عقرب

بی اب وودوارد از زمان رسوایی واترگیت تقریبا هر دو سال یک بار یک کتاب منتشر کرده است، در مجموع 24 کتاب. در مجموع، آنها روایتی از تقریبا همه دولت‌ها از ریچارد نیکسون تا دونالد ترامپ را در بر می‌گیرند. ژانر کتاب واشنگتن - دنباله‌ای از صحنه‌های داخل اتاق‌ها که در آن اتفاقات مهمی روی می‌دهد، بر اساس قراردادی به نام «پس‌زمینه عمیق»، با اطلاعات غنی که در هیچ منبعی ردیابی نشده است- چنان آشنا است که به راحتی می‌توان فراموش کرد که وودوارد عملا آن را اختراع کرده است.

دهه پس از دهه، او مدام در دفتر بیضی شکل، در مهمانی‌های جورج تاون، در درب خانه‌های مقامات دولتی حضور می‌یابد - همیشه در کار، شکار. رویکرد او از آن سوی یک اتاق شلوغ یا ظاهر شدن ناگهانی نام او بر روی صفحه تلفن همراه مطمئنا قلب منابع بی‌شماری را غرق کرده است. و با این حال، اگرچه آنها بهتر می دانند، اما همیشه صحبت می کنند، گویی که با نگاهی غارتگرانه متحیر شده اند - مانند قورباغه ای که قبول می کند عقرب را بر پشت خود در آن سوی دریاچه حمل کند. "چرا؟" قورباغه در حالی که از نیش اجتناب ناپذیر غرق می شود گریه می کند، که عقرب پاسخ می دهد: "این طبیعت من است."

در طول بیشتر دوران حرفه‌ای وودوارد، چندین انتقاد از روزنامه‌نگاری او تکرار شده است: تحلیل کمی ارائه می‌کند یا اصلا تحلیل نمی‌کند. او یکی از مهره‌های منابع خود است و داستانی را که می‌خواهند تعریف کنند، می‌گوید. و صحبت کردن با او خطرناک است، زیرا او بیش از هر چیز دیگری امتیاز دارد. ممکن است به نظر برسد که اینها با یکدیگر تناقض دارند، اما در واقع تعداد کمی از افراد می توانند از تنگی نگاری جان سالم به در ببرند. صحنه‌های نقل‌قول‌شده طولانی و فاقد محتوا و معنا، تقریبا همیشه علت بحث‌های مخرب در کتاب‌های وودوارد هستند.

یک بار، در طی یک پانل در مورد گزارش جنگ عراق، از خبرنگار تحقیقی سیمور هرش - شاید تنها شخصیت قابل مقایسه در روزنامه نگاری آمریکایی، آقای بیرون با آقای درون وودوارد - پرسیده شد که نظر او درباره آخرین کتاب وودوارد در مورد جورج دبلیو بوش چیست. پرسشگر به وضوح طعمه هرش می‌کرد تا وودوارد را به خاطر شیلینگ برای رئیس‌جمهور محکوم کند. درعوض، هرش پاسخ داد که برای کتاب‌های وودوارد ارزش قائل است، زیرا کتاب‌های وودوارد با اطمینان به او می‌گویند که در پناهگاهی که او و بقیه ما از آن دور شده‌ایم چه می‌گذرد.

مانند چرخش ساعت در طول نیم قرن، یک کتاب وودوارد ظاهر شد و واشنگتن در یک جنون موقتی فرو رفت، که گاهی اوقات حتی منجر به تغییرات سیاسی، از جمله پایان دوره ریاست جمهوری می شد. اگر بسیاری از پرفروش‌های او فراتر از لحظه‌ی تاریخی‌شان دوام بیاورند، مرتبط بودن آن‌ها مانند یک داستان حماسی دربار خواهد بود، سابقه‌ای همزمان از عصر قدرت تقریبا افسارگسیخته ریاست‌جمهوری. اما با نزدیک شدن به پایان کار او، نوع روزنامه نگاری او شاهد از بین رفتن تأثیر آن است. تابوهایی که زمانی رعایای او را شرمنده می کرد، سقوط کرده است.

