عشایر سیبری اسب سواری 2800 سال پیش شاهد مصرف حشیش بودند - قدیمی ترین مدرک تاکنون

شاید این سوال نهایی بونگ ریپ باشد: چه کسی مانند اولین انسانی بود که علف هرز دود کرد؟ به گفته باستان شناسان مؤسسه زمین انسان شناسی ماکس پلانک آلمان و همکارانشان، علیرغم علاقه زیاد به استفاده از حشیش باستانی، تقریبا همه چیز در مورد اولین کاربردهای روانگردان این گیاه هنوز به درستی شناخته نشده است.

اما برخی از بهترین و قدیمی‌ترین شواهد نشان می‌دهد که انسان‌های باستان از حشیش برای خواص انبساط‌دهنده آن استفاده می‌کردند، اکنون از یک تپه قبر قرن هشتم قبل از میلاد در شرق سکا، در جایی که گاهی «دره سیبری پادشاهان» نامیده می‌شود، پدیدار شده‌اند. کاوش‌های این تپه 2800 ساله که Tunnug 1 نام دارد، آثار شیمیایی در موهای انسان باستانی و همچنین دانه‌ها کشف کرده است که نشان می‌دهد احتمالا شاهدانه در مراسم تدفین در میان عشایر سوارکاری باستانی منطقه استفاده می‌شده است.

محققان از طیف سنجی جرمی برای آزمایش نمونه هایی از موهای بافته شده در محل استفاده کردند و میانگین محتوای کانابینول 560 قسمت در میلیارد (0.56 میکروگرم بر گرم) در هر نمونه را یافتند.

به گفته تیمور سادیکوف، دانشمند ارشد در این مکان، به نمایندگی از موسسه تاریخ فرهنگ مادی آکادمی علوم روسیه و نویسندگان همکارش، «این داده‌ها به فهرست رو به رشد جهانی شواهد باستان‌شناسی برای افراد باستانی که از گیاهان به‌عنوان داروهای تغییر دهنده ذهن یا خلق و خو استفاده می‌کردند، می‌افزاید».

بنابراین، استفاده اولیه شاهدانه نه صرفا به عنوان یک کنجکاوی دارویی، بلکه به عنوان نشانه ای از چگونگی آزمایش و تشریفات جوامع باستانی ویژگی های روانگردان دنیای گیاه شناسی ظاهر می شود.

همتایان سادیکوف و همکاران آلمانی آنها، از جمله باستان شناس جینو کاسپاری از مؤسسه ماکس پلانک، حداقل از سال 2024 به طور روشمند بر روی کاوش اسرار Tunnug 1 کار کرده اند. فقط برای اینکه بفهمید چه چیزی مستلزم آن است، تیم آنها 243 کامل حشیش، 2 دانه حشیش کامل، 2 تکه دانه شاهدانه را در کنار 71 قطعه گورستان انتخاب کردند. دانه‌هایی که از نمونه‌های شناورسازی به دست می‌آیند - پیمانه‌هایی از خاک بعدا در آب حل می‌شوند تا هرگونه شواهد مدفون در داخل آن را پیدا کنند.

محققان خاطرنشان کردند که این تعداد زیاد تنها یکی از دلایلی بود که نشان می داد حشیش نقش مشخصی در این تدفین تشریفاتی داشته است. نسبت هم پیشنهادی بود. آنها نوشتند که مجموعه کل مواد گیاهی ماقبل تاریخ کاوش شده از Tunnug 1، "تقریبا به طور کامل از دانه های شاهدانه تشکیل شده بود" و تنها "چند نوع بذر وحشی اضافی" بازیابی شد.

این تیم برای مطالعه جدید خود که در روز پنجشنبه در مجله Science منتشر شد، شش عدد از این دانه‌های شاهدانه را در معرض تاریخ‌گذاری رادیوکربن قرار دادند، از جمله دو عدد از تابوت چوبی یک سکائی باستانی با برچسب "اسکلت 139" و دو دانه دیگر از تابوت چوبی با "اسکلت 135". آنها گزارش دادند که این نمونه‌ها به محدود کردن محدوده تاریخ این دانه‌ها به «در دهه اول قرن هشتم قبل از میلاد، مصادف با تاریخ ساخت مجموعه تدفین» کمک کردند.

طبق این مقاله، عشایر باستانی سکایی سیبری اکنون اولین مردم شناخته شده ای هستند که از شاهدانه برای اثرات روانگردان آن استفاده کرده اند، اما محققان عموما معتقدند که حشیش اهلی برای اولین بار تقریبا 6000 سال پیش در شرق آسیا ظاهر شد، جایی که برای روغن دانه آن کشت می شد.

کاسپاری و همکارانش خاطرنشان کردند: حشیش آسیای شرقی به دودمان مشخصی از محصولات اهلی تبدیل شد که منجر به شاهدانه و گونه‌هایی شد که هنوز برای دانه‌هایشان در بخش‌هایی از چین امروزه کشت می‌شوند.

به عبارت دیگر، احتمال مشخصی وجود دارد که بقایای حشیش در این محل دفن می‌تواند به برقراری ارتباط شرق به غرب بین سکاها و فرهنگ‌های اسب اولیه مغولستان کمک کند، که احتمالا ریشه‌های فرهنگی خود را از آنجا ردیابی می‌کنند. محققان در اطراف اسکلت‌های 135 و 139 در مرکز تپه دفن، حداقل پنج خوشه از استخوان‌های اسب را یافتند که گمان می‌رود برای قربانی کردن باشد.

کاسپاری هنگام بحث در مورد قربانی‌های اسب در سال 2024 گفت: «سکاهای اسب‌سواری از زمان هرودوت تخیل را تسخیر کرده‌اند. او گفت که محل دفن، بر اهمیت آسیای داخلی در تقویت ارتباطات فرهنگی بین قاره‌ای اولیه و نقش شیوه‌های تدفین در شکل‌دهی منظر سیاسی و فرهنگی Eura تاکید می‌کند.»