ممکن است همکاری امنیتی اسرائیل و عربستان را به همراه داشته باشد.

برای مبارزه با یک تهدید مشترک به روابط نزدیک تر منجر شود. به هر حال، تضعیف حوثی‌ها به منافع اسرائیل و همچنین منافع عربستان سعودی کمک می‌کند. دشمنی این گروه با اسرائیل دقیقا یک راز نیست. اما دشمنان مشترک لزوما منجر به عملیات نظامی مشترک نمی شوند. دخالت عمومی اسرائیل می‌تواند هزینه‌های سیاسی برای ریاض داشته باشد و مهمات برای کسانی که می‌خواهند کارزار سعودی را در خدمت اسرائیل معرفی کنند، فراهم کند.

اسرائیل نیز به نوبه خود، باید تصمیم بگیرد که چه خطراتی را از جانب سعودی ها بپذیرد و در ازای آن چه انتظاراتی می تواند داشته باشد. در حالی که حمله فرودگاهی تضمین کننده پیشرفت بین اسرائیل و عربستان سعودی نیست، ریاض را مجبور به مواجهه با این سوال می کند: آیا منطقی است که یکی از قوی ترین شرکای منطقه ای خود را در فاصله زمانی بازو نگه دارد؟ تمایلی به دیده شدن عمومی در حال گرفتن ندارید؟