وودوارد در 83 سالگی زندگی مهم و جالبی داشته است، پس چرا درباره آن ننویسیم؟ اما خاطره نویسی یک کار خیانت آمیز است. اورول هشدار داد: «زندگی نامه تنها زمانی قابل اعتماد است که چیزی شرم آور را فاش کند. این نیاز به توانایی و تمایل غیرطبیعی برای کشف زوایای تاریک، شکست ها، تحقیرهای خود دارد. نیم قرن شکار اسرار ریاست جمهوری، وودوارد را آماده نکرد تا معدن کاری خودش باشد. در رازها: خاطرات یک گزارشگر، او چند حقیقت نامطلوب درباره خود می گوید - داستان های مهمی که از دست داده، دوستانی که سوزانده است.

اما او همیشه اهمیت کامل آنها را درک نمی کند. او که با حقایق دقیق است، اما معروف است که نمی تواند یا نمی خواهد انعکاس دهد، راوی کاملا راضی کننده داستان خودش نیست.

بهترین صفحات خاطرات VIP معمولا صفحات اولیه هستند، قبل از اینکه شهرت برسد و افشاگری ها سفت و کهنه شوند. وودوارد فیلم Secrets را با صحنه‌هایی از خودآگاهی باز می‌کند که احتمالا بسیاری از منابع و سوژه‌های قدرتمندی را که اغلب او را به‌عنوان شرکتی خونسرد و پرخطر تجربه کرده‌اند، مبهوت می‌کند. وودوارد اولین فرزند یک وکیل موفق و همسر خانه دارش در اواسط قرن ویتون، ایلینویز، کاملا جمهوری خواه، مسیحی متعهد بود - ضعیف ترین شروعی که می توان تصور کرد. اما مادرش از نظر عاطفی ناپایدار و بی وفا بود و پدرش در کار مداوم ناراحتی او را سرکوب می کرد.

فضای تنش و طفره رفتن به پسرشان این حس را داد که ممکن است دنیایش از هم بپاشد (وودوارد از کودکی ترس شدیدی از آتش سوزی در خانه داشته است). اضطراب او را به جستجوگر حقایق پنهان تبدیل کرد: "من یک جاسوس شدم. در کابینت ها و میزهای کنار تخت فرو می رفتم و از کشوی بالای کمد پدرم سر می کردم." در 11 سالگی، باب نامه ای از مادرش در میان جوراب های پدرش کشف کرد که به «طلاق ما» اشاره می کرد - موضوعی که آنها از پسرشان پنهان کرده بودند.

باب در سن 16 سالگی که به عنوان سرایدار در دفتر وکالت پدرش کار می کرد، پرونده های پرونده های حقوقی را دزدی و بررسی می کرد و رسوایی های مربوط به مردم شهر را که می شناخت کشف می کرد. من متوجه شدم که همه رازهایی داشتند.

این داستان اصلی توضیح می‌دهد که چرا وودوارد آنطور که پدرش انتظار داشت، یک وکیل، یک حافظ حرفه‌ای اعتماد به نفس نشد، بلکه تبدیل به خبرنگاری شد که آنها را افشا می‌کند در حالی که هر کاغذی که به دستش می‌افتد را حفظ می‌کند. دانستن چیزهایی که دیگران می خواستند پنهان کنند به او احساس کنترل ضعیفی در دنیایی غیرقابل پیش بینی و خطرناک می داد.

پس از ویتون، ییل آمد، سپس پنج سال ناخوشایند در نیروی دریایی. وودوارد در حین انجام وظیفه به عنوان نگهبان کدهای احراز هویت هسته ای، این ترس دائمی را به دست آورد که جنگ هسته ای به راحتی ممکن است تصادفی رخ دهد. او از یک تور در ویتنام با ادعای غیرصادقانه ای صحبت کرد که به عنوان یک مرد واقعی نیروی دریایی، مشتاق ادامه خدمت در یک کشتی است. او که می‌خواست دانشکده حقوق را به تعویق بیندازد، در واشنگتن پست امتحان کرد.

او در یک «تصادف تماشایی» شکست خورد (مفهوم انتساب - یعنی تشخیص اینکه چه کسی به یک خبرنگار چه می‌گوید - برای او ناآشنا بود)، اما سرعت و شدت کار روزنامه‌ای فریبنده بود. او عشق زندگی خود را پیدا کرده بود و یک سال توپ در لیگ کوچک با تیم سنتینل شهرستان مونتگومری نشان داد که او سریع یاد می گیرد. در تابستان 1971، در اقدامی عصبی که به امضای او تبدیل شد، سردبیر کلانشهر پست، هری روزنفلد را در خانه خواند. فریاد زد و فرصتی دوباره به او داده شد.

