علائم هشدار دهنده ترامپ به اسمیتسونیان می رسد

دونالد ترامپ وعده نیمه تابستان خود مبنی بر شرمساری علنی اسمیتسونیان را فراموش نکرده است. بر اساس نامه ای که من توسط داگ بورگوم، وزیر کشور ارسال کردم، دولت ترامپ در حال حاضر در حال آماده سازی نشانه های موقتی است که موزه ملی تاریخ آمریکا را به تعصب ایدئولوژیک متهم می کند. نامه 3 سپتامبر که بورگوم برای سناتور جف مرکلی ارسال کرد، می گوید که خدمات پارک ملی در نظر دارد حدود 12 تابلو را با هزینه تخمینی 84000 دلار در خارج از موزه اضافه کند.

مرکلی، از دموکرات‌های اورگان، و سناتور لیزا مورکوفسکی، جمهوری‌خواه آلاسکا، پس از امضای فرمان اجرایی ترامپ در ماه ژوئیه که خواستار اضافه شدن آن‌ها شد، اطلاعاتی درباره این ابتکار درخواست کردند.

شخصی که با برنامه ها آشنا بود، برخی از مقدمات را برایم تعریف کرد. فردی که خواست نامش فاش نشود، گفت: اگرچه خدمات پارک ایده ای از ساختار فیزیکی تابلوها دارد، اما اینکه علائم واقعا چه می گویند و چه کسی متن را می نویسد برای افرادی که روی آنها کار می کنند یک راز باقی مانده است. نامه بورگوم می گوید که تابلوها نهایی نشده اند، اما پیش نمایشی از شکل ظاهری آنها ارائه می دهد و تعدادی از چیزهایی را که "بازدیدکنندگان باید قبل از ورود به موزه بدانند" توصیف می کند.

بورگوم، که بخش آن شامل خدمات پارک است، به طور گسترده از مدیر موزه، آنتیا هارتیگ، انتقاد می کند و از لونی بوچ، وزیر برکنار شده اسمیتسونیان، انتقاد می کند و به دنبال این است که هر دو را به عنوان ایدئولوگ معرفی کند. این نامه همچنین از نمایشگاه‌ها و مطالبی که گروه‌هایی را که دولت دنبال کرده است، مانند مهاجران غیرقانونی و تراجنسیتی‌های آمریکایی، تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در این نامه آمده است: «بنابراین تابلوهای اطلاعاتی زمینه مهمی را در مورد نمایشگاه‌هایی که قرار است با آن‌ها مواجه شوند و دیدگاه‌های شخصی که متصدیان نمایشگاه‌ها به دنبال پیشبرد آن هستند، در اختیار بازدیدکنندگان قرار می‌دهد. در ادامه این اقدام را توجیه می‌کند و گزارش 162 صفحه‌ای درباره موزه منتشر شده توسط کاخ سفید را تکرار می‌کند و تاکید می‌کند که موزه «ایدئولوژی‌هایی را که از ارائه منسجم و دقیق داستان آمریکا منحرف می‌کنند» را تحت فشار قرار می‌دهد. بورگوم می افزاید: «این ممکن است اولین موردی باشد که در آن مداخله قوه مجریه با این ماهیت ضروری شده است.»

اسمیتسونیان که تا حدی از بودجه فدرال تامین می‌شود، از لحاظ تاریخی به طور مستقل عمل می‌کند، هیئت حاکمه خود را دارد، و در جهان موزه‌های وسیع‌تر با رویکردش در نظر گرفته می‌شود. این مؤسسه از مارس 2025 تهدیدها و انتقادات دولت ترامپ را از مارس 2025 دور می کند. اخیرا توجه دولت به موزه تاریخ آمریکا معطوف شده است، که ترامپ جمعه گذشته در رسانه های اجتماعی از آن خواسته بود، از جمله اصرار بر حذف یک مجسمه انتزاعی و نصب مجسمه 30 فوتی در محل خود مجسمه جورج واشنگتن.

اگرچه دولت ترامپ موزه اسمیتسونیان و به‌ویژه موزه تاریخ آمریکا را متهم کرده است که به اندازه کافی میهن‌پرستانه نیست، اما رهبری موزه به وفور مواد میهن‌پرستانه در داخل آن اشاره کرده است - 368 شی و 340 برچسب در دوران تأسیس. 54 جورج واشنگتن به گفته هارتیگ اشاره می کند - و معتقد است که روایت داستان آمریکایی در پیچیدگی کامل آن بخش مهمی از نقش آن است.

هارتیگ تابستان امسال به دو کمیته مجلس نمایندگان گفت: «کار ما بر اساس معیارهای دانش، دقت، استقلال و غیرحزبی بودن اسمیتسونیان اداره می‌شود. "موزه در بحث‌های سیاسی آمریکا طرفی نمی‌گیرد. ما شواهد زندگی آمریکایی را با تمام وسعت آن حفظ و مستند می‌کنیم تا مردم بتوانند با گذشته روبرو شوند و نتیجه‌گیری کنند."

