عملکرد حزب رئیس جمهور در هر انتخابات میان دوره ای ایالات متحده از سال 1946 تاکنون چگونه بوده است

روز سه‌شنبه، آمریکایی‌ها برای انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده که در نیمه دوره چهار ساله ریاست‌جمهوری برگزار شد، به پای صندوق‌های رای می‌روند. رای دهندگان تمام 435 عضو مجلس نمایندگان آمریکا و 35 کرسی از 100 کرسی سنا را انتخاب خواهند کرد. رای گیری تصمیم می گیرد که کدام حزب کنگره را برای دو سال آینده کنترل کند.

اگرچه نام رئیس‌جمهور در برگه‌های رای دیده نمی‌شود، اما رأی به طور گسترده به عنوان حکمی در مورد ریاست جمهوری تلقی می‌شود و حزب رئیس‌جمهور تقریبا همیشه بهای آن را می‌پردازد.

در 18 دوره از 20 دوره میان‌دوره‌ای که از سال 1946 تا 2022 برگزار شد، رای‌دهندگان کرسی‌های مجلس را از حزبی که کاخ سفید را کنترل می‌کرد، گرفتند. میانگین از دست دادن 26 کرسی بود. تنها دموکرات‌های بیل کلینتون در سال 1998 و جمهوری‌خواهان جورج دبلیو بوش در سال 2002 این روند را عقب انداختند.

دانشمندان علوم سیاسی این را "مجازات ریاست جمهوری" یا "مجازات میان دوره ای" می نامند. حزب رئیس جمهور تمایل دارد کرسی های خود را صرفا به این دلیل از دست بدهد که قدرت را در دست دارد، زیرا رای دهندگان از میان دوره ای برای کنترل کاخ سفید استفاده می کنند.

نمودار زیر نشان می‌دهد که حزب رئیس‌جمهور از سال 1946، از هری اس ترومن گرفته تا جو بایدن، در هر میان دوره‌ای چند کرسی مجلس را برده یا از دست داده است.

روسای جمهور دموکرات بیشترین شکست های میان دوره ای را از سال 1946 متحمل شده اند. به طور متوسط، حزب آنها در میان دوره ای حدود 29 کرسی مجلس نمایندگان را از دست داده است، در حالی که در دوره روسای جمهور جمهوری خواه حدود 23 کرسی را از دست داده است.

بزرگترین شکست در سال 2010 رخ داد، دو سال پس از اینکه باراک اوباما اولین رئیس جمهور منتخب آفریقایی آمریکایی شد، زمانی که دموکرات ها 64 کرسی مجلس را از دست دادند و جمهوری خواهان کنترل مجلس را به دست گرفتند. دموکرات ها در دوره ترومن در سال 1946 56 کرسی را از دست دادند و در زمان کلینتون در سال 1994، 54 کرسی را از دست دادند و هر بار کنترل مجلس را از دست دادند.

بدترین شکست‌های جمهوری‌خواهان در دوران دوایت دی آیزنهاور بود که حزب در سال 1958 50 کرسی از دست داد و جرالد فورد با از دست دادن 48 کرسی در سال 1974. اولین میان دوره‌ای دونالد ترامپ در سال 2018 به قیمت 42 کرسی و کنترل مجلس نمایندگان برای جمهوری‌خواهان تمام شد.

ضررهای بزرگ اغلب به قیمت اکثریت حزب رئیس جمهور تمام می شود. در هفت دوره از 20 دوره میان دوره ای از سال 1946 (1946، 1954، 1994، 2006، 2010، 2018 و 2022)، مجلس دست به دست شد.

حزب رئیس جمهور از سال 1946 در 13 کرسی از 20 دوره میان دوره ای مجلس سنا را از دست داده است، اما کنترل مجلس را تنها در شش دوره از دست داده است: 1946، 1954، 1986، 1994، 2006 و 2014.

برخلاف مجلس نمایندگان که هر دو سال یک بار برای هر کرسی انتخاب می‌شود، تنها حدود یک سوم از ۱۰۰ کرسی سنا در هر دوره با هم رقابت می‌کنند، زیرا سناتورها دوره‌های شش ساله را خدمت می‌کنند و انتخابات آن‌ها متوالی است. این بدان معناست که ایالت هایی که رای می دهند می تواند به اندازه روحیه ملی مهم باشد.

جمهوری خواهان آیزنهاور بیشترین شکست را در سنا در آن دوره متحمل شدند و در سال 1958 13 کرسی را واگذار کردند. دموکرات های ترومن در سال 1946 12 کرسی را از دست دادند و دموکرات های اوباما در سال 2014 9 کرسی را از دست دادند و کنترل مجلس را به جمهوری خواهان واگذار کردند.

در برخی مواقع، دو اتاق در جهت مخالف حرکت کرده اند. در سال 1982، جمهوری خواهان رونالد ریگان 26 کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند اما یک کرسی در سنا به دست آوردند. در سال 2018، جمهوری خواهان ترامپ مجلس نمایندگان را از دست دادند اما یک کرسی سنا اضافه کردند و در سال 2022، دموکرات های بایدن در حالی که یک کرسی در سنا به دست آوردند، مجلس نمایندگان را از دست دادند.

این نتایج تقسیم‌بندی نشان می‌دهد که واکنش‌های منفی علیه رئیس‌جمهور به طور یکسان در سراسر کنگره رخ نمی‌دهد. یک حزب می تواند جایگاه خود را بر روی نقشه مطلوب سنا حفظ کند در حالی که مناطق رقابتی مجلس نمایندگان را از دست می دهد.

از دست دادن صندلی ها و از دست دادن کنترل یک چیز نیست. دموکرات های لیندون جانسون در سال 1966 47 کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند اما اکثریت خود را حفظ کردند. بیست سال بعد، جمهوری‌خواهان ریگان تنها چهار کرسی مجلس را از دست دادند، اما پس از هشت کرسی شکست، سنا را از دست دادند.

کنترل اتاق ها تصمیم می گیرد که چه کسی دستور کار را تعیین می کند و قانون را تصویب می کند. یک لایحه باید قبل از اینکه برای تایید یا وتو به رئیس جمهور برسد، هر دو مجلس را تصویب کند، بنابراین اکثریت مخالف در هر دو می توانند برنامه های رئیس جمهور را مسدود کنند.

اکثریت مجلس همچنین می‌تواند به این معنی باشد که یک حزب می‌تواند تحقیقات را آغاز کند و رئیس‌جمهور را استیضاح کند، در حالی که اکثریت سنا می‌تواند نامزدهای رئیس‌جمهور، از جمله قضات فدرال را که مادام‌العمر خدمت می‌کنند، رد کند.

امسال، دموکرات ها برای پیروزی در مجلس نمایندگان باید سه کرسی و برای پیروزی در سنا چهار کرسی به دست آورند. اختلاف 50 به 50 در سنا باعث می شود جمهوری خواهان کنترل را در دست بگیرند زیرا معاون رئیس جمهور جی دی ونس ممکن است آرای تساوی را ایجاد کند.