روایت وودوارد از شاگردی‌اش، لذت مسموم‌کننده‌ای از خبرنگار شدن با مجوز رفتن به هر جایی و صحبت با هر کسی را تداعی می‌کند. اضطراب پسرانه ای که او را وادار به جاسوسی از والدینش می کرد، برای یافتن همه چیز در مورد سوژه هایش به یک وحشیگری حرفه ای تبدیل شد. تکنیک وودوارد ترکیبی از اشتهای یک آدم پرخور برای مطالب، غیرت یک ووئر برای به دست آوردن منابع و احترام یک کشیش برای مهر اعتراف است. هویت "Deep Throat"، مخبر وودوارد در پارکینگ-گاراژ زیرزمینی در دوران واترگیت، برای بیش از 30 سال برای عموم ناشناخته باقی ماند.

معلوم شد که او یکی از مقامات ارشد FBI به نام مارک فلت است که وودوارد زمانی که هنوز یک ستوان جوان نیروی دریایی بود به طور تصادفی با او ملاقات کرده بود و در سال 1970 در بال غربی منتظر بود تا اسناد پنتاگون را به دفتر هنری کیسینجر برساند. فلت برای انجام مأموریت خود آنجا بود (شاید، وودوارد اکنون حدس می‌زند تا در مورد شنود غیرقانونی کیسینجر از دستیاران و روزنامه‌نگاران صحبت کند). آنها گپ زدند، و وودوارد، که قبلا برای "چاپ کردن" هر کسی در واشنگتن که ممکن است مفید باشد، رانده شده بود، قبل از جدایی از فلت شماره تلفنش را خواست.

داستان واترگیت همچنان یک داستان مقاومت ناپذیر از شانس جوانی و پشتکار شجاعانه است. این اولین خبر خبری بود که من از نزدیک دنبال کردم، و هر چه اشتباهات بعدی وودوارد باشد، از نظر من او همیشه یکی از دو قهرمان روزنامه نگاری خواهد بود که جنایاتی را که به ریاست جمهوری نیکسون پایان داد، برملا کردند. همه مردان رئیس‌جمهور وودوارد و کارل برنشتاین هنوز هیجان‌انگیز است - نوآر روزنامه‌نگاری پرتنش و زنده، که به صورت سوم شخص گفته می‌شود و دو خبرنگار جوان را به عنوان شخصیت‌های اصلی آن به نمایش می‌گذارد.

به گزارش Secrets، این الهام ادبی از رابرت ردفورد گرفته شد، که در پاییز 1972 وودوارد را برای فیلمی درباره این زوج دنبال کرد، زمانی که نفوذ واترگیت تنها چند ماه از عمرش می گذشت و پیامدهای تاریخی آن ناشناخته بود.

بسیاری از بخش واترگیت خاطرات صرفا صحنه‌های آشنا از All the President's Men را نقل می‌کند یا بازنویسی می‌کند. شاید 50 سال دیدگاه نتواند نسبت به نسخه اصلی بهبود یابد. برنشتاین نویسنده بهتری بود، همان‌طور که یک خط رکیک در کتاب به وضوح نشان می‌دهد: «یک شایعه اداری می‌گفت که انگلیسی زبان مادری وودوارد نیست.» وودوارد، خاطره نویس مسن، ممکن است رابطه دشواری را که منجر به جدایی گزارشگری او با برنشتاین (که شخصا با او صمیمی است) بررسی کرده باشد. در عوض، او چیزی بیشتر از این می گوید: «ما خیلی با هم اختلاف نظر داشتیم». او بعدا در مورد چگونگی آن به همان اندازه محتاط است

او سعی کرد پدر بودن را با کار بی وقفه آشتی دهد.

روزنامه‌نگار بودن برای وودوارد «فقط یک شغل نیست، بلکه من هستم»، به این معنی که رازها عمدتا گزارشی کتاب به کتاب از نحوه انجام آن شغل است. وودوارد از آنجایی که او بزرگترین داستان خود را شکست و بهترین کتاب خود را در همان ابتدای کارش نوشت، وودوارد با خطر یک نقطه عطف طولانی مواجه شد. هدف او در Secrets این است که «برخی از داستان‌های گزارش مورد علاقه من» را به اشتراک بگذارد، اما همچنین منابعی را که مدت‌ها در زیر ردای پس‌زمینه پنهان پنهان شده بودند، فاش کند. رویکرد غیرقابل کنترل او شک و تردید قابل توجهی را در مورد برخی از شاخص های قابل توجه تر او برانگیخته است.