فرمان اجرایی ترامپ که خواستار این نمایش‌ها شده بود، همچنین به سرویس پارک دستور داد تا بازدیدکنندگان را به منابع مورد تأیید کاخ سفید در مورد تاریخ هدایت کند و یک نمایشگاه موقت درباره امضاکنندگان اعلامیه استقلال در آن گنجانده شود. این دستور بی سابقه بود و دو نهاد برجسته آمریکایی را در برابر یکدیگر قرار داد.

قبل از این ریاست جمهوری، کمتر کسی ممکن بود رویارویی بین پارکبانان و متصدیان تاریخ در مرکز خرید ملی را تصور کند. اما کاخ سفید مجبور است در تلاش برای کنترل اسمیتسونیان خلاقیت به خرج دهد. برخلاف پارک سرویس، مجموعه موزه از هوس های قوه مجریه مصون است. تابلوها سعی می کنند قبل از رسیدن بازدیدکنندگان به در، یک قاب دور کار اسمیتسونیان قرار دهند.

نامه بورگوم نشان می دهد که این نشانه ها در انتقاد مستقیم از رهبری و مواد اسمیتسونیان خواهد بود. این به نظراتی اشاره می‌کند که هارتیگ در طول دوران تصدی خود درباره موضوعاتی مانند گستره تاریخ ایالات متحده، اینکه آیا موزه باید ذهنیت «اول آمریکا» داشته باشد یا خیر، و به رسمیت شناختن سرزمین‌های بومی آمریکا بیان کرده است - و نشان می‌دهد که این نظرات اطلاعات ضروری برای بازدیدکنندگان موزه است.

این نامه می‌گوید: «تعهد به شفافیت عمومی به این معنی است که بازدیدکنندگان باید از تاریخچه تمرکز نژادی مدیر هارتیگ و سایر رهبران اسمیتسونیان مطلع شوند» و از قول هارتیگ نقل می‌کند که امتیاز سفیدپوستان را در سخنرانی نوامبر 2020 در اوج جنبش «زندگی سیاه‌پوستان مهم است» تأیید کرد. این نامه همچنین تاکید می کند که بازدیدکنندگان باید در مورد «تاریخچه منشی لونی باچ در مورد تبعیض شرورانه و دشمنی ضد سفیدپوستان»، به نقل از مقاله ای در سال 2000 که وزیر درباره تبعیض نژادی در حرفه موزه نوشت، مطلع شوند.

این نامه در ادامه به تعدادی از نمایشگاه‌های ذکر شده در گزارش ترامپ اشاره می‌کند، از جمله سه مورد که به موضوعات تراجنسیتی می‌پردازند. همچنین منابعی را ذکر می کند که در مورد اینکه چرا مربیان باید از اصطلاحاتی مانند مهاجر غیرقانونی به جای بیگانه غیرقانونی استفاده کنند، صحبت می کند.

پس از اعلام در مورد علائم در تابستان امسال، کنجکاو شدم بدانم چه کسی ممکن است روی متن نمایشگرها کار کند و با برخی از کارشناسان تاریخ دولت ترامپ تماس گرفتم. پراگریو و کالج هیلزدیل هر دو به ایجاد موزه‌های سیار کامیون آزادی که امسال در کشور به عنوان بخشی از جشن آزادی 250 ترامپ در گردش بودند، کمک کردند، اما سخنگوی پراگر یو به من گفت که سازمان غیرانتفاعی آموزشی و سرگرمی راست‌گرا روی تابلوهای اسمیتسون کار نمی‌کند و سخنگوی هیلزدیل به من گفت که "محافظه‌کار نیست".

سخنگویی در ایمیلی به من نوشت: «وقتی کالج با دولت روی پروژه‌های آموزشی کار می‌کند (مثلا مجموعه ویدیویی داستان آمریکا)، ما خوشحال می‌شویم که این را بگوییم.

مایک گونزالس، یکی از اعضای ارشد بنیاد هریتیج که توسط جمهوری‌خواهان برای شهادت در مورد اسمیتسونیان در جلسات استماع تابستان امسال فراخوانده شد، از اظهار نظر در مورد هرگونه دخالت خودداری کرد و به من نوشت که "هر مکالمه‌ای که با هر سطحی از دولت داشته باشم، از شکار سگ محلی گرفته تا بالاترین سطح فدرال، خصوصی و محرمانه است. در غیر این صورت، چرا آنها به من اعتماد دارند؟" او افزود: "و نه، شما نباید آن را به عنوان تاییدی بر چیزی تلقی کنید." او تلفنی به من گفت که فکر می‌کند نشانه‌ها هوشمندانه هستند و «در بهترین حالت، این یک راه‌حل میان‌مدت یا یک راه‌حل کوتاه‌مدت است».

حتی تحت فشار، اسمیتسونیان به روایت داستان آمریکایی ادامه داده است. در یک بعدازظهر اخیر در موزه ملی تاریخ آمریکا، کارکنان در اتاق کوچکی پشت میزهای پر از اشیاء مربوط به 11 سپتامبر نشستند و مستقیما با بازدیدکنندگان صحبت کردند. کارمندان به من گفتند که برخی از بازدیدکنندگان موزه با گریه، نمایشگاه را ترک کردند. هیچ متن توصیفی دیوار، شیشه ای وجود نداشت، فقط موزه در خالص ترین شکلش بود - گفتگوی بین مورخان و مردم.