عظمت مایکل مورفی در فداکاری او برای دونگال بود

تصویری در ذهن مردم وجود دارد که یک فوروارد کامل باید چگونه باشد. اگر همه ما جوانتر از آن هستیم که نیکی راکارد را با شکوه او به یاد بیاوریم، حداقل می توانیم Eoin "Bomber" Liston و Tony Doran را در Croke Park در دهه 1970 تصور کنیم که باعث خرابی زیر توپ می شوند.

ما سال گذشته با بازیگر برندان گلیسون مصاحبه کردیم، و وقتی او به ما گفت که زمانی برای St Finian در Swords فوتبال گالیک بازی کرده است، همه ما بلافاصله به یک نتیجه رسیدیم. لبه مربع، درست است؟ و البته، دقیقا همان جایی بود که او بازی کرد.

زمانی بود که هر تیم شهرستانی به وینی مورفی یا کورمک بونار نیاز داشت. پادشاهان کوتاه قد پیتر کاناوان و جو دین به ما نشان دادند که رویکرد دیگری ممکن است، اما تصویری که در آگاهی عمومی از اینکه یک فوروارد کامل باید چگونه باشد، باقی ماند. و مایکل مورفی همان تصویری بود که به گوشت تبدیل شد.

و علی‌رغم تمام سال‌هایی که دور از دروازه حریف بازی می‌کرد، تمام سال‌هایی که در یک سوم میانه بازی می‌کرد، تکل زدن، ضربه زدن به ضربات توپ و دویدن‌های حمایتی، یک سوال مردم را در تمام دوران حرفه‌ای او با دونگال انرژی می‌داد: چرا نمی‌توانند او را در لبه میدان قرار دهند و توپ را بالای سرش سوار کنند؟ و دوباره و دوباره و دوباره انجامش بده…

اگر جیم مک گینس یا دونگال نمی خواستند که ما همچنان این سوال را درباره موقعیت او در زمین بپرسیم، احتمالا می توانستند بهتر از اجاره دادن 20 ساله پیراهن شماره 14 به او عمل کنند. زیرا در حالی که او شبیه یک مهاجم تمام عیار به نظر می رسید و تمام توانایی های جهان را داشت که در آن موقعیت غیرقابل توقف باشد، به نظر نمی رسید هرگز از رفتن به آنجا و ماندن در آنجا راضی نباشد.

مایکل مورفی اکنون می تواند بدون هیچ سوالی از دونگال بازنشسته شود

به راحتی می توان تعجب کرد که او با بازی در لبه میدان چه گلی به ثمر می رساند، اما به آسانی نمی توان تمام کارهای کمتر جذاب دیگری را که او در اطراف زمین انجام داد، به آسانی محاسبه کرد، چیزهایی که ممکن است همیشه متوجه آن نباشیم، اما تضمین می کرد که او بسیار مورد علاقه هم تیمی هایش بود.

یک بار توصیفی درخشان از آنچه آلفردو دی استفانو، هافبک رئال مادرید را به بهترین فوتبالیست تمام دوران تبدیل کرد، خواندم. در آن تیم فاتح مادرید، او دومین پاسور برتر، دومین گلزن، دومین تکلگر، دومین ضربه سر برتر بود... و این چیزی است که او را به بهترین شکل تبدیل کرده است. همین را می‌توان به راحتی در مورد مورفی گفت، شاید در حالی که از این اشتباه که کسی بهتر از او در هر یک از آن چیزها وجود دارد، چشم پوشی کرد.

او رهبر آنها در هر رده ای بود و همان چیزی بود که دونگال همیشه به او نیاز داشت. اما این بدان معنا نیست که او نمی‌توانست زمان بیشتری را صرف بازی در موقعیتی که شماره پیراهنش پیشنهاد می‌کرد، دوچرخه‌سواری در داخل و خارج از آنجا بگذارد - مانند دیگر دوران بازنشستگی بزرگ اخیر GAA.

تی جی رید مانند مردی که به عنوان رهبر حمله کیلکنی موفق شد، شماره های مختلفی را به تن می کرد و در سراسر خط جلو بازی می کرد. اما هر زمان که کیلکنی واقعا می‌خواست زیر نظر برایان کودی بیانیه‌ای بدهد، هر زمان که قصد داشتند در 10 دقیقه اول بازی به سمت جوگولار بروند (و بپذیریم که تقریبا این اتفاق می‌افتاد)، رید یا هنری شفلین در حالت تمام جلو مستقر می‌شدند. این تبدیل به کلمه ای برای بی رحمی کیلکنی شد.

اگر آنها می خواستند در دور اول ناک اوت کنند، فرصت کافی برای زدن ضربه را داشتند. اما تعالی بی‌رحمانه در آن موقعیت به تنهایی هرگز آنها را مورد توجه قرار نداد. نه بیشتر از مورفی با دونگال، رید هرگز در داخل خانه نمی ماند و اجازه نمی داد دیگران کار را انجام دهند. آنها برای بیش از یک دهه ماهرترین و دقیق ترین بازیکنان تیم شهرستان خود بودند، و با این حال، زمانی که زمان پیروزی در یک ضربات یا پاک اوت فرا می رسید، در لحظه نیاز واقعی، تیم های آنها هرگز مجبور نبودند به جای دیگری نگاه کنند.

گر برنان از دوبلین: «هنرهای تاریک سیاسی زیادی در پشت صحنه جریان داشتند، من آسیب جانبی داشتم».

این خط دی استفانو می تواند به همین راحتی برای رید نیز اعمال شود. و این چیزی است که مورفی و رید را از سایر بازیکنان داخلی که مورد علاقه و احترام هستند متمایز می کند. دیوید کلیفورد و پاتریک هورگان قاتل هستند. وظیفه آنها در تیم گلزنی است. این نباید در مقابل آنها حساب شود که آنها دومین پاسور برتر تیمشان یا البته دومین تکلگر نیستند. اما سخت ترین کار در بازی گلزنی است و تمرکز تمام انرژی روی آن دقیقا اتلاف وقت نیست. آموزش دادن به فلاح برای حرکت دادن پیانو آسان تر از آموزش دادن به او برای نواختن آن است.

وقتی مورفی از دوران بازنشستگی خارج شد، تصور می‌شد که خودش را نزدیک به هدف قرار می‌دهد. ما حتی حدس زدیم که او قانون 3 تا را به طور خاص خود را از عبور از خط نیمه منع کرده است. اما در حالی که کار او در FRC باعث صرفه جویی در انرژی بسیاری از هموطنانش شد که پیراهن شماره 14 را پوشیده بودند، هرگز او را محدود نمی کرد.

آن قانون 3-بالایی در فوتبال گالیک به طور ضمنی تصدیق می‌کند که با وجود تمام نمونه‌های خوب رید، مورفی و شفلین، هنوز هم توجه فرهنگی پنهانی در مورد هچر، آویز گل وجود دارد. همه ما در طول دوران حرفه ای کانر مک مانوس به این فکر بودیم که اگر فلاح می توانست کمی تنبل تر باشد، چند امتیاز دیگر به دست می آورد. بسیاری از بازیکنان دیگر در آن پست این کار را انجام دادند، اما فقط تحت فشار. اما برای مایکل مورفی و تی جی رید، به جای ماندن در وسط، بودن در انتهای کار هرگز کافی نبود.