او تا حدی برای پاسخ به منتقدان، هویت «منابع مخفی» را که اکنون مرده‌اند، و همچنین برخی از افرادی که هنوز زنده هستند و به او اجازه داده‌اند، فاش می‌کند. برای وودوارد، یک راز ذاتا ارزشمند است اگر در اختیار او باشد، حتی اگر تنها از آن او باشد. اما همه رازها به یک اندازه جالب نیستند و اهمیت حتی بزرگترین رازها با گذشت زمان از بین می رود.

به عنوان مثال، وودوارد سه فصل را به تعقیب ویلیام جی کیسی، رئیس جمهور رونالد ریگان با سابقه ترین مدیر سیا، برای کتابی در مورد جنگ های مخفی آژانس اختصاص داده است. هنگامی که حجاب در سال 1987 منتشر شد، غوغایی برانگیخت که در آن صحنه کیسی را در بستر مرگ توصیف می‌کرد و وقتی وودوارد از او پرسید که آیا او در رسوایی ایران-کنترا دخیل است یا نه. چگونه وودوارد ممکن است داخل اتاق بیمارستان که از نزدیک تحت نظر بود، سر بخورد؟ معلوم شد که او با ماموران امنیتی کیسی دوست شده است.

در جای دیگر، می آموزیم که در سال 1979، یک وکیل سنا به نام استفان بریر از خانه وودوارد در جورج تاون بازدید کرد و یک نسخه پیش از انتشار از نگاه درونی برادران، وودوارد و اسکات آرمسترانگ به دیوان عالی را خواند – 15 سال قبل از پیوستن خود بریر به دادگاه. من نمی دانم که چگونه این به عنوان "راز دیگری که امروز ارزش تاریخی خاصی دارد" واجد شرایط است، اما شاید مجبور باشید در جورج تاون زندگی کنید.

چیزی که این داستان های گزارشی در چشم انداز فاقد آن هستند، با خودنگاری یک خبرنگار خستگی ناپذیر و گاه بی شرم با مهارتی قابل توجه برای وادار کردن مردم به دادن آنچه که نمی خواهند به او بدهند، جبران می شود. در طول کار بر روی برادران، وودوارد تعداد زیادی از کارمندان دیوان عالی، از جمله یکی از آنها استیون پی. گلدبرگ را شکار کرد. در طول ناهار، گلدبرگ به وودوارد اشاره کرد که او یک «تاریخ پرونده» از تصمیم متفق القول دادگاه در سال 1974 که نیکسون را ملزم به انتشار نوارهای واترگیت می کرد، نوشته است.

این یک نوع کشف اتفاقی بود که روح حیوانی وودوارد را هیجان زده کرد: "امشب چه کار می کنی؟" گلدبرگ برنامه‌هایی داشت، اما سرانجام به وودوارد گفت که می‌تواند برای یک سخنرانی 15 دقیقه‌ای بیاید، که ساعت‌ها ادامه داشت، زیرا وودوارد تمام مهارت‌های خود را به کار می‌برد: توجه، اغواگری، رگبار ملایم فریبنده‌ای از سؤالات، همه در حالی که محدودیت‌های نجابت عمومی را پیش می‌برد.

او التماس کرد: "من به کمک شما نیاز دارم" - تکرار مکرر، همراه با "این برای تاریخ است." گلدبرگ مکررا از ارائه تاریخچه پرونده امتناع کرد، اما در نهایت پذیرفت که آن را با صدای بلند بخواند در حالی که وودوارد یادداشت‌های دیوانه‌وار می‌گرفت، دستش گرفتگی می‌کرد و همه جزئیات را در مورد بحثی به‌طور شگفت‌انگیزی درمیان قاضی‌ها یادداشت می‌کرد و هر وقت گلدبرگ می‌خواست متوقف شود فشار می‌آورد.

سرانجام گلدبرگ روی صندلی خود به خواب رفت. وودوارد فرصت خود را دید. با تکان دادن و صاف کردن گلویش، گفت: سند را برای شب قرض می‌کنم و صبح آن را برمی‌گردانم. گلدبرگ با عصبانیت و خستگی مطلق به من نگاه کرد و خیره شد.

