عصر هواپیماهای بدون سرنشین برای همه: چالش واقعی تازه شروع است - نظر

تقریبا هر کسی امروز می تواند یک پهپاد بسازد و به پرواز درآورد. قطعات در دسترس، دانش فنی و ابزارهای توسعه ارزان قیمت، دنیای سیستم های بدون سرنشین را بیش از هر زمان دیگری در دسترس قرار داده است. با این حال، تبدیل یک هواپیما به یک سیستم عملیاتی قابل اعتماد، ایمن و مطابق با قوانین یک چالش مهم باقی مانده است. مسابقه جهانی هواپیماهای بدون سرنشین در حال داغ شدن است.

شرکت‌های جدید وارد بازار می‌شوند، سرمایه‌گذاری‌های عمده به این بخش سرازیر می‌شود، و صنایع دفاعی سنتی مجبور به سازگاری هستند. با این حال، تفاوت اساسی بین ساخت هواپیما و ارائه یک قابلیت عملیاتی قابل اعتماد، به‌ویژه در فضای شلوغ و پیچیده، چه نظامی و چه غیرنظامی، وجود دارد.

این نیاز به تخصص در هوانوردی، مهندسی، فرماندهی و کنترل، ایمنی، مقررات و درک نیازهای کاربر دارد. فشار برای رسیدن سریع به بازار می‌تواند منجر به سازش در توسعه و آزمایش، تضعیف قابلیت اطمینان و افزایش خطرات ایمنی شود. این امر به ویژه با پیشرفت هوش مصنوعی و استقلال در هوانوردی بسیار مهم است. ضروری است که تعریف شود که در آن مشارکت انسانی مورد نیاز است، چه کسی در قبال تصمیمات پاسخگو است و مرزهای خودمختاری کجاست.

فناوری می‌تواند قابلیت‌ها را گسترش دهد، اما نمی‌تواند جایگزین قضاوت و تجربه حرفه‌ای شود. پهپاد یک سیستم پیچیده از سیستم‌ها است که اساسا با موشک یا هواپیمای سرنشین‌دار متفاوت است. از آنجایی که پلت فرم های بدون سرنشین به طور فزاینده ای در کنار سایر هواپیماها کار می کنند و حتی در برابر سایر سیستم های بدون سرنشین قرار می گیرند، استانداردهای حرفه ای واضح ضروری است. یک هواپیمای بدون سرنشین باید به عنوان یک هواپیما، و اپراتور آن به عنوان یک خلبان آموزش دیده، از جمله زمانی که فراتر از خط دید بصری عمل می کند. سرمایه گذاران نیز باید خود را وفق دهند.

یک ارائه چشمگیر یا یک نمونه اولیه پرواز دلیلی بر بلوغ تکنولوژیکی یا پتانسیل تجاری نیست. صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر و شرکت‌هایی که وارد این بخش می‌شوند باید از متخصصان با تجربه در توسعه پهپاد، آزمایش، الزامات عملیاتی و ادغام سیستم‌ها در بازار راهنمایی بگیرند.

سرمایه‌گذاری در فناوری نیز مستلزم درک آن است. در سطح ملی، سیستم‌های بدون سرنشین یک حوزه استراتژیک هستند که مستلزم سرمایه‌گذاری پایدار در سرمایه انسانی، تحقیق و توسعه، آزمایش زیرساخت، آموزش و مقررات، در کنار همکاری نزدیک بین صنعت و ذینفعان عملیاتی است. ایجاد شعبه اختصاصی برای سیستم‌های بدون سرنشین در ارتش اسرائیل گامی در جهت درست است. با این حال، تغییر سازمانی باید به قابلیت عملیاتی تبدیل شود.

برای ایجاد استانداردهای مشترک، دانش و اصطلاحات حرفه‌ای در تمامی شاخه‌هایی که سیستم‌های بدون سرنشین کار می‌کنند، به یک چارچوب آموزش حرفه‌ای مشترک، به رهبری نیروی هوایی اسرائیل، نیاز است. در نهایت، برندگان این مسابقه لزوما کسانی نخواهند بود که سریع‌ترین پهپاد را بسازند یا بزرگترین سرمایه‌گذاری را تضمین کنند. آنها کشورها و شرکت هایی خواهند بود که موفق به ایجاد یک اکوسیستم کامل از دانش، منابع و تجربه عملیاتی می شوند. با پیشرفت فناوری و بدون سرنشین شدن سیستم های بیشتر، اهمیت عامل انسانی تنها افزایش می یابد.

در عصری که به طور فزاینده ای توسط هوش مصنوعی هدایت می شود، رهبری، تفکر مستقل، قضاوت حرفه ای و تجربه ضروری هستند. شخص پشت پهپاد امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. آلون آنگر رئیس و بنیانگذار کنفرانس و نمایشگاه بین المللی سیستم های بدون سرنشین UVID است که در 12 نوامبر 2026 در اکسپو تل آویو برگزار می شود.