وودوارد این داستان از روش‌های افراطی را با ترکیبی جذاب از غرور و تمسخر خود تعریف می‌کند – که چیزی شبیه به خودشناسی واقعی نیست. حتی با وجود اینکه اخلاق کاری حیرت‌انگیز و تعهد او به فضول کردن آخرین واقعیت را تحسین می‌کنیم، از دستکاری‌های او عقب‌نشینی می‌کنیم. وودوارد یک قاتل است. آیا خودش را اینطور می بیند؟ او تکنیک و هدف خود را با ساده لوحی جدی پسری از ویتون توصیف می کند و در یک نقطه می نویسد: "من معتقدم رویکرد من ساده و روش من صریح است" و در نقطه دیگر، "برای من روزنامه نگاری همیشه این بوده است که بهترین نسخه قابل دستیابی را برای عموم به ارمغان بیاورم.

از حقیقت.» بله، اما این در مورد خود بزرگ بینی نیز هست. خوانندگان وودوارد و برخی از منابع او این را بهتر از او درک می‌کنند، و از آنجایی که یک خاطرات بسیار به بررسی صادقانه خود بستگی دارد، این شکاف بیشتر از یک واقعیت نادرست آسیب‌رسان است.

[از شماره نوامبر 2026: توماس مالون ترفندهای ادبی جانت مالکوم]

جانت مالکوم معروف این روزنامه‌نگار را به‌عنوان «نوعی مرد با اعتماد به نفس، طعمه غرور، جهل یا تنهایی مردم، جلب اعتماد آن‌ها و خیانت بدون عذاب وجدان» توصیف کرد. وودوارد به نمایش این تصویر در آشکارترین و نگران کننده ترین بخش کتاب نزدیک تر است. ریچارد درمانن در دولت های ریگان و جورج اچ دبلیو بوش یک مقام قدرتمند کاخ سفید بود که اکنون عمدتا فراموش شده است. او و وودوارد نزدیک به 20 سال، تا پایان ریاست جمهوری بوش، دوستی نزدیکی داشتند. وودوارد می نویسد: «دارمن بهترین دوست و منبع من بود.

و نه هر منبعی - «جواهرات تاج من»، «منبع رویای یک خبرنگار»، همیشه آماده صحبت و پر از اطلاعات و بینش. لذتی که آن‌ها از همراهی یکدیگر می‌بردند، به دلیل استفاده‌هایی که از یکدیگر می‌کردند، افزایش می‌یابد - اطلاعاتی که دارمن به وودوارد در خدمت دسیسه‌های بوروکراتیک خودش بود و همچنین گرسنگی وودوارد برای ذکاوت درونی - به طوری که محبت و منفعت شخصی تقریبا غیرقابل تشخیص به نظر می‌رسید. اما وودوارد، بیشتر از دارمن، هرگز از چیزی که اول بود غافل نشد.

این ترتیب تا زمان مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری 1992 برای هر دو مرد مناسب بود. دارمن جزئیات برنامه اقتصادی ناموفق بوش را به وودوارد ارائه داد - از جمله اینکه درمان چگونه بوش را متقاعد کرده بود که از قول خود با عنوان «لب هایم را بخوان: بدون مالیات جدید» صرف نظر کند - برای کتابی که قرار بود بعد از انتخابات منتشر شود. اما وودوارد تصمیم گرفت از این مطالب برای یک سریال چهار قسمتی واشنگتن پست استفاده کند، که در آن «بهترین دوست» خود، مدیر بودجه وقت بوش را نه تنها به عنوان یک منبع آشکار، بلکه به عنوان یک موضوع اصلی به کار گرفت. این سریال که اکنون قرار بود قبل از روز انتخابات پخش شود، به کمپین بوش آسیب می رساند.

زمانی که درمان متوجه شد وودوارد قصد دارد به قول خود بازگردد و قبل از انتخابات منتشر کند، متوجه شد که خود را در مورد ماهیت رابطه آنها فریب داده است. او وودوارد را به نقض اعتمادش متهم کرد و وودوارد به یاد می‌آورد که به طرز ویران‌کننده‌ای خاطرنشان کرد که «نوشتن در مورد درگیری‌های شخصی در تیم بوش با اهداف جدی من در روزنامه‌نگاری خود مخالف است». ما با جنایات و جنایات بزرگ فاصله داریم. سیاست و روزنامه نگاری واشنگتن به ورزش خونی سرگرم کننده تبدیل شده است.

وودوارد از تکان خوردن امتناع ورزید و با تقوا بر "واجب خود به انتشار" پافشاری کرد. سریال منتشر شد، بوش در انتخابات شکست خورد و دوستی که همچنین شبکه ای از منافع متضاد بود به پایان رسید. درمان همچنان به وودوارد تعقیب می کند، و او این داستان را با حسرت و درجه ای از خود بیزاری می گوید - نه به خاطر خیانت به کسی که بهترین دوستش می دانست، بلکه برای اینکه هرگز قبل از مرگ دارمن، در سال 2008 سعی در جبران خسارت نکرد. حتی در اینجا هم محدودیتی برای خودآگاهی وودوارد وجود دارد.

او نمی تواند کاملا خود را به تصدیق آنچه که درمان آموخته است، وادار کند: آسیب شخصی فقط یک پیامد غم انگیز مخلوط کردن اشتباه دوستی با کار نبوده است. که این بازی اعتماد به نفس بخشی از تجارت وودوارد بود که با عزم عمومی نه کاملا عمومی برای داشتن یک داستان بزرگ که هیچ کس دیگری انجام نداده بود، هدایت می شد.

من یافتم که می توانم منبع یابی مبهم، خیانت به اعتماد و زودباوری وودوارد را ببخشم، اما نه تقصیری که او به خاطر آن متهم شده است: نوشتن بد. معلوم می شود که این یک مورد گیج کننده است. در Secrets می آموزیم که او می تواند خوب بنویسد. او فقط به نظر می رسد که انتخاب نمی کند. پس از مصاحبه، وودوارد به خانه می رفت و بلافاصله گزارش های دقیقی را تهیه می کرد. او تعدادی از این یادداشت‌ها را در کتاب نقل می‌کند، و این یادداشت‌ها همواره از آثار منتشر شده‌اش فهیم‌تر و بدیع‌تر هستند.

در اینجا توصیف او از قدرت در چشمان بیل کلینتون است: "نه فقط کره چشم که فعال و رسا است، بلکه پلک او که رقص خود را انجام می دهد و گاهی اوقات به طرز عجیبی می پیچد و پیام خود را می فرستد. او بسیار حواسش است. حتی با نوشیدن یک کوکاکولا، چشمانش را روی من متمرکز می کند. حتی یک بار از ته لیوانش به من خیره شد."

چرا نمی‌توانیم نثری مانند این را در بوش در جنگ یا ترس بخوانیم: ترامپ در کاخ سفید؟ وودوارد به ما می‌گوید: «من تمام حقایق را ارائه می‌کنم، اما در مورد معنای کیهانی زیربنایی یا بزرگ‌تر حدس و گمان نمی‌زنم». این خودپاک کردن – شاید اثری از دوران کودکی سرکوب شده غرب میانه، یا کد گزارش قدیمی از مد افتاده، یا غیبت کارل برنشتاین – به دلیل زمینه تحلیلی گمشده و ناپیوستگی های روایی است که کتاب های بعدی وودوارد را به متن مصاحبه های دوخته شده تبدیل می کند.

Secrets یک حرفه ای را نشان می دهد که اساسا یک کار را از طریق یک حرفه طولانی و پربار انجام می دهد - نولان رایان روزنامه نگاری، با یک سال تازه کار بهتر. وودوارد همیشه یک فشارسنج قدرت در واشنگتن، از جمله خود او، بوده است. کتاب واشنگتن که او آنقدر انجام داد تا زمانی که متعلق به جهانی با معیارهای حقیقت و آیین نامه های رفتاری باشد، اهمیت داشت. اکنون، با رئیس‌جمهوری که سوء استفاده از قدرت خود را در Truth Social اعلام می‌کند، دیگر هیچ هنجاری برای شکستن، هیچ رسوایی برای سرپوش گذاشتن یا افشاگری باقی نمانده است.

در مورد روزنامه نگاری، وودوارد معتقد است که حقیقت همیشه مهم است، اما "وقتی از قبل این همه کثیفی وجود دارد، هیچ چیز نمی چسبد." کتابی به ژرفای گزارش، ساخت ظریف و لعنت‌آمیز مانند تغییر رژیم، روایت مگی هابرمن و جاناتان سوان از اولین سال حضور ترامپ در کاخ سفید، ممکن است پرفروش باشد، اما نمی‌تواند مانند کتاب‌های قبلی وودوارد، تجربه خیره‌کننده نگاه‌های ممتاز سیاسی به تاریکی را به خوانندگان بدهد. قدرتمندان دیگر اهمیتی نمی‌دهند و شاید بیشتر مردم هم اهمیتی ندهند.

دستاورد وودوارد به جامعه‌ای بستگی داشت که هنوز می‌توانست شوکه شود. این مقاله در نسخه چاپی دسامبر 2026 با عنوان "عقرب" ظاهر